ل

وَ مَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُمْ مِنْ سُلْطَانٍ بَلْ كُنْتُمْ قَوْماً طَاغِينَ

ما هیچ گونه سلطه‌ای بر شما نداشتیم، بلکه شما خود قومی طغیانگر بودید!

فَحَقَ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَا إِنَّا لَذَائِقُونَ

اکنون فرمان پروردگارمان بر همه ما مسلّم شده، و همگی از عذاب او می‌چشیم!

إِنَّهُمْ كَانُوا إِذَا قِيلَ لَهُمْ لاَ إِلٰهَ إِلاَّ اللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ

چرا که وقتی به آنها گفته می‌شد: «معبودی جز خدا وجود ندارد»، تکبّر و سرکشی می‌کردند...

وَ يَقُولُونَ أَ إِنَّا لَتَارِكُوا آلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَجْنُونٍ

و پیوسته می‌گفتند: «آیا ما معبودان خود را بخاطر شاعری دیوانه رها کنیم؟!»

إِنَّكُمْ لَذَائِقُو الْعَذَابِ الْأَلِيمِ

اما شما (مستکبران کوردل) بطور مسلّم عذاب دردناک (الهی) را خواهید چشید!

أُولٰئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَعْلُومٌ

برای آنان [= بندگان مخلص‌] روزی معیّن و ویژه‌ای است،

بَيْضَاءَ لَذَّةٍ لِلشَّارِبِينَ

شرابی سفید و درخشنده، و لذّتبخش برای نوشندگان؛

قَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٌ

کسی از آنها می‌گوید: «من همنشینی داشتم...

يَقُولُ أَ إِنَّكَ لَمِنَ الْمُصَدِّقِينَ

که پیوسته می‌گفت: آیا (به راستی) تو این سخن را باور کرده‌ای...

أَ إِذَا مِتْنَا وَ كُنَّا تُرَاباً وَ عِظَاماً أَ إِنَّا لَمَدِينُونَ

که وقتی ما مُردیم و به خاک و استخوان مبدّل شدیم، (بار دیگر) زنده می‌شویم و جزا داده خواهیم شد؟!»

قَالَ تَاللَّهِ إِنْ كِدْتَ لَتُرْدِينِ

می‌گوید: «به خدا سوگند نزدیک بود مرا (نیز) به هلاکت بکشانی!

وَ لَوْ لاَ نِعْمَةُ رَبِّي لَكُنْتُ مِنَ الْمُحْضَرِينَ

و اگر نعمت پروردگارم نبود، من نیز از احضارشدگان (در دوزخ) بودم!

إِنَ هٰذَا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ

راستی این همان پیروزی بزرگ است!

لِمِثْلِ هٰذَا فَلْيَعْمَلِ الْعَامِلُونَ

آری، برای مثل این، باید عمل‌کنندگان عمل کنند!

إِنَّا جَعَلْنَاهَا فِتْنَةً لِلظَّالِمِينَ

ما آن را مایه درد و رنج ظالمان قرار دادیم!

فَإِنَّهُمْ لَآكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ

آنها [= مجرمان‌] از آن می‌خورند و شکمها را از آن پر می‌کنند!

ثُمَ إِنَ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْباً مِنْ حَمِيمٍ

سپس روی آن آب داغ متعفّنی می‌نوشند!

ثُمَ إِنَ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى الْجَحِيمِ

سپس بازگشت آنها به سوی جهنّم است!

وَ لَقَدْ ضَلَ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ الْأَوَّلِينَ

و قبل از آنها بیشتر پیشینیان (نیز) گمراه شدند!

وَ لَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِمْ مُنْذِرِينَ

ما در میان آنها انذارکنندگانی فرستادیم،

وَ لَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ

و نوح، ما را خواند (و ما دعای او را اجابت کردیم)؛ و چه خوب اجابت کننده‌ای هستیم!

وَ إِنَ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْرَاهِيمَ

و از پیروان او ابراهیم بود؛

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ مَا ذَا تَعْبُدُونَ

هنگامی که به پدر و قومش گفت: «اینها چیست که می‌پرستید؟!

مَا لَكُمْ لاَ تَنْطِقُونَ

(اصلاً) چرا سخن نمی‌گویید؟!»

قَالُوا ابْنُوا لَهُ بُنْيَاناً فَأَلْقُوهُ فِي الْجَحِيمِ

(بت‌پرستان) گفتند: «بنای مرتفعی برای او بسازید و او را در جهنّمی از آتش بیفکنید!»

رَبِ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ

پروردگارا! به من از صالحان [= فرزندان صالح‌] ببخش!»

فَلَمَّا أَسْلَمَا وَ تَلَّهُ لِلْجَبِينِ

هنگامی که هر دو تسلیم شدند و ابراهیم جبین او را بر خاک نهاد...

إِنَ هٰذَا لَهُوَ الْبَلاَءُ الْمُبِينُ

این مسلّماً همان امتحان آشکار است!

وَ بَارَكْنَا عَلَيْهِ وَ عَلَى إِسْحَاقَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَ ظَالِمٌ لِنَفْسِهِ مُبِينٌ

ما به او و اسحاق برکت دادیم؛ و از دودمان آن دو، افرادی بودند نیکوکار و افرادی آشکارا به خود ستم کردند!

وَ لَقَدْ مَنَنَّا عَلَى مُوسَى وَ هَارُونَ

ما به موسی و هارون نعمت بخشیدیم!

وَ إِنَ إِلْيَاسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ

و الیاس از رسولان (ما) بود!

إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَ لاَ تَتَّقُونَ

به خاطر بیاور هنگامی را که به قومش گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟!

فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ

امّا آنها او را تکذیب کردند؛ ولی به یقین همگی (در دادگاه عدل الهی) احضار می‌شوند!

وَ إِنَ لُوطاً لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ

و لوط از رسولان (ما) است!

وَ إِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِمْ مُصْبِحِينَ

و شما پیوسته صبحگاهان از کنار (ویرانه‌های شهرهای) آنها می‌گذرید...

وَ إِنَ يُونُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ

و یونس از رسولان (ما) است!

لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلَى يَوْمِ يُبْعَثُونَ

تا روز قیامت در شکم ماهی می‌ماند!

فَاسْتَفْتِهِمْ أَ لِرَبِّكَ الْبَنَاتُ وَ لَهُمُ الْبَنُونَ

از آنان بپرس: آیا پروردگارت دخترانی دارد و پسران از آن آنهاست؟!

أَلاَ إِنَّهُمْ مِنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ

بدانید آنها با این تهمت بزرگشان می‌گویند:

وَلَدَ اللَّهُ وَ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ

«خداوند فرزند آورده!» ولی آنها به یقین دروغ می‌گویند!

مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ

شما را چه شده است؟! چگونه حکم می‌کنید؟! (هیچ می‌فهمید چه می‌گویید؟!)

أَمْ لَكُمْ سُلْطَانٌ مُبِينٌ

یا شما دلیل روشنی در این باره دارید؟

وَ جَعَلُوا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ الْجِنَّةِ نَسَباً وَ لَقَدْ عَلِمَتِ الْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ

آنها [= مشرکان‌] میان او [= خداوند] و جنّ، (خویشاوندی و) نسبتی قائل شدند؛ در حالی که جنّیان بخوبی می‌دانند که این بت‌پرستان در دادگاه الهی احضار می‌شوند!

وَ مَا مِنَّا إِلاَّ لَهُ مَقَامٌ مَعْلُومٌ

و هیچ یک از ما نیست جز آنکه مقام معلومی دارد؛

وَ إِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ

و ما همگی (برای اطاعت فرمان خداوند) به صف ایستاده‌ایم؛

وَ إِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ

و ما همه تسبیح‌گوی او هستیم!

وَ إِنْ كَانُوا لَيَقُولُونَ

آنها پیوسته می‌گفتند:

لَكُنَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ

به یقین، ما بندگان مخلص خدا بودیم!»

وَ لَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِينَ

وعده قطعی ما برای بندگان فرستاده ما از پیش مسلّم شده...

إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ

که آنان یاری شدگانند،