«برکات» جمع «برکت» است و در اصل به معنای «ثبات» و استقرار چیزی است و به هر نعمت و موهبتی که پایدار بماند اطلاق می گردد، در برابر موجودات بی برکت که زود فانی، نابود و بی اثر می شوند.
=== قاموس قرآن ===
فایده ثابت. قاموس برکت را نموّ، زیادت، سعادت و و بروک را ثبوت معنی کرده و گوید: بارک علی محمّد و آل محمّد یعنی شرف و کرامت آنها را همیشگی کن. مجمع البیان ذیل آیه 97 از سوره بقره گفته: اصل برکت به معنی ثبوت است گویند:«بَرَکَ بروکاً» یعنی ثابت شد، پس برکت به معنی ثبوت فایده است در اثر نمّو و رشد، مَجْمَع آب را برکه گویند که آب در آن ثابت است. در مفردات گوید: برکت یعنی ثبوت خیر خدائی در یک چیز، و مجمع آب را از آن برکه نامیدهاند. مبارک چیزی است که در آن فایده ثابت باشد. تبارک اللّه از آن جهت گفته میشود که فایدههای ثابت در خدا و از خداست با بلندی مقام. از مجموع آنچه که نقل شد به دست میآید که برکت به معنی فایده ثابت است (و ممکن است گاهی از ان مطلق ثبوت اراده شود) و آن با نموّ و زیادت و سعادت قابل جمع و بلکه از این معانی کنار نیست. [اعراف:54] یعنی ثابت در خیر است، همیشه مفید است خدائی که پرورش دهنده مخلوقات است. مجمع البیان آنرا ثبوت دائمی معنی کرده و گوید: بلند مقام است در یکتائی ابدی. ولی ترجمه ما بهتر از آنست مخصوصاً که تبارک اللّه در 9 محلّ از قرآن آمده و در قبل یا بعد آنها نعمت و قدرت خدا ذکر شده است و آن با فایده و مفید بودن بسیار میسازد،گرچه این ترجمه (همیشگی است خدائی که ربّ العالمین است) نیز کاملاً درست و صحیح است. [فصّلت:10] در روی زمین کوههای ثابت و فایده دائمی قرار داد [اعراف:96] هر آینه میگشادیم بر آنها فایدههای ثابت از آسمان. قرآن مجید و کعبه و باران و عیسی از آن جهت در آیات شریفه، مبارک خوانده شدهاند که در آنها برکت و فایده ثابت هست و محلّ برکتاند.
و اگر اهل شهرها و آبادیها، ایمان میآوردند و تقوا پیشه میکردند، برکات آسمان و زمین را بر آنها میگشودیم؛ ولی (آنها حق را) تکذیب کردند؛ ما هم آنان را به کیفر اعمالشان مجازات کردیم.
(به نوح) گفته شد: «ای نوح! با سلامت و برکاتی از ناحیه ما بر تو و بر تمام امتهایی که با تواند، فرود آی! و امتهای نیز هستند که ما آنها را از نعمتها بهرهمند خواهیم ساخت، سپس عذاب دردناکی از سوی ما به آنها میرسد (، چرا که این نعمتها را کفران میکنند!)»