ك

تکرارها: ۱۴۷۸آیات: ۱۰۷۳

۰۵۰۱۰۰۱۵۰۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۱۴سال ۲: ۵۳سال ۳: ۱۰۱سال ۴: ۹۶سال ۵: ۵۰سال ۶: ۷۱سال ۷: ۸۵سال ۸: ۹۷سال ۹: ۹۱سال ۱۰: ۸۲سال ۱۱: ۹۱سال ۱۲: ۸۰سال ۱۳: ۶۴سال ۱۴: ۷۹سال ۱۵: ۵۱سال ۱۶: ۵۱سال ۱۷: ۴۳سال ۱۸: ۷۷سال ۱۹: ۵۴سال ۲۰: ۴۷سال ۲۱: ۴۷سال ۲۲: ۴۷سال ۲۳: ۷
مشتقات
كَذٰلِكَ‌ (۱۲۱)رَبِّكَ‌ (۱۱۹)إِلَيْكَ‌ (۷۷)لَكَ‌ (۷۰)كَمَا (۵۹)إِنَّكَ‌ (۵۷)رَبَّكَ‌ (۵۶)عَلَيْكَ‌ (۵۶)رَبُّكَ‌ (۵۲)قَبْلِكَ‌ (۲۸)يَسْأَلُونَكَ‌ (۱۵)كَمَثَلِ‌ (۱۳)أَرْسَلْنَاكَ‌ (۱۳)أَدْرَاكَ‌ (۱۳)جَاءَكَ‌ (۱۲)كَأَنَّهُمْ‌ (۱۱)مَعَكَ‌ (۱۱)بِكَ‌ (۱۰)سُبْحَانَكَ‌ (۹)كَالَّذِينَ‌ (۹)كَمَنْ‌ (۹)فَإِنَّكَ‌ (۹)عَنْكَ‌ (۸)لَدُنْكَ‌ (۷)مِنْكَ‌ (۷)وَجْهَكَ‌ (۶)كَأَيِّنْ‌ (۶)أَهْلَكَ‌ (۶)أَتَاكَ‌ (۶)كَالَّذِي‌ (۵)يَحْزُنْكَ‌ (۵)جَاءُوكَ‌ (۵)عِنْدِكَ‌ (۵)يَدَكَ‌ (۵)قَوْمَكَ‌ (۵)اتَّبَعَكَ‌ (۵)بِرَبِّكَ‌ (۵)بَيْنَكَ‌ (۵)نَفْسِكَ‌ (۴)نَفْسَكَ‌ (۴)يَأْتُوكَ‌ (۴)عِنْدَكَ‌ (۴)نُرِيَنَّكَ‌ (۴)نَرَاكَ‌ (۴)يَسْتَعْجِلُونَكَ‌ (۴)أَنَّكَ‌ (۴)قَبْلَكَ‌ (۴)بِعَصَاكَ‌ (۳)قَلْبِكَ‌ (۳)كَدَأْبِ‌ (۳)كَذٰلِكِ‌ (۳)كَذَّبُوكَ‌ (۳)أَصَابَكَ‌ (۳)عِبَادِكَ‌ (۳)يَمْسَسْكَ‌ (۳)قَوْمُكَ‌ (۳)جَعَلْنَاكَ‌ (۳)كَأَنَّمَا (۳)مَنَعَكَ‌ (۳)تَبِعَكَ‌ (۳)لَنَرَاكَ‌ (۳)عَصَاكَ‌ (۳)نَتَوَفَّيَنَّكَ‌ (۳)بِأَهْلِكَ‌ (۳)عِبَادَكَ‌ (۳)جِئْنَاكَ‌ (۳)جَنَاحَكَ‌ (۳)رَبِّكِ‌ (۳)كَالْمُهْلِ‌ (۳)رَبُّكِ‌ (۳)إِلَيْكِ‌ (۳)آيَاتِكَ‌ (۳)يُكَذِّبُوكَ‌ (۳)كَأَنَّهَا (۳)يُدْرِيكَ‌ (۳)لِرَبِّكَ‌ (۳)إِيَّاكَ‌ (۲)زَوْجُكَ‌ (۲)بِيَدِكَ‌ (۲)لَكِ‌ (۲)آيَتُكَ‌ (۲)اصْطَفَاكِ‌ (۲)كَهَيْئَةِ (۲)أَهْلِكَ‌ (۲)أَرَاكَ‌ (۲)يُضِلُّوكَ‌ (۲)يَسْتَفْتُونَكَ‌ (۲)يَسْأَلُكَ‌ (۲)أَعْجَبَكَ‌ (۲)يُجَادِلُونَكَ‌ (۲)كَالْأَنْعَامِ‌ (۲)يَنْزَغَنَّكَ‌ (۲)بَيْتِكَ‌ (۲)يَسْتَأْذِنُكَ‌ (۲)تُصِبْكَ‌ (۲)تُعْجِبْكَ‌ (۲)يَسْتَأْذِنُونَكَ‌ (۲)كَمَاءٍ (۲)بِرَحْمَتِكَ‌ (۲)فَلَعَلَّكَ‌ (۲)صَدْرُكَ‌ (۲)قَوْمِكَ‌ (۲)بَنَاتِكَ‌ (۲)امْرَأَتَكَ‌ (۲)فُؤَادَكَ‌ (۲)أَخُوكَ‌ (۲)كَشَجَرَةٍ (۲)نُبَشِّرُكَ‌ (۲)آتَيْنَاكَ‌ (۲)عَيْنَيْكَ‌ (۲)دُونِكَ‌ (۲)لَأَظُنُّكَ‌ (۲)خَلَقَكَ‌ (۲)بَيْنِكَ‌ (۲)بِلِسَانِكَ‌ (۲)بِيَمِينِكَ‌ (۲)أُمِّكَ‌ (۲)لَعَلَّكَ‌ (۲)يَتَّخِذُونَكَ‌ (۲)جِئْتُكَ‌ (۲)جَيْبِكَ‌ (۲)نِعْمَتَكَ‌ (۲)آتِيكَ‌ (۲)جَاهَدَاكَ‌ (۲)لِأَزْوَاجِكَ‌ (۲)يَمِينُكَ‌ (۲)لِذَنْبِكَ‌ (۲)كَالْأَعْلاَمِ‌ (۲)يُبَايِعُونَكَ‌ (۲)كَالْعِهْنِ‌ (۲)وَجَدَكَ‌ (۲)كَصَيِّبٍ‌ (۱)بِحَمْدِكَ‌ (۱)كَالْحِجَارَةِ (۱)جَاعِلُكَ‌ (۱)إِلٰهَكَ‌ (۱)آبَائِكَ‌ (۱)فَسَيَكْفِيكَهُمُ‌ (۱)وَجْهِكَ‌ (۱)فَلَنُوَلِّيَنَّكَ‌ (۱)قِبْلَتَكَ‌ (۱)كَحُبِ‌ (۱)سَأَلَكَ‌ (۱)كَذِكْرِكُمْ‌ (۱)يُعْجِبُكَ‌ (۱)طَعَامِكَ‌ (۱)شَرَابِكَ‌ (۱)حِمَارِكَ‌ (۱)لِنَجْعَلَكَ‌ (۱)يَأْتِينَكَ‌ (۱)غُفْرَانَكَ‌ (۱)حَاجُّوكَ‌ (۱)كَالْأُنْثَى‌ (۱)يُبَشِّرُكَ‌ (۱)طَهَّرَكِ‌ (۱)لِرَبِّكِ‌ (۱)يُبَشِّرُكِ‌ (۱)مُتَوَفِّيكَ‌ (۱)رَافِعُكَ‌ (۱)مُطَهِّرُكَ‌ (۱)اتَّبَعُوكَ‌ (۱)حَاجَّكَ‌ (۱)حَوْلِكَ‌ (۱)رُسُلِكَ‌ (۱)يَغُرَّنَّكَ‌ (۱)يُحَكِّمُوكَ‌ (۱)كَخَشْيَةِ (۱)يَضُرُّونَكَ‌ (۱)عَلَّمَكَ‌ (۱)كَالْمُعَلَّقَةِ (۱)لَأَقْتُلَنَّكَ‌ (۱)لِأَقْتُلَكَ‌ (۱)إِثْمِكَ‌ (۱)يَضُرُّوكَ‌ (۱)يُحَكِّمُونَكَ‌ (۱)يَفْتِنُوكَ‌ (۱)يَعْصِمُكَ‌ (۱)وَالِدَتِكَ‌ (۱)أَيَّدْتُكَ‌ (۱)عَلَّمْتُكَ‌ (۱)عِبَادُكَ‌ (۱)لَيَحْزُنُكَ‌ (۱)يُكَذِّبُونَكَ‌ (۱)حِسَابِكَ‌ (۱)يُنْسِيَنَّكَ‌ (۱)صَدْرِكَ‌ (۱)أَمَرْتُكَ‌ (۱)صِرَاطَكَ‌ (۱)لَنَظُنُّكَ‌ (۱)لَنُخْرِجَنَّكَ‌ (۱)يَذَرَكَ‌ (۱)آلِهَتَكَ‌ (۱)اصْطَفَيْتُكَ‌ (۱)آتَيْتُكَ‌ (۱)رَحْمَتِكَ‌ (۱)فِتْنَتُكَ‌ (۱)كَأَنَّكَ‌ (۱)أَخْرَجَكَ‌ (۱)لِيُثْبِتُوكَ‌ (۱)يَقْتُلُوكَ‌ (۱)يُخْرِجُوكَ‌ (۱)يُرِيكَهُمُ‌ (۱)مَنَامِكَ‌ (۱)يَخْدَعُوكَ‌ (۱)حَسْبَكَ‌ (۱)أَيَّدَكَ‌ (۱)حَسْبُكَ‌ (۱)خِيَانَتَكَ‌ (۱)اسْتَجَارَكَ‌ (۱)لاَتَّبَعُوكَ‌ (۱)يَلْمِزُكَ‌ (۱)رَجَعَكَ‌ (۱)فَاسْتَأْذَنُوكَ‌ (۱)اسْتَأْذَنَكَ‌ (۱)أَتَوْكَ‌ (۱)صَلاَتَكَ‌ (۱)يَسْتَنْبِئُونَكَ‌ (۱)سَبِيلِكَ‌ (۱)نُنَجِّيكَ‌ (۱)بِبَدَنِكَ‌ (۱)خَلْفَكَ‌ (۱)يَنْفَعُكَ‌ (۱)يَضُرُّكَ‌ (۱)يُرِدْكَ‌ (۱)كَالْأَعْمَى‌ (۱)كَالْجِبَالِ‌ (۱)مَاءَكِ‌ (۱)وَعْدَكَ‌ (۱)أَعِظُكَ‌ (۱)أَسْأَلَكَ‌ (۱)قَوْلِكَ‌ (۱)اعْتَرَاكَ‌ (۱)صَلاَتُكَ‌ (۱)تَأْمُرُكَ‌ (۱)رَهْطُكَ‌ (۱)لَرَجَمْنَاكَ‌ (۱)رُؤْيَاكَ‌ (۱)إِخْوَتِكَ‌ (۱)يَجْتَبِيكَ‌ (۱)يُعَلِّمُكَ‌ (۱)أَبَوَيْكَ‌ (۱)لِذَنْبِكِ‌ (۱)إِنَّكِ‌ (۱)ابْنَكَ‌ (۱)آثَرَكَ‌ (۱)ضَلاَلِكَ‌ (۱)كَبَاسِطِ (۱)كَخَلْقِهِ‌ (۱)كَرَمَادٍ (۱)دَعْوَتَكَ‌ (۱)بَشَّرْنَاكَ‌ (۱)أَتَيْنَاكَ‌ (۱)نَنْهَكَ‌ (۱)لَعَمْرُكَ‌ (۱)كَفَيْنَاكَ‌ (۱)يَأْتِيَكَ‌ (۱)كَلَمْحِ‌ (۱)كَالَّتِي‌ (۱)صَبْرُكَ‌ (۱)كِتَابَكَ‌ (۱)بِنَفْسِكَ‌ (۱)عُنُقِكَ‌ (۱)أَرَيْنَاكَ‌ (۱)رَأَيْتَكَ‌ (۱)بِصَوْتِكَ‌ (۱)بِخَيْلِكَ‌ (۱)رَجِلِكَ‌ (۱)لَيَفْتِنُونَكَ‌ (۱)لاَتَّخَذُوكَ‌ (۱)ثَبَّتْنَاكَ‌ (۱)لَأَذَقْنَاكَ‌ (۱)لَيَسْتَفِزُّونَكَ‌ (۱)لِيُخْرِجُوكَ‌ (۱)خِلاَفَكَ‌ (۱)يَبْعَثَكَ‌ (۱)لِرُقِيِّكَ‌ (۱)بِصَلاَتِكَ‌ (۱)أَمْرِكُمْ‌ (۱)عَيْنَاكَ‌ (۱)سَوَّاكَ‌ (۱)جَنَّتَكَ‌ (۱)جَنَّتِكَ‌ (۱)أَتَّبِعُكَ‌ (۱)سَأَلْتُكَ‌ (۱)سَأُنَبِّئُكَ‌ (۱)كهيعص‌ (۱)بِدُعَائِكَ‌ (۱)خَلَقْتُكَ‌ (۱)تَحْتَكِ‌ (۱)عَلَيْكِ‌ (۱)أَبُوكِ‌ (۱)أُمُّكِ‌ (۱)يَأْتِكَ‌ (۱)أَهْدِكَ‌ (۱)يَمَسَّكَ‌ (۱)لَأَرْجُمَنَّكَ‌ (۱)نَعْلَيْكَ‌ (۱)اخْتَرْتُكَ‌ (۱)يَصُدَّنَّكَ‌ (۱)جَنَاحِكَ‌ (۱)لِنُرِيَكَ‌ (۱)نُسَبِّحَكَ‌ (۱)نَذْكُرَكَ‌ (۱)سُؤْلَكَ‌ (۱)أُخْتُكَ‌ (۱)فَرَجَعْنَاكَ‌ (۱)فَنَجَّيْنَاكَ‌ (۱)فَتَنَّاكَ‌ (۱)اصْطَنَعْتُكَ‌ (۱)بِسِحْرِكَ‌ (۱)فَلَنَأْتِيَنَّكَ‌ (۱)يَمِينِكَ‌ (۱)نُؤْثِرَكَ‌ (۱)أَعْجَلَكَ‌ (۱)بَعْدِكَ‌ (۱)مَوْعِدَكَ‌ (۱)فَكَذٰلِكَ‌ (۱)خَطْبُكَ‌ (۱)إِلٰهِكَ‌ (۱)لِزَوْجِكَ‌ (۱)أَدُلُّكَ‌ (۱)أَتَتْكَ‌ (۱)نَسْأَلُكَ‌ (۱)نَرْزُقُكَ‌ (۱)رَآكَ‌ (۱)كَطَيِ‌ (۱)يَدَاكَ‌ (۱)فَكَأَيِّنْ‌ (۱)كَأَلْفِ‌ (۱)يُنَازِعُنَّكَ‌ (۱)جَادَلُوكَ‌ (۱)نُرِيَكَ‌ (۱)كَمِشْكَاةٍ (۱)كَسَرَابٍ‌ (۱)كَظُلُمَاتٍ‌ (۱)اسْتَأْذَنُوكَ‌ (۱)كَدُعَاءِ (۱)يَأْتُونَكَ‌ (۱)رَأَوْكَ‌ (۱)نُرَبِّكَ‌ (۱)عُمُرِكَ‌ (۱)فَعْلَتَكَ‌ (۱)لَأَجْعَلَنَّكَ‌ (۱)كَالطَّوْدِ (۱)نَظُنُّكَ‌ (۱)عَشِيرَتَكَ‌ (۱)عَصَوْكَ‌ (۱)يَرَاكَ‌ (۱)تَقَلُّبَكَ‌ (۱)مَقَامِكَ‌ (۱)طَرْفُكَ‌ (۱)هٰكَذَا (۱)عَرْشُكِ‌ (۱)لِيَقْتُلُوكَ‌ (۱)يَدْعُوكَ‌ (۱)لِيَجْزِيَكَ‌ (۱)عَضُدَكَ‌ (۱)بِأَخِيكَ‌ (۱)آتَاكَ‌ (۱)نَصِيبَكَ‌ (۱)لَرَادُّكَ‌ (۱)يَصُدُّنَّكَ‌ (۱)كَعَذَابِ‌ (۱)مُنَجُّوكَ‌ (۱)كَخِيفَتِكُمْ‌ (۱)يَسْتَخِفَّنَّكَ‌ (۱)لِوَالِدَيْكَ‌ (۱)خَدَّكَ‌ (۱)مَشْيِكَ‌ (۱)صَوْتِكَ‌ (۱)كَنَفْسٍ‌ (۱)كَالظُّلَلِ‌ (۱)كَأَحَدٍ (۱)زَوْجَكَ‌ (۱)زَوَّجْنَاكَهَا (۱)أَزْوَاجَكَ‌ (۱)عَمِّكَ‌ (۱)عَمَّاتِكَ‌ (۱)خَالِكَ‌ (۱)خَالاَتِكَ‌ (۱)لَنُغْرِيَنَّكَ‌ (۱)يُجَاوِرُونَكَ‌ (۱)كَالْجَوَابِ‌ (۱)نَفْسُكَ‌ (۱)يُنَبِّئُكَ‌ (۱)كَالْعُرْجُونِ‌ (۱)أَذْبَحُكَ‌ (۱)ظَلَمَكَ‌ (۱)نَعْجَتِكَ‌ (۱)فَيُضِلَّكَ‌ (۱)كَالْمُفْسِدِينَ‌ (۱)كَالْفُجَّارِ (۱)بِرِجْلِكَ‌ (۱)فَبِعِزَّتِكَ‌ (۱)بِكُفْرِكَ‌ (۱)يُخَوِّفُونَكَ‌ (۱)جَاءَتْكَ‌ (۱)عَمَلُكَ‌ (۱)يَغْرُرْكَ‌ (۱)سَبِيلَكَ‌ (۱)آذَنَّاكَ‌ (۱)كَمِثْلِهِ‌ (۱)لِقَوْمِكَ‌ (۱)كَغَلْيِ‌ (۱)وَيْلَكَ‌ (۱)قَرْيَتِكَ‌ (۱)أَخْرَجَتْكَ‌ (۱)لَأَرَيْنَاكَهُمْ‌ (۱)ذَنْبِكَ‌ (۱)يَهْدِيَكَ‌ (۱)يَنْصُرَكَ‌ (۱)كَذٰلِكُمْ‌ (۱)كَزَرْعٍ‌ (۱)كَجَهْرِ (۱)يُنَادُونَكَ‌ (۱)غِطَاءَكَ‌ (۱)فَبَصَرُكَ‌ (۱)كَالرَّمِيمِ‌ (۱)كَهَشِيمِ‌ (۱)كَلَمْحٍ‌ (۱)كَالْفَخَّارِ (۱)كَالدِّهَانِ‌ (۱)كَأَمْثَالِ‌ (۱)كَعَرْضِ‌ (۱)تُجَادِلُكَ‌ (۱)حَيَّوْكَ‌ (۱)يُحَيِّكَ‌ (۱)يُبَايِعْنَكَ‌ (۱)يَعْصِينَكَ‌ (۱)تَرَكُوكَ‌ (۱)تُعْجِبُكَ‌ (۱)أَزْوَاجِكَ‌ (۱)أَنْبَأَكَ‌ (۱)كَالصَّرِيمِ‌ (۱)كَالْمُجْرِمِينَ‌ (۱)كَصَاحِبِ‌ (۱)لَيُزْلِقُونَكَ‌ (۱)قِبَلَكَ‌ (۱)ثِيَابَكَ‌ (۱)لِسَانَكَ‌ (۱)كَالْقَصْرِ (۱)أَهْدِيَكَ‌ (۱)غَرَّكَ‌ (۱)فَسَوَّاكَ‌ (۱)فَعَدَلَكَ‌ (۱)رَكَّبَكَ‌ (۱)سَنُقْرِئُكَ‌ (۱)نُيَسِّرُكَ‌ (۱)وَدَّعَكَ‌ (۱)يُعْطِيكَ‌ (۱)يَجِدْكَ‌ (۱)صَدْرَكَ‌ (۱)وِزْرَكَ‌ (۱)ظَهْرَكَ‌ (۱)ذِكْرَكَ‌ (۱)يُكَذِّبُكَ‌ (۱)كَالْفَرَاشِ‌ (۱)كَعَصْفٍ‌ (۱)أَعْطَيْنَاكَ‌ (۱)

آیات (۱۰۷۳)

مائده · ۶۴

وَ قَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَ لُعِنُوا بِمَا قَالُوا بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ وَ لَيَزِيدَنَ كَثِيراً مِنْهُمْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْيَاناً وَ كُفْراً وَ أَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَ الْبَغْضَاءَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كُلَّمَا أَوْقَدُوا نَاراً لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَاداً وَ اللَّهُ لاَ يُحِبُ الْمُفْسِدِينَ

و یهود گفتند: «دست خدا (با زنجیر) بسته است.» دستهایشان بسته باد! و بخاطر این سخن، از رحمت (الهی) دور شوند! بلکه هر دو دست (قدرت) او، گشاده است؛ هرگونه بخواهد، می‌بخشد! ولی این آیات، که از طرف پروردگارت بر تو نازل شده، بر طغیان و کفر بسیاری از آنها می‌افزاید. و ما در میان آنها تا روز قیامت عداوت و دشمنی افکندیم. هر زمان آتش جنگی افروختند، خداوند آن را خاموش ساخت؛ و برای فساد در زمین، تلاش می‌کنند؛ و خداوند، مفسدان را دوست ندارد.

مائده · ۶۷

يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَ اللَّهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ

ای پیامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است، کاملاً (به مردم) برسان! و اگر نکنی، رسالت او را انجام نداده‌ای! خداوند تو را از (خطرات احتمالی) مردم، نگاه می‌دارد؛ و خداوند، جمعیّت کافران (لجوج) را هدایت نمی‌کند.

مائده · ۶۸

قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لَسْتُمْ عَلَى شَيْ‌ءٍ حَتَّى تُقِيمُوا التَّوْرَاةَ وَ الْإِنْجِيلَ وَ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ وَ لَيَزِيدَنَ كَثِيراً مِنْهُمْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْيَاناً وَ كُفْراً فَلاَ تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ

ای اهل کتاب! شما هیچ آیین صحیحی ندارید، مگر اینکه تورات و انجیل و آنچه را از طرف پروردگارتان بر شما نازل شده است، برپا دارید. ولی آنچه بر تو از سوی پروردگارت نازل شده، (نه تنها مایه بیداری آنها نمی‌گردد، بلکه) بر طغیان و کفر بسیاری از آنها می‌افزاید. بنابر این، از این قوم کافر، (و مخالفت آنها،) غمگین مباش!

مائده · ۸۹

لاَ يُؤَاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمَانِكُمْ وَ لٰكِنْ يُؤَاخِذُكُمْ بِمَا عَقَّدْتُمُ الْأَيْمَانَ فَكَفَّارَتُهُ إِطْعَامُ عَشَرَةِ مَسَاكِينَ مِنْ أَوْسَطِ مَا تُطْعِمُونَ أَهْلِيكُمْ أَوْ كِسْوَتُهُمْ أَوْ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ ذٰلِكَ كَفَّارَةُ أَيْمَانِكُمْ إِذَا حَلَفْتُمْ وَ احْفَظُوا أَيْمَانَكُمْ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ

خداوند شما را بخاطر سوگندهای بیهوده (و خالی از اراده،) مؤاخذه نمی‌کند؛ ولی در برابر سوگندهایی که (از روی اراده) محکم کرده‌اید، مؤاخذه می‌نماید. کفاره این‌گونه قسمها، اطعام ده نفر مستمند، از غذاهای معمولی است که به خانواده خود می‌دهید؛ یا لباس پوشاندن بر آن ده نفر؛ و یا آزاد کردن یک برده؛ و کسی که هیچ کدام از اینها را نیابد، سه روز روزه می‌گیرد؛ این، کفاره سوگندهای شماست به هنگامی که سوگند یاد می‌کنید (و مخالفت می‌نمایید). و سوگندهای خود را حفظ کنید (و نشکنید!) خداوند آیات خود را این چنین برای شما بیان می‌کند، شاید شکر او را بجا آورید!

مائده · ۱۰۰

قُلْ لاَ يَسْتَوِي الْخَبِيثُ وَ الطَّيِّبُ وَ لَوْ أَعْجَبَكَ كَثْرَةُ الْخَبِيثِ فَاتَّقُوا اللَّهَ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ

بگو: «(هیچ‌گاه) ناپاک و پاک مساوی نیستند؛ هر چند فزونی ناپاکها، تو را به شگفتی اندازد! از (مخالفت) خدا بپرهیزید ای صاحبان خرد، شاید رستگار شوید!

مائده · ۱۰۹

يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ فَيَقُولُ مَا ذَا أُجِبْتُمْ قَالُوا لاَ عِلْمَ لَنَا إِنَّكَ أَنْتَ عَلاَّمُ الْغُيُوبِ

(از) روزی (بترسید) که خداوند، پیامبران را جمع می‌کند، و به آنها می‌گوید: «(در برابر دعوت شما،) چه پاسخی به شما داده شد؟»، می‌گویند: «ما چیزی نمی‌دانیم؛ تو خود، از همه اسرار نهان آگاهی.»

مائده · ۱۱۰

إِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِي عَلَيْكَ وَ عَلَى وَالِدَتِكَ إِذْ أَيَّدْتُكَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَ كَهْلاً وَ إِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتَابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ التَّوْرَاةَ وَ الْإِنْجِيلَ وَ إِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْنِي فَتَنْفُخُ فِيهَا فَتَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِي وَ تُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ بِإِذْنِي وَ إِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتَى بِإِذْنِي وَ إِذْ كَفَفْتُ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَنْكَ إِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ إِنْ هٰذَا إِلاَّ سِحْرٌ مُبِينٌ

(به خاطر بیاور) هنگامی را که خداوند به عیسی بن مریم گفت: «یاد کن نعمتی را که به تو و مادرت بخشیدم! زمانی که تو را با» روح القدس «تقویت کردم؛ که در گاهواره و به هنگام بزرگی، با مردم سخن می‌گفتی؛ و هنگامی که کتاب و حکمت و تورات و انجیل را به تو آموختم؛ و هنگامی که به فرمان من، از گل چیزی بصورت پرنده می‌ساختی، و در آن می‌دمیدی، و به فرمان من، پرنده‌ای می‌شد؛ و کور مادرزاد، و مبتلا به بیماری پیسی را به فرمان من، شفا می‌دادی؛ و مردگان را (نیز) به فرمان من زنده می‌کردی؛ و هنگامی که بنی اسرائیل را از آسیب رساندن به تو، بازداشتم؛ در آن موقع که دلایل روشن برای آنها آوردی، ولی جمعی از کافران آنها گفتند: اینها جز سحر آشکار نیست!»

مائده · ۱۱۲

إِذْ قَالَ الْحَوَارِيُّونَ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ هَلْ يَسْتَطِيعُ رَبُّكَ أَنْ يُنَزِّلَ عَلَيْنَا مَائِدَةً مِنَ السَّمَاءِ قَالَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ

در آن هنگام که حواریون گفتند: «ای عیسی بن مریم! آیا پروردگارت می‌تواند مائده‌ای از آسمان بر ما نازل کند؟» او (در پاسخ) گفت: «از خدا بپرهیزید اگر با ایمان هستید!»

مائده · ۱۱۴

قَالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ اللَّهُمَ رَبَّنَا أَنْزِلْ عَلَيْنَا مَائِدَةً مِنَ السَّمَاءِ تَكُونُ لَنَا عِيداً لِأَوَّلِنَا وَ آخِرِنَا وَ آيَةً مِنْكَ وَ ارْزُقْنَا وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ

عیسی بن مریم عرض کرد: «خداوندا! پروردگارا! از آسمان مائده‌ای بر ما بفرست! تا برای اول و آخر ما، عیدی باشد، و نشانه‌ای از تو؛ و به ما روزی ده! تو بهترین روزی دهندگانی!»

مائده · ۱۱۶

وَ إِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَ أُمِّي إِلٰهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ قَالَ سُبْحَانَكَ مَا يَكُونُ لِي أَنْ أَقُولَ مَا لَيْسَ لِي بِحَقٍ إِنْ كُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِي وَ لاَ أَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِكَ إِنَّكَ أَنْتَ عَلاَّمُ الْغُيُوبِ

و آنگاه که خداوند به عیسی بن مریم می‌گوید: «آیا تو به مردم گفتی که من و مادرم را بعنوان دو معبود غیر از خدا انتخاب کنید؟!»، او می‌گوید: «منزهی تو! من حق ندارم آنچه را که شایسته من نیست، بگویم! اگر چنین سخنی را گفته باشم، تو می‌دانی! تو از آنچه در روح و جان من است، آگاهی؛ و من از آنچه در ذات (پاک) توست، آگاه نیستم! بیقین تو از تمام اسرار و پنهانیها باخبری.

مائده · ۱۱۸

إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ وَ إِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

(با این حال،) اگر آنها را مجازات کنی، بندگان تواند. (و قادر به فرار از مجازات تو نیستند)؛ و اگر آنان را ببخشی، توانا و حکیمی! (نه کیفر تو نشانه بی‌حکمتی است، و نه بخشش تو نشانه ضعف!)»

انعام · ۷

وَ لَوْ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ كِتَاباً فِي قِرْطَاسٍ فَلَمَسُوهُ بِأَيْدِيهِمْ لَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هٰذَا إِلاَّ سِحْرٌ مُبِينٌ

(حتّی) اگر ما نامه‌ای روی صفحه‌ای بر تو نازل کنیم، و (علاوه بر دیدن و خواندن،) آن را با دستهای خود لمس کنند، باز کافران می‌گویند: «این، چیزی جز یک سحر آشکار نیست»!

انعام · ۱۰

وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُوا مِنْهُمْ مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِءُونَ

(با این حال، نگران نباش!) جمعی از پیامبران پیش از تو را استهزا کردند؛ امّا سرانجام، آنچه را مسخره می‌کردند، دامانشان را می‌گرفت؛ (و عذاب الهی بر آنها فرود آمد).

انعام · ۱۷

وَ إِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلاَ كَاشِفَ لَهُ إِلاَّ هُوَ وَ إِنْ يَمْسَسْكَ بِخَيْرٍ فَهُوَ عَلَى كُلِ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ

اگر خداوند زیانی به تو برساند، هیچ کس جز او نمی‌تواند آن را برطرف سازد! و اگر خیری به تو رساند، او بر همه چیز تواناست؛ (و از قدرت او، هرگونه نیکی ساخته است.)

انعام · ۲۰

الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءَهُمُ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فَهُمْ لاَ يُؤْمِنُونَ

آنان که کتاب آسمانی به ایشان داده‌ایم، بخوبی او [= پیامبر] را می‌شناسند، همان‌گونه که فرزندان خود را می‌شناسند؛ فقط کسانی که سرمایه وجود خود را از دست داده‌اند، ایمان نمی‌آورند.

انعام · ۲۵

وَ مِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ وَ جَعَلْنَا عَلَى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَ فِي آذَانِهِمْ وَقْراً وَ إِنْ يَرَوْا كُلَ آيَةٍ لاَ يُؤْمِنُوا بِهَا حَتَّى إِذَا جَاءُوكَ يُجَادِلُونَكَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هٰذَا إِلاَّ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ

پاره‌ای از آنها به (سخنان) تو، گوش فرامی‌دهند؛ ولی بر دلهای آنان پرده‌ها افکنده‌ایم تا آن را نفهمند؛ و در گوش آنها، سنگینی قرار داده‌ایم. و (آنها بقدری لجوجند که) اگر تمام نشانه‌های حق را ببینند، ایمان نمی‌آورند؛ تا آنجا که وقتی به سراغ تو می‌آیند که با تو پرخاشگری کنند، کافران می‌گویند: «اینها فقط افسانه‌های پیشینیان است!»

انعام · ۳۳

قَدْ نَعْلَمُ إِنَّهُ لَيَحْزُنُكَ الَّذِي يَقُولُونَ فَإِنَّهُمْ لاَ يُكَذِّبُونَكَ وَ لٰكِنَ الظَّالِمِينَ بِآيَاتِ اللَّهِ يَجْحَدُونَ

ما می‌دانیم که گفتار آنها، تو را غمگین می‌کند؛ ولی (غم مخور! و بدان که) آنها تو را تکذیب نمی‌کنند؛ بلکه ظالمان، آیات خدا را انکار می‌نمایند.

انعام · ۳۴

وَ لَقَدْ كُذِّبَتْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِكَ فَصَبَرُوا عَلَى مَا كُذِّبُوا وَ أُوذُوا حَتَّى أَتَاهُمْ نَصْرُنَا وَ لاَ مُبَدِّلَ لِكَلِمَاتِ اللَّهِ وَ لَقَدْ جَاءَكَ مِنْ نَبَإِ الْمُرْسَلِينَ

پیش از تو نیز پیامبرانی تکذیب شدند؛ و در برابر تکذیبها، صبر و استقامت کردند؛ و (در این راه،) آزار دیدند، تا هنگامی که یاری ما به آنها رسید. (تو نیز چنین باش! و این، یکی از سنتهای الهی است؛) و هیچ چیز نمی‌تواند سنن خدا را تغییر دهد؛ و اخبار پیامبران به تو رسیده است.

انعام · ۳۵

وَ إِنْ كَانَ كَبُرَ عَلَيْكَ إِعْرَاضُهُمْ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تَبْتَغِيَ نَفَقاً فِي الْأَرْضِ أَوْ سُلَّماً فِي السَّمَاءِ فَتَأْتِيَهُمْ بِآيَةٍ وَ لَوْ شَاءَ اللَّهُ لَجَمَعَهُمْ عَلَى الْهُدَى فَلاَ تَكُونَنَ مِنَ الْجَاهِلِينَ

و اگر اعراض آنها بر تو سنگین است، چنانچه بتوانی نقبی در زمین بزنی، یا نردبانی به آسمان بگذاری (و اعماق زمین و آسمانها را جستجو کنی، چنین کن) تا آیه (و نشانه دیگری) برای آنها بیاوری! (ولی بدان که این لجوجان، ایمان نمی‌آورند!) امّا اگر خدا بخواهد، آنها را (به اجبار) بر هدایت جمع خواهد کرد. (ولی هدایت اجباری، چه سودی دارد؟) پس هرگز از جاهلان مباش!

انعام · ۴۲

وَ لَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَى أُمَمٍ مِنْ قَبْلِكَ فَأَخَذْنَاهُمْ بِالْبَأْسَاءِ وَ الضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَتَضَرَّعُونَ

ما به سوی امتهایی که پیش از تو بودند، (پیامبرانی) فرستادیم؛ (و هنگامی که با این پیامبران به مخالفت برخاستند،) آنها را با شدّت و رنج و ناراحتی مواجه ساختیم؛ شاید (بیدار شوند و در برابر حق،) خضوع کنند و تسلیم گردند!

انعام · ۵۲

وَ لاَ تَطْرُدِ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَ الْعَشِيِ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ مَا عَلَيْكَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ وَ مَا مِنْ حِسَابِكَ عَلَيْهِمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُونَ مِنَ الظَّالِمِينَ

و کسانی را که صبح و شام خدا را می‌خوانند، و جز ذات پاک او نظری ندارند، از خود دور مکن! نه چیزی از حساب آنها بر توست، و نه چیزی از حساب تو بر آنها! اگر آنها را طرد کنی، از ستمگران خواهی بود!

انعام · ۵۳

وَ كَذٰلِكَ فَتَنَّا بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لِيَقُولُوا أَ هٰؤُلاَءِ مَنَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنْ بَيْنِنَا أَ لَيْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِالشَّاكِرِينَ

و این چنین بعضی از آنها را با بعض دیگر آزمودیم (توانگران را بوسیله فقیران)؛ تا بگویند: «آیا اینها هستند که خداوند از میان ما (برگزیده، و) بر آنها منّت گذارده (و نعمت ایمان بخشیده است؟!» آیا خداوند، شاکران را بهتر نمی‌شناسد؟!

انعام · ۵۴

وَ إِذَا جَاءَكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِآيَاتِنَا فَقُلْ سَلاَمٌ عَلَيْكُمْ كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلَى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنْكُمْ سُوءاً بِجَهَالَةٍ ثُمَ تَابَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ

هرگاه کسانی که به آیات ما ایمان دارند نزد تو آیند، به آنها بگو: «سلام بر شما پروردگارتان، رحمت را بر خود فرض کرده؛ هر کس از شما کار بدی از روی نادانی کند، سپس توبه و اصلاح (و جبران) نماید، (مشمول رحمت خدا می‌شود چرا که) او آمرزنده مهربان است.»

انعام · ۵۵

وَ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْآيَاتِ وَ لِتَسْتَبِينَ سَبِيلُ الْمُجْرِمِينَ

و این چنین آیات را برمیشمریم، (تا حقیقت بر شما روشن شود،) و راه گناهکاران آشکار گردد.

انعام · ۶۶

وَ كَذَّبَ بِهِ قَوْمُكَ وَ هُوَ الْحَقُ قُلْ لَسْتُ عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ

قوم و جمعیّت تو، آن (آیات الهی) را تکذیب و انکار کردند، در حالی که حق است! (به آنها) بگو: «من مسؤول (ایمان‌آوردن) شما نیستم! (وظیفه من، تنها ابلاغ رسالت است، نه اجبار شما بر ایمان.)»

انعام · ۶۸

وَ إِذَا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِي آيَاتِنَا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتَّى يَخُوضُوا فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ وَ إِمَّا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطَانُ فَلاَ تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرَى مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ

هرگاه کسانی را دیدی که آیات ما را استهزا می‌کنند، از آنها روی بگردان تا به سخن دیگری بپردازند! و اگر شیطان از یاد تو ببرد، هرگز پس از یادآمدن با این جمعیّت ستمگر منشین!

انعام · ۷۱

قُلْ أَ نَدْعُو مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لاَ يَنْفَعُنَا وَ لاَ يَضُرُّنَا وَ نُرَدُّ عَلَى أَعْقَابِنَا بَعْدَ إِذْ هَدَانَا اللَّهُ كَالَّذِي اسْتَهْوَتْهُ الشَّيَاطِينُ فِي الْأَرْضِ حَيْرَانَ لَهُ أَصْحَابٌ يَدْعُونَهُ إِلَى الْهُدَى ائْتِنَا قُلْ إِنَ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَى وَ أُمِرْنَا لِنُسْلِمَ لِرَبِ الْعَالَمِينَ

بگو: «آیا غیر از خدا، چیزی را بخوانیم (و عبادت کنیم) که نه سودی به حال ما دارد، نه زیانی؛ و (به این ترتیب،) به عقب برگردیم بعد از آنکه خداوند ما را هدایت کرده است؟! همانند کسی که بر اثر وسوسه‌های شیطان، در روی زمین راه را گم کرده، و سرگردان مانده است؛ در حالی که یارانی هم دارد که او را به هدایت دعوت می‌کنند (و می‌گویند:) به سوی ما بیا!» بگو: «تنها هدایت خداوند، هدایت است؛ و ما دستور داریم که تسلیم پروردگار عالمیان باشیم.

انعام · ۷۴

وَ إِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ لِأَبِيهِ آزَرَ أَ تَتَّخِذُ أَصْنَاماً آلِهَةً إِنِّي أَرَاكَ وَ قَوْمَكَ فِي ضَلاَلٍ مُبِينٍ

(به خاطر بیاورید) هنگامی را که ابراهیم به پدرش [= عمویش‌] «آزر» گفت: «آیا بتهائی را معبودان خود انتخاب می‌کنی؟! من، تو و قوم تو را در گمراهی آشکاری می‌بینم.»

انعام · ۷۵

وَ كَذٰلِكَ نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ لِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ

و این چنین، ملکوت آسمانها و زمین (و حکومت مطلقه خداوند بر آنها) را به ابراهیم نشان دادیم؛ (تا به آن استدلال کند،) و اهل یقین گردد.

انعام · ۸۳

وَ تِلْكَ حُجَّتُنَا آتَيْنَاهَا إِبْرَاهِيمَ عَلَى قَوْمِهِ نَرْفَعُ دَرَجَاتٍ مَنْ نَشَاءُ إِنَ رَبَّكَ حَكِيمٌ عَلِيمٌ

اینها دلایل ما بود که به ابراهیم در برابر قومش دادیم! درجات هر کس را بخواهیم (و شایسته بدانیم،) بالا می‌بریم؛ پروردگار تو، حکیم و داناست.

انعام · ۸۴

وَ وَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَ يَعْقُوبَ كُلاًّ هَدَيْنَا وَ نُوحاً هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ دَاوُدَ وَ سُلَيْمَانَ وَ أَيُّوبَ وَ يُوسُفَ وَ مُوسَى وَ هَارُونَ وَ كَذٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

و اسحاق و یعقوب را به او [= ابراهیم‌] بخشیدیم؛ و هر دو را هدایت کردیم؛ و نوح را (نیز) پیش از آن هدایت نمودیم؛ و از فرزندان او، داوود و سلیمان و ایّوب و یوسف و موسی و هارون را (هدایت کردیم)؛ این‌گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم!

انعام · ۹۴

وَ لَقَدْ جِئْتُمُونَا فُرَادَى كَمَا خَلَقْنَاكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ تَرَكْتُمْ مَا خَوَّلْنَاكُمْ وَرَاءَ ظُهُورِكُمْ وَ مَا نَرَى مَعَكُمْ شُفَعَاءَكُمُ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ أَنَّهُمْ فِيكُمْ شُرَكَاءُ لَقَدْ تَقَطَّعَ بَيْنَكُمْ وَ ضَلَ عَنْكُمْ مَا كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ

و (روز قیامت به آنها گفته می‌شود:) همه شما تنها به سوی ما بازگشت نمودید، همان‌گونه که روز اوّل شما را آفریدیم! و آنچه را به شما بخشیده بودیم، پشت سر گذاردید! و شفیعانی را که شریک در شفاعت خود می‌پنداشتید، با شما نمی‌بینیم! پیوندهای شما بریده شده است؛ و تمام آنچه را تکیه‌گاه خود تصوّر می‌کردید، از شما دور و گم شده‌اند!

انعام · ۱۰۵

وَ كَذٰلِكَ نُصَرِّفُ الْآيَاتِ وَ لِيَقُولُوا دَرَسْتَ وَ لِنُبَيِّنَهُ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ

و اینچنین آیات (خود) را تشریح می‌کنیم؛ بگذار آنها بگویند: «تو درس خوانده‌ای (و آنها را از دیگری آموخته‌ای)»! می‌خواهیم آن را برای کسانی که آماده درک حقایقند، روشن سازیم.

انعام · ۱۰۶

اتَّبِعْ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ لاَ إِلٰهَ إِلاَّ هُوَ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ

از آنچه که از سوی پروردگارت بر تو وحی شده، پیروی کن! هیچ معبودی جز او نیست! و از مشرکان، روی بگردان!

انعام · ۱۰۷

وَ لَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا أَشْرَكُوا وَ مَا جَعَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً وَ مَا أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ

اگر خدا می‌خواست، (همه به اجبار ایمان می‌آوردند،) و هیچ یک مشرک نمی‌شدند؛ و ما تو را مسؤول (اعمال) آنها قرار نداده‌ایم؛ و وظیفه نداری آنها را (به ایمان) مجبور سازی!

انعام · ۱۰۸

وَ لاَ تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذٰلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَ إِلَى رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

(به معبود) کسانی که غیر خدا را می‌خوانند دشنام ندهید، مبادا آنها (نیز) از روی (ظلم و) جهل، خدا را دشنام دهند! اینچنین برای هر امّتی عملشان را زینت دادیم سپس بازگشت همه آنان به سوی پروردگارشان است؛ و آنها را از آنچه عمل می‌کردند، آگاه می‌سازد (و پاداش و کیفر می‌دهد).

انعام · ۱۱۰

وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَ أَبْصَارَهُمْ كَمَا لَمْ يُؤْمِنُوا بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ نَذَرُهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ

و ما دلها و چشمهای آنها را واژگونه می‌سازیم؛ (آری آنها ایمان نمی‌آورند) همان‌گونه که در آغاز، به آن ایمان نیاوردند! و آنان را در حال طغیان و سرکشی، به خود وامی‌گذاریم تا سرگردان شوند!

انعام · ۱۱۲

وَ كَذٰلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِ نَبِيٍ عَدُوّاً شَيَاطِينَ الْإِنْسِ وَ الْجِنِ يُوحِي بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُوراً وَ لَوْ شَاءَ رَبُّكَ مَا فَعَلُوهُ فَذَرْهُمْ وَ مَا يَفْتَرُونَ

اینچنین در برابر هر پیامبری، دشمنی از شیاطین انس و جنّ قرار دادیم؛ آنها بطور سری (و درگوشی) سخنان فریبنده و بی‌اساس (برای اغفال مردم) به یکدیگر می‌گفتند؛ و اگر پروردگارت می‌خواست، چنین نمی‌کردند؛ (و می‌توانست جلو آنها را بگیرد؛ ولی اجبار سودی ندارد.) بنابر این، آنها و تهمتهایشان را به حال خود واگذار!

انعام · ۱۱۴

أَ فَغَيْرَ اللَّهِ أَبْتَغِي حَكَماً وَ هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ إِلَيْكُمُ الْكِتَابَ مُفَصَّلاً وَ الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَعْلَمُونَ أَنَّهُ مُنَزَّلٌ مِنْ رَبِّكَ بِالْحَقِ فَلاَ تَكُونَنَ مِنَ الْمُمْتَرِينَ

(با این حال،) آیا غیر خدا را به داوری طلبم؟! در حالی که اوست که این کتاب آسمانی را، که همه چیز در آن آمده، به سوی شما فرستاده است؛ و کسانی که به آنها کتاب آسمانی داده‌ایم می‌دانند این کتاب، بحق از طرف پروردگارت نازل شده؛ بنابر این از تردیدکنندگان مباش!

انعام · ۱۱۵

وَ تَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقاً وَ عَدْلاً لاَ مُبَدِّلَ لِكَلِمَاتِهِ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ

و کلام پروردگار تو، با صدق و عدل، به حدّ تمام رسید؛ هیچ کس نمی‌تواند کلمات او را دگرگون سازد؛ و او شنونده داناست.

انعام · ۱۱۶

وَ إِنْ تُطِعْ أَكْثَرَ مَنْ فِي الْأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَ وَ إِنْ هُمْ إِلاَّ يَخْرُصُونَ

اگر از بیشتر کسانی که در روی زمین هستند اطاعت کنی، تو را از راه خدا گمراه می کنند؛ (زیرا) آنها تنها از گمان پیروی می‌نمایند، و تخمین و حدس (واهی) می‌زنند.

انعام · ۱۱۷

إِنَ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ مَنْ يَضِلُ عَنْ سَبِيلِهِ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ

پروردگارت به کسانی که از راه او گمراه گشته‌اند، آگاهتر است؛ و همچنین از کسانی که هدایت یافته‌اند.

انعام · ۱۱۹

وَ مَا لَكُمْ أَلاَّ تَأْكُلُوا مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَ قَدْ فَصَّلَ لَكُمْ مَا حَرَّمَ عَلَيْكُمْ إِلاَّ مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَيْهِ وَ إِنَ كَثِيراً لَيُضِلُّونَ بِأَهْوَائِهِمْ بِغَيْرِ عِلْمٍ إِنَ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُعْتَدِينَ

چرا از چیزها [= گوشتها] ئی که نام خدا بر آنها برده شده نمی‌خورید؟! در حالی که (خداوند) آنچه را بر شما حرام بوده، بیان کرده است! مگر اینکه ناچار باشید؛ (که در این صورت، خوردن از گوشت آن حیوانات جایز است.) و بسیاری از مردم، به خاطر هوی و هوس و بی‌دانشی، (دیگران را) گمراه می‌سازند؛ و پروردگارت، تجاوزکاران را بهتر می‌شناسد.

انعام · ۱۲۲

أَ وَ مَنْ كَانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْنَاهُ وَ جَعَلْنَا لَهُ نُوراً يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُمَاتِ لَيْسَ بِخَارِجٍ مِنْهَا كَذٰلِكَ زُيِّنَ لِلْكَافِرِينَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

آیا کسی که مرده بود، سپس او را زنده کردیم، و نوری برایش قرار دادیم که با آن در میان مردم راه برود، همانند کسی است که در ظلمتها باشد و از آن خارج نگردد؟! این گونه برای کافران، اعمال (زشتی) که انجام می‌دادند، تزیین شده (و زیبا جلوه کرده) است.

انعام · ۱۲۳

وَ كَذٰلِكَ جَعَلْنَا فِي كُلِ قَرْيَةٍ أَكَابِرَ مُجْرِمِيهَا لِيَمْكُرُوا فِيهَا وَ مَا يَمْكُرُونَ إِلاَّ بِأَنْفُسِهِمْ وَ مَا يَشْعُرُونَ

و (نیز) این گونه در هر شهر و آبادی، بزرگان گنهکاری قرار دادیم؛ (افرادی که همه گونه قدرت در اختیارشان گذاردیم؛ اما آنها سوء استفاده کرده، و راه خطا پیش گرفتند؛) و سرانجام کارشان این شد که به مکر (و فریب مردم) پرداختند؛ ولی تنها خودشان را فریب می‌دهند و نمی‌فهمند!

انعام · ۱۲۵

فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلاَمِ وَ مَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقاً حَرَجاً كَأَنَّمَا يَصَّعَّدُ فِي السَّمَاءِ كَذٰلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ

آن کس را که خدا بخواهد هدایت کند، سینه‌اش را برای (پذیرش) اسلام، گشاده می سازد؛ و آن کس را که بخاطر اعمال خلافش بخواهد گمراه سازد، سینه‌اش را آنچنان تنگ می‌کند که گویا می‌خواهد به آسمان بالا برود؛ این گونه خداوند پلیدی را بر افرادی که ایمان نمی‌آورند قرار می‌دهد!

انعام · ۱۲۶

وَ هٰذَا صِرَاطُ رَبِّكَ مُسْتَقِيماً قَدْ فَصَّلْنَا الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَذَّكَّرُونَ

و این راه مستقیم (و سنت جاویدان) پروردگار توست؛ ما آیات خود را برای کسانی که پند می‌گیرند، بیان کردیم!

انعام · ۱۲۸

وَ يَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعاً يَا مَعْشَرَ الْجِنِ قَدِ اسْتَكْثَرْتُمْ مِنَ الْإِنْسِ وَ قَالَ أَوْلِيَاؤُهُمْ مِنَ الْإِنْسِ رَبَّنَا اسْتَمْتَعَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍ وَ بَلَغْنَا أَجَلَنَا الَّذِي أَجَّلْتَ لَنَا قَالَ النَّارُ مَثْوَاكُمْ خَالِدِينَ فِيهَا إِلاَّ مَا شَاءَ اللَّهُ إِنَ رَبَّكَ حَكِيمٌ عَلِيمٌ

در آن روز که (خدا) همه آنها را جمع و محشور میسازد، (می‌گوید:) ای جمعیّت شیاطین و جن! ّ شما افراد زیادی از انسانها را گمراه ساختید! دوستان و پیروان آنها از میان انسانها می‌گویند: «پروردگارا! هر یک از ما دو گروه [= پیشوایان و پیروان‌گمراه‌] از دیگری استفاده کردیم؛ (ما به لذّات هوس آلود و زودگذر رسیدیم؛ و آنها بر ما حکومت کردند؛) و به اجلی که برای ما مقرّر داشته بودی رسیدیم.» (خداوند) می‌گوید: «آتش جایگاه شماست؛ جاودانه در آن خواهید ماند، مگر آنچه خدا بخواهد» پروردگار تو حکیم و داناست.

انعام · ۱۲۹

وَ كَذٰلِكَ نُوَلِّي بَعْضَ الظَّالِمِينَ بَعْضاً بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ

ما این‌گونه بعضی از ستمگران را به بعضی دیگر وامی‌گذاریم به سبب اعمالی که انجام می‌دادند.

انعام · ۱۳۱

ذٰلِكَ أَنْ لَمْ يَكُنْ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرَى بِظُلْمٍ وَ أَهْلُهَا غَافِلُونَ

این بخاطر آن است که پروردگارت هیچ‌گاه (مردم) شهرها و آبادیها را بخاطر ستمهایشان در حال غفلت و بی‌خبری هلاک نمی‌کند. (بلکه قبلاً رسولانی برای آنها می‌فرستد.)