قول

تکرارها: ۱۷۲۲آیات: ۱۳۸۳

۰۵۰۱۰۰۱۵۰۲۰۰۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۴سال ۲: ۱۶سال ۳: ۹۵سال ۴: ۹۸سال ۵: ۱۰۵سال ۶: ۹۳سال ۷: ۱۰۹سال ۸: ۱۰۱سال ۹: ۱۰۳سال ۱۰: ۹۹سال ۱۱: ۱۵۴سال ۱۲: ۷۰سال ۱۳: ۵۰سال ۱۴: ۸۴سال ۱۵: ۶۵سال ۱۶: ۹۲سال ۱۷: ۹۱سال ۱۸: ۶۷سال ۱۹: ۵۹سال ۲۰: ۵۹سال ۲۱: ۵۰سال ۲۲: ۵۱سال ۲۳: ۷
مشتقات
قَالَ‌ (۵۰۱)قَالُوا (۳۱۱)قُلْ‌ (۲۸۰)يَقُولُونَ‌ (۷۹)قِيلَ‌ (۴۹)يَقُولُ‌ (۴۶)قُلِ‌ (۳۴)قَالَتْ‌ (۲۹)فَقَالَ‌ (۲۷)قُلْنَا (۲۰)قَوْلاً (۱۹)فَقَالُوا (۱۸)تَقُولُوا (۱۶)فَقُلْ‌ (۱۶)قَالَتِ‌ (۱۳)يَقُولُوا (۱۲)فَيَقُولُ‌ (۱۲)الْقَوْلُ‌ (۱۲)قُولُوا (۱۰)تَقُولُونَ‌ (۱۰)لَيَقُولُنَ‌ (۱۰)قُلْتُمْ‌ (۹)نَقُولُ‌ (۹)الْقَوْلِ‌ (۹)قَوْلَ‌ (۷)أَقُولُ‌ (۷)الْقَوْلَ‌ (۷)أَقُلْ‌ (۶)فَقُلْنَا (۶)تَقُولَ‌ (۶)قَوْلِهِمْ‌ (۵)تَقُولُ‌ (۵)لَيَقُولَنَ‌ (۵)بِالْقَوْلِ‌ (۵)سَيَقُولُ‌ (۴)يَقُولَ‌ (۴)قُلْتَ‌ (۴)قَوْلُهُمْ‌ (۴)فَسَيَقُولُونَ‌ (۴)سَيَقُولُونَ‌ (۴)لَيَقُولُونَ‌ (۴)قِيلاً (۳)قَالاَ (۳)قَائِلٌ‌ (۳)قُلْنَ‌ (۳)لَقَالُوا (۳)فَقُولاَ (۳)يُقَالُ‌ (۳)بِقَوْلِ‌ (۳)قَوْلُهُ‌ (۲)قَوْلٌ‌ (۲)فَقُولُوا (۲)أَقُولَ‌ (۲)لِيَقُولُوا (۲)قَوْلِي‌ (۲)فَقُلِ‌ (۲)فَيَقُولُوا (۲)قَالَتَا (۲)قَوْلُ‌ (۲)قَوْلٍ‌ (۲)لَقَوْلُ‌ (۲)فَيَقُولُونَ‌ (۱)يَقُولاَ (۱)قَوْلَهُمْ‌ (۱)لْيَقُولُوا (۱)قَوْلِهِمُ‌ (۱)قُلْتُهُ‌ (۱)قُلْتُ‌ (۱)لَقَالَ‌ (۱)لَقُلْنَا (۱)قَوْلِكَ‌ (۱)قَوْلُنَا (۱)نَقُولَ‌ (۱)تَقُلْ‌ (۱)لَتَقُولُونَ‌ (۱)تَقُولَنَ‌ (۱)سَنَقُولُ‌ (۱)فَقُولِي‌ (۱)فَتَقُولُ‌ (۱)يَقُلْ‌ (۱)قَائِلُهَا (۱)قَوْلِهَا (۱)لَنَقُولَنَ‌ (۱)فَقَالَتْ‌ (۱)قَوْلُكُمْ‌ (۱)الْقَائِلِينَ‌ (۱)قَالَهَا (۱)قِيلِهِ‌ (۱)تَقَوَّلَهُ‌ (۱)لِقَوْلِهِمْ‌ (۱)فَيَقُولَ‌ (۱)قَوْلَكُمْ‌ (۱)تَقَوَّلَ‌ (۱)الْأَقَاوِيلِ‌ (۱)فَقُلْتُ‌ (۱)لِيَقُولَ‌ (۱)لَقَوْلٌ‌ (۱)
قاموس قرآن
قاموس قرآن: قَوْل و قيل به معنى مطلق سخن گفتن و سخن است در اقرب الموارد گفته: قول به معنى كلام يا هر لفظى است كه زبان آن را افشاء مى‏كند تمام باشد يا ناقص قاموس نيز چنين گفته است. در مجمع فرموده: قول در كلام عرب موضوع است براى حكايت چنانكه گوئى «قالَ زَيْدٌ - خَرَجَ عَمْرٌو» راغب گويد: قول و قيل يكى است قول بر وجوهى به كار رود اظهر آنها كلمه يا كلمات مركب از حروف است كه به وسيله تكلم ظاهر شود مفرد باشد يا مركّب. قول در قرآن در وجوهى به كار رفته كه ذيلاً به بعضى اشاره مى‏شود: 1- سخن معمولى و متداول [بقره:263]. در مقابل سائل و فقير سخن متعارف و زبان خوش و گذشت بهتر از صدقه ايست كه در پى آن اذيت باشد [واقعة:26]. 2- قول خدا يا به وسيله خلق صوت است مثل صدائى كه از درخت بر موسى رسيد [طه:11-12]. [طه:19-21]. و يا به وسيله فهماندن مطلب و الهام و وحى است مثل [بقره:30]. كه شايد به وسيله فهماندن و الهام بوده باشد [مائده:110]. و يا اراده باشد كه با قول تعبير آيد مثل [انبیاء:69]. 3- قول نفسى و باطنى. مثل [مجادله:8]. در اين آيه به نظر و فكر و آنچه در ذهن است قول اطلاق شده. 4- اجابت تكوينى مثل [فصّلت:11]. مسلم است كه زمين و آسمان فرمان خدا را اجابت كرده‏اند و آن با «قالَتا» تعبير شده است. 5- وعده عذاب [يس:7]. [هود:40]. [اسراء:16]. ظاهراً مراد از قول در اينگونه آيات وعده عذاب است طبرسى در ذيل آيه 40 هود فرموده: آنكه وعده هلاك او سبقت يافته و خبر داده شده كه ايمان نخواهد آورد. الميزان نيز وعده هلاكت گفته است. *** تَقَوُّل: گفتن چيزى است كه حقيقت ندارد «تَقَوَّلَ عَلَيْهِ قَوْلاً» يعنى بر او دروغ بست و چيزى را گفت كه حقيقت ندارد [حاقة:44]. اگر از خود دروغى بر ما ببندد از دست راستش مى‏گيريم و رگ قلبش را قطع مى‏كنيم. [طور:33]. يا مى‏گويند قرآن را از جانب خويش گفته و بر خدا بسته بلكه ايمان نمى‏آورند. اقاويل جمع اقوال و آن جمع قول است. *** [زخرف:85-88]. «قيلِهِ» مصدر است مثل قول و ضمير آن راجع به رسول خداست و گفته‏اند آن عطف است بر «السَّاعَة» يعنى علم قيامت و علم گفتار رسول خدا كه گفت: خدايا اين قوم ايمان نمى‏آورند، نزد خداست حمزه و عاصم آن را به كسر لام و ديگران به فتح آن خوانده‏اند. بنابر قرائت فتح احتمال دارد مفعول فعل محذوف باشد يعنى «وَاذْكُرْ قيلَهُ يارَبِّ...» كشاف به واسطه كثرت فصل عطف را خوب نمى‏داند و حرف قسم و غيره مقدر مى‏كند. واللَّه‏العالم.

آیات (۱۳۸۳)

شعراء · ۱۵

قَالَ كَلاَّ فَاذْهَبَا بِآيَاتِنَا إِنَّا مَعَكُمْ مُسْتَمِعُونَ

فرمود: «چنین نیست، (آنان کاری نمی‌توانند انجام دهند)! شما هر دو با آیات ما (برای هدایتشان) بروید؛ ما با شما هستیم و (سخنانتان را) می‌شنویم!

شعراء · ۱۶

فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولاَ إِنَّا رَسُولُ رَبِ الْعَالَمِينَ

به سراغ فرعون بروید و بگویید: ما فرستاده پروردگار جهانیان هستیم؛

شعراء · ۱۸

قَالَ أَ لَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيداً وَ لَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ

(فرعون) گفت: «آیا ما تو را در کودکی در میان خود پرورش ندادیم، و سالهایی از زندگیت را در میان ما نبودی؟!

شعراء · ۲۰

قَالَ فَعَلْتُهَا إِذاً وَ أَنَا مِنَ الضَّالِّينَ

(موسی) گفت: «من آن کار را انجام دادم در حالی که از بی‌خبران بودم!

شعراء · ۲۳

قَالَ فِرْعَوْنُ وَ مَا رَبُ الْعَالَمِينَ

فرعون گفت: «پروردگار عالمیان چیست؟!»

شعراء · ۲۴

قَالَ رَبُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ مَا بَيْنَهُمَا إِنْ كُنْتُمْ مُوقِنِينَ

(موسی) گفت: «پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، اگر اهل یقین هستید!».

شعراء · ۲۵

قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُ أَ لاَ تَسْتَمِعُونَ

(فرعون) به اطرافیانش گفت: «آیا نمی‌شنوید (این مرد چه می‌گوید)؟!»

شعراء · ۲۶

قَالَ رَبُّكُمْ وَ رَبُ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ

(موسی) گفت: «او پروردگار شما و پروردگار نیاکان شماست!»

شعراء · ۲۷

قَالَ إِنَ رَسُولَكُمُ الَّذِي أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ

(فرعون) گفت: «پیامبری که بسوی شما فرستاده شده مسلّماً دیوانه است!»

شعراء · ۲۸

قَالَ رَبُ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ وَ مَا بَيْنَهُمَا إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ

(موسی) گفت: «او پروردگار مشرق و مغرب و آنچه میان آن دو است می‌باشد، اگر شما عقل و اندیشه خود را به کار می‌گرفتید!»

شعراء · ۲۹

قَالَ لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلٰهاً غَيْرِي لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ

(فرعون خشمگین شد و) گفت: «اگر معبودی غیر از من برگزینی، تو را از زندانیان قرار خواهم داد!»

شعراء · ۳۰

قَالَ أَ وَ لَوْ جِئْتُكَ بِشَيْ‌ءٍ مُبِينٍ

(موسی) گفت: «حتّی اگر نشانه آشکاری برای تو بیاورم (باز ایمان نمی‌آوری)؟!»

شعراء · ۳۱

قَالَ فَأْتِ بِهِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ

گفت: «اگر راست می‌گویی آن را بیاور!»

شعراء · ۳۴

قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُ إِنَ هٰذَا لَسَاحِرٌ عَلِيمٌ

(فرعون) به گروهی که اطراف او بودند گفت: «این ساحر آگاه و ماهری است!

شعراء · ۳۶

قَالُوا أَرْجِهْ وَ أَخَاهُ وَ ابْعَثْ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ

گفتند: «او و برادرش را مهلت ده؛ و مأموران را برای بسیج به تمام شهرها اعزام کن،

شعراء · ۳۹

وَ قِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنْتُمْ مُجْتَمِعُونَ

و به مردم گفته شد: «آیا شما نیز (در این صحنه) اجتماع می‌کنید...

شعراء · ۴۱

فَلَمَّا جَاءَ السَّحَرَةُ قَالُوا لِفِرْعَوْنَ أَ إِنَ لَنَا لَأَجْراً إِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِينَ

هنگامی که ساحران آمدند، به فرعون گفتند: «آیا اگر ما پیروز شویم، پاداش مهمّی خواهیم داشت؟»

شعراء · ۴۲

قَالَ نَعَمْ وَ إِنَّكُمْ إِذاً لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ

گفت: «(آری،) و در آن صورت شما از مقرّبان خواهید بود!»

شعراء · ۴۳

قَالَ لَهُمْ مُوسَى أَلْقُوا مَا أَنْتُمْ مُلْقُونَ

(روز موعود فرا رسید و همگی جمع شدند؛) موسی به ساحران گفت: «آنچه را می‌خواهید بیفکنید، بیفکنید!»

شعراء · ۴۴

فَأَلْقَوْا حِبَالَهُمْ وَ عِصِيَّهُمْ وَ قَالُوا بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ الْغَالِبُونَ

آنها طنابها و عصاهای خود را افکندند و گفتند: «به عزّت فرعون، ما قطعاً پیروزیم!»

شعراء · ۴۷

قَالُوا آمَنَّا بِرَبِ الْعَالَمِينَ

گفتند: «ما به پروردگار عالمیان ایمان آوردیم،

شعراء · ۴۹

قَالَ آمَنْتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ إِنَّهُ لَكَبِيرُكُمُ الَّذِي عَلَّمَكُمُ السِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ لَأُقَطِّعَنَ أَيْدِيَكُمْ وَ أَرْجُلَكُمْ مِنْ خِلاَفٍ وَ لَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ

(فرعون) گفت: «آیا پیش از اینکه به شما اجازه دهم به او ایمان آوردید؟! مسلّماً او بزرگ و استاد شماست که به شما سحر آموخته (و این یک توطئه است)! امّا بزودی خواهید دانست! دستها و پاهای شما را بعکس یکدیگر قطع می‌کنم، و همه شما را به دار می‌آویزم!»

شعراء · ۵۰

قَالُوا لاَ ضَيْرَ إِنَّا إِلَى رَبِّنَا مُنْقَلِبُونَ

گفتند: «مهّم نیست، (هر کاری از دستت ساخته است بکن)! ما بسوی پروردگارمان بازمی‌گردیم!

شعراء · ۶۱

فَلَمَّا تَرَاءَى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَى إِنَّا لَمُدْرَكُونَ

هنگامی که دو گروه یکدیگر را دیدند، یاران موسی گفتند: «ما در چنگال فرعونیان گرفتار شدیم!»

شعراء · ۶۲

قَالَ كَلاَّ إِنَ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ

(موسی) گفت: «چنین نیست! یقیناً پروردگارم با من است، بزودی مرا هدایت خواهد کرد!»

شعراء · ۷۰

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ مَا تَعْبُدُونَ

هنگامی که به پدر و قومش گفت: «چه چیز را می‌پرستید؟!»

شعراء · ۷۱

قَالُوا نَعْبُدُ أَصْنَاماً فَنَظَلُ لَهَا عَاكِفِينَ

گفتند: «بتهایی را می‌پرستیم، و همه روز ملازم عبادت آنهاییم.»

شعراء · ۷۲

قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ

گفت: «آیا هنگامی که آنها را می‌خوانید صدای شما را می‌شنوند؟!

شعراء · ۷۴

قَالُوا بَلْ وَجَدْنَا آبَاءَنَا كَذٰلِكَ يَفْعَلُونَ

گفتند: «ما فقط نیاکان خود را یافتیم که چنین می‌کنند.»

شعراء · ۷۵

قَالَ أَ فَرَأَيْتُمْ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ

گفت: «آیا دیدید (این) چیزهایی را که پیوسته پرستش می‌کردید...

شعراء · ۹۲

وَ قِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ

و به آنان گفته می‌شود: «کجا هستند معبودانی که آنها را پرستش می‌کردید...

شعراء · ۹۶

قَالُوا وَ هُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ

آنها در آنجا در حالی که به مخاصمه برخاسته‌اند می‌گویند:

شعراء · ۱۰۶

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَ لاَ تَتَّقُونَ

هنگامی که برادرشان نوح به آنان گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟!

شعراء · ۱۱۱

قَالُوا أَ نُؤْمِنُ لَكَ وَ اتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ

گفتند: «آیا ما به تو ایمان بیاوریم در حالی که افراد پست و بی‌ارزش از تو پیروی کرده‌اند؟!»

شعراء · ۱۱۲

قَالَ وَ مَا عِلْمِي بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

(نوح) گفت: «من چه می‌دانم آنها چه کاری داشته‌اند!

شعراء · ۱۱۶

قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يَا نُوحُ لَتَكُونَنَ مِنَ الْمَرْجُومِينَ

گفتند: «ای نوح! اگر (از حرفهایت) دست برنداری، سنگباران خواهی شد!»

شعراء · ۱۱۷

قَالَ رَبِ إِنَ قَوْمِي كَذَّبُونِ

گفت: «پروردگارا! قوم من، مرا تکذیب کردند!

شعراء · ۱۲۴

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَ لاَ تَتَّقُونَ

هنگامی که برادرشان هود گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟!

شعراء · ۱۳۶

قَالُوا سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَ وَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْوَاعِظِينَ

آنها [= قوم عاد] گفتند: «برای ما تفاوت نمی‌کند، چه ما را انذار کنی یا نکنی؛ (بیهوده خود را خسته مکن)!

شعراء · ۱۴۲

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَالِحٌ أَ لاَ تَتَّقُونَ

هنگامی که صالح به آنان گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟!

شعراء · ۱۵۳

قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ

گفتند: «(ای صالح!) تو از افسون شدگانی (و عقل خود را از دست داده‌ای!)

شعراء · ۱۵۵

قَالَ هٰذِهِ نَاقَةٌ لَهَا شِرْبٌ وَ لَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ

گفت: «این ناقه‌ای است (که آیت الهی است) برای او سهمی (از آب قریه)، و برای شما سهم روز معینّی است!

شعراء · ۱۶۱

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَ لاَ تَتَّقُونَ

هنگامی که برادرشان لوط به آنان گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟!

شعراء · ۱۶۷

قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يَا لُوطُ لَتَكُونَنَ مِنَ الْمُخْرَجِينَ

گفتند: «ای لوط! اگر (از این سخنان) دست برنداری، به یقین از اخراج شدگان خواهی بود!»

شعراء · ۱۶۸

قَالَ إِنِّي لِعَمَلِكُمْ مِنَ الْقَالِينَ

گفت: «من دشمن سرسخت اعمال شما هستم!

شعراء · ۱۷۷

إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَ لاَ تَتَّقُونَ

هنگامی که شعیب به آنها گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟!

شعراء · ۱۸۵

قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ

آنها گفتند: «تو فقط از افسون‌شدگانی!

شعراء · ۱۸۸

قَالَ رَبِّي أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ

(شعیب) گفت: «پروردگار من به اعمالی که شما انجام می‌دهید داناتر است!»

شعراء · ۲۰۳

فَيَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُونَ

و (در آن هنگام) می‌گویند: «آیا به ما مهلتی داده خواهد شد؟!»

شعراء · ۲۱۶

فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّي بَرِي‌ءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَ

اگر تو را نافرمانی کنند بگو: «من از آنچه شما انجام می‌دهید بیزارم!»