=== قاموس قرآن ===
عاجز کردن. [جن:12]. ما دانستیم که هرگز خدا را عاجز نتوانیم کرد. [یونس:53]. شما عاجز کننده خدا نیستید و از اراده و فعل او جلوگیری نتوانید کرد. اَعجاز (بفتح الف) ریشهها. مفرد آن عجز است چنانکه گذشت و آن دوبار در قرآن هست یکی گذشت دیگری آیه: [حاقة:7]. و هر دو درباره عذاب قوم عاد است. معاجزه: عاجز کردن. مسابقه نیز معنی شده که طرفین در صدد عاجز کردن یکدیگراند [حج:51]. شاید منظور از آن فکر معاجزه باشد یعنی: آنانکه در ابطال آیات ما تلاش میکنند و گمان دارند که ما را عاجز میکنند آنها یاران جحیماند.