«تَعِیَها» از مادّه «وعی» (بر وزن سعی) آن گونه که «راغب» در «مفردات» و «ابن منظور» در «لسان العرب» گفته اند: در اصل، به معنای نگهداری چیزی در قلب است; سپس، به هر ظرفی «وعاء» گفته شده است; چون چیزی را در خود نگه می دارد. و در آیه مورد بحث، این صفت برای گوش ها ذکر شده است; گوش هایی که حقایق را می شنوند و در خود نگه می دارند.
یا به تعبیر دیگر، گاه انسان سخنی را می شنود و فورا آن را از گوش بیرون می افکند. همان طور که در تعبیرات عامیانه می گوئیم از این گوش شنید و از گوش دیگر بیرون کرد; ولی، گاه روی آن اندیشه می کند و در دل جای می دهد، و آن را چراغ راه زندگی خود می شمرد. این چیزی است که از آن تعبیر به «وعی» می شود.