«وَدَّعَ» از مادّه «تودیع» به معنای ترک گفتن و وداع کردن است.
=== قاموس قرآن ===
ترک کردن. «وَدَعَ الشَّیْء: تَرَکَهُ» در اقرب الموارد گوید: علماء نحو گفتهاند: عرب ماضی و مصدر واسم فاعل «یدع» را کشتهاند ولی ماضی آن در بعضی از اشعار عرب آمده است ممکن است مراد نحویها قلت استعمال باشد. [احزاب:48]. به کفار و منافقان اطاعت نکن و از اذیتیکه میکنند چشم پوش و نادیده بگیر و بر خدا توکل کن. * [ضحی:3]. تودیع به معنی پشت سر گذاشتن است یعنی خدا تو را پشت سرنگذاشته (ترک نکرده) و دشمن نداشته است. * [انعام:98]. [هود:6]. راجع به این دو آیه رجوع شود به «قرر- مستقر».