«ذَرَأَکُمْ» از مادّه «ذرء» (بر وزن زرع) در اصل، به معنای آفرینش و ایجاد و اظهار است; ولی مادّه «ذرو» (با واو که آن هم بر وزن زرع است) به معنای پراکنده ساختن آمده، این دو ماده را نباید با هم اشتباه کرد.
=== قاموس قرآن ===
آفریدن. [مؤمنون:79] یعنی اوست که شما را در زمین آفرید و به سوی او جمع میشوند. طبرسی در ذیل آیه 136 سوره انعام میگوید: ذرء آفریدن بروجه اختراع است و اصل آن به معنی ظهور است. به نمک سفید برای نمایان بودن سفیدیش گویند: ملح ذرانی و ذّرانی و چون ریش کسی سفید شود گویند: ذرئت لحیته. راغب میگوید: ذرء آن است که خدا آفریده خود راآشکار کند «ذرء الّله الخلق» یعنی اشخاس را آشکار فرمود. قاموس آنرا خلقت و تکثیر و غیره گفته ، سخن صحاح نیز نظیر آن است. خلاصه آن که ذرء ظهور و اظهار است و در آفریدن بکار میرود، در کشّاف ذیل آیه 11 شوری میگوید: ذّر، ذرو نظیر هماند در اینجا دو آیه را بررسی میکنیم: 1- [اعراف:179]. لام در «لِجَهَنَّمَ»برای اختصاص است و ظهور آیه در آن است که عدّهای از جّن و انسان برای جهنّم آفریده شدهاند، جای سوال است که گفته شود: خدا چرا آنها را برای جهنّم آفریده است ؟!! ذیل آیه جواب صدر آن است یعنی چون آنها قلب فهیم و دیده حق بین و گوش حق شنو ندارند لذا در اثر غفلت و عدم توجّه خود بالاخره محکوم به آتش میشوند. علت جهنَّمی بودن آنهاعدم بکار بردن دل و گوش و چشم در دانستن حقایق است و این مطلب در صورت (برای جهنّم آفریدهایم) نقل شده است. ممکن است بگوییم لام در «لِجَهَنَّمَ»برای غایب و عاقبت است مثل لام در آیه [قصص:8] چنانچه طبرسی فرموده است: بسیاری از جن و انس را آفریدهایم و عاقبت جهنّمی خواهند شد. این مطلب نظیر همان است که در بالا گفته شد. گفته المیزان نظیر مطلب فوق است و در بیان آن دو مثال از نجّار و زارع آورده که روشن کننده مراد است. 2- [شوری:11]. ضمیر «فیه» بجعل که از «جعل لکم »استفاده میشود عابد است. یعنی خدا آفریننده آسمانها و زمین است برای شما از خودتان جفتها قرار داده و نیز از چهار پایان جفتها آفریده شما را در آن نر و ماده قرار دادن میآفرید، او را همتائی نیست شنوا و بینا است. کشاف و المیزان «یَذْرَؤُکُمْ» را تکثیر گفتهاند یعنی شما را در آن جعل و بوسیله نسل، زیاد میکنند. طبرسی این معنی را از زجّاج و فّراءِ نقل میکند.از قاموس نقل شده که تکثیر یکی از معانی ذره است.