«أَوِّبی» در اصل از «تأویب» به معنای «ترجیع وگرداندن صدا در گلو» است; این ماده گاهی به معنای «توبه» نیز استعمال می شود، به خاطر این که حقیقت آن بازگشت به سوی خداست.
و ما به داوود از سوی خود فضیلتی بزرگ بخشیدیم؛ (ما به کوهها و پرندگان گفتیم:) ای کوهها و ای پرندگان! با او همآواز شوید و همراه او تسبیح خدا گویید! و آهن را برای او نرم کردیم.