«کَبَد» به گفته «طبرسی» در «مجمع البیان» در اصل، به معنای «شدت» است، و لذا هنگامی که شیر غلیظ شود «تَکَبَّدَ اللَّبَنُ» می گویند. ولی، به گفته «راغب» در «مفردات»، «کبد» (بر وزن حسد) به معنای دردی است که عارض «کبد» (جگر سیاه) انسان می شود و سپس، به هر گونه مشقت و رنج اطلاق شده است. ریشه این لغت هر چه باشد، مفهوم فعلی آن همان رنج و ناراحتی است.
=== قاموس قرآن ===
[بلد:4]. کَبَد بر وزن فرس به معنی سختی است (مجمع) راغب گفته: کَبْد (بر وزن کتف) جگر و (بر وزن فرس) درد جگر است ایضاً کُباد (به ضم اول) به معنی درد جگر است. کبدالسماء وسط آسمان است تشبیه شده به کبد انسان که در وسط بدن قرار دارد. مراد از آن در آیه مشقت و سختی است یعنی: حقاً که انسان را در رنج و تعب آفریدیم زندگی او پر از مشقت و رنج است و همین رنج و تعب است که او را به کمال و ترقی سوق میدهد اگر در مشقّت نمیبود برای از بین بردن آن تلاش نمیکرد و اگر تلاش نمیکرد ابواب اسرار کائنات برویش گشوده نمیشد [انشقاق:6]. این لفظ بیشتر از یکبار در قرآن یافته نیست.