الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۸، حدیث ۲۸۶

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد عن ابن محبوب عن مالك بن عطيه عن بعض اصحاب ابي عبد الله ع قال :

هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۲ ترجمه رسولی محلاتی, ۲۹ مالک بن عطیة از برخی از اصحاب امام صادق (ع) روایت کند که گفت: امام صادق (ع) خشمناک از خانه بیرون آمده فرمود: (ساعتی) پیش از این برای کاری از خانه بیرون آمدم ببرخی از سیاهان مدینه برخوردم و او بمن داد زد: «لبیک یا جعفر بن محمد لبیک» (شرح آن در آخر حدیث بیاید) من از همان جا بخانه بازگشتم و از این سخنی که او گفته بود (و مرا بجای خداوند گرفته بود) ترسیده بر خود لرزیدم تا اینکه در سجده‏گاه خود برای پروردگارم سجده کردم و رویم را بر خاک مالیدم و خود را بدرگاهش بخواری انداختم و از آنچه آن مرد بمن گفته بود به پیشگاهش بیزاری جستم، و اگر عیسی بن مریم از آنچه خدا در باره‏اش فرموده بود (که او را بنده خود معرفی کرده بود) تجاوز میکرد (و پا را فراتر مینهاد) بلادرنگ چنان کر میشد که دیگر نشنود، و چنان کور میشد که دیگرهرگز نبیند، و چنان لال میشد که دیگر هرگز سخن نگوید. سپس فرمود: خدا لعنت کند ابا الخطاب را و او را بوسیله آهن بکشد. حمیدرضا آژیر, بهشت کافی - ترجمه روضه کافی‏, ۲۶۹ مالک بن عطیّه از برخی از اصحاب امام صادق علیه السّلام روایت می‏کند که: امام صادق علیه السّلام خشمناک از خانه بیرون آمد و فرمود: اندکی پیش برای برآوردن نیازی از خانه بیرون آمدم و به یکی از سپاهیان مدینه برخوردم، او در برابر من فریاد زد که: لبّیک یا جعفر بن محمد لبّیک. من از همان جا به خانه بازگشتم و از سخنی که او به من گفته بود [مرا به جای خدا گرفته بود] هراسان و ترسان شدم و در سجده‏گاه خویش به درگاه خدای سجده کردم و روی بر خاک مالیدم و خویش را به درگاهش به خواری افکندم و از آنچه آن مرد به من گفته بود در پیشگاهش بیزاری جستم، و اگر عیسی بن مریم از آنچه خدا در باره‏اش فرموده بود تجاوز می‏کرد بی‏درنگ چنان کر می‏شد که دیگر نمی‏شنید و چنان کور می‏شد که دیگر نمی‏دید و چنان لال می‏گشت که برای همیشه توان سخن از کف می‏نهاد. سپس فرمود: خدا لعنت کند ابا الخطّاب را و او را با آهن بکشد.