بعضی «اسم» را از «سمه» (بر وزن هبه) از مادّه «وسم» که به معنای علامت گذاری است گرفته اند; زیرا «اسم» در حقیقت علامت معناست. ولی محققان این نظر را مردود دانسته اند; زیرا می دانیم به هنگام جمع بستن و تصغیر، ریشه اصلی لغت ظاهر می شود، ودرمورد اسم، جمعش اسماء و تصغیرش «سُمَیّ» و «سُمَیّه» است; از اینجا روشن می شود که «اسم» در واقع از قبیل ناقص واوی «سمو» است، نه مثال واوی.