الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۸، حدیث ۳۲۶

علي بن ابراهيم عن هارون بن مسلم عن مسعده بن صدقه عن ابي عبد الله ع قال :

هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۲ ترجمه رسولی محلاتی, ۴۶ مسعدة بن صدقه از امام صادق علیه السّلام روایت کند که فرمود: علی علیه السّلام را رسم چنان بود که هنگامی که باران میگرفت (در اول آمدن باران) زیر آن میایستاد تا سر و ریش و جامه‏اش تر میشد، پس بدان حضرت عرض کردند: ای امیر المؤمنین زیر سقفی بروید (که باران شما را تر نکند)! فرمود: این همان آبی است که تازه از عرش آمده است. سپس شروع کرده فرمود: همانا در زیر عرش دریائی قرار دارد و آبی در آن دریا است که روزی حیوانات را آن آب میرویاند، و چون خدای عز ذکره اراده فرماید که از روی مهر خویش آنچه را خواهد برای آنها برویاند بدان آب وحی فرماید و آن آب نیز- چنانچه گمانم هست که فرمود- بر طبق خواسته او از آسمانی بآسمان دیگر باران فرو ریزد همچنان تا برسد بآسمان دنیا. پس آسمان دنیا نیز آن آبها را بابر افکند، و ابر همانند غربالی است، سپس خداوند بباد وحی کند که آن را بکوب و آبش ساز همانند آبهای معمولی و سپس بفلان جا ببر و بر آنها ببار تا چنین و چنان سیلی یا غیر آن گردد. ابر نیز مطابق دستور حقتعالی بر آنجا که مأمور است ببارد و هیچ قطره بارانی نیست جز آنکه بهمراهش فرشته‏ای است تا آن را بجایگاهش برساند، و هیچ قطره بارانی از آسمان فرو نریزد جز روی شماره معین و اندازه معلومی مگر آن بارانی که در روز طوفان نوح (ع) بارید که چون نهری فرو ریخت بی‏اندازه و بدون شماره. راوی گوید: سپس امام صادق (ع) از پدرانش علیهم السّلام از رسول خدا (ص) حدیث کرد که آن حضرت فرمود: همانا خدای عز و جل ابر را غربال باران قرار داده که در ابتدا آن را بصورت تگرگ و یخ قرار داده و ابر است که آن را آب کند و بصورت باران درآورد تا بدان چه اجابت میکند زیانش نرساند، و آنچه تگرگ و صاعقه می‏بینید آنها عذابهائی است که از جانب خدای عز و جل اصابت‏ کند بهر یک از بندگانش که خواهد. سپس فرمود: رسول خدا (ص) فرمود: بباران و هم چنین بماه نو اشاره نکنید که این کار را خداوند خوش ندارد. حمیدرضا آژیر, بهشت کافی - ترجمه روضه کافی‏, ۲۸۲ مسعدة بن صدقه از امام صادق علیه السّلام روایت می‏کند که فرمود: علی علیه السّلام را عادت بر آن بود که در آغاز بارش باران زیر آن می‏ایستاد تا سر و ریش و جامه‏اش تر می‏شد.پس به حضرت علیه السّلام عرض شد: بهتر است زیر سقفی بروی. حضرت علیه السّلام فرمود: این همان‏ آبی است که تازه از عرش رسیده، سپس حضرت علیه السّلام چنین سخن آغازید و فرمود: در زیر عرش دریایی نهان شده است و آبی در آن دریاست که روزی حیوانات را آن آب می‏رویاند، و هنگامی که خداوند والانام اراده کند که از روی مهر آنچه را خواهد برای آنها برویاند بدان آب وحی فرماید و آن آب نیز- آن گونه که گمان می‏کنم فرمود- بر طبق خواسته او همچنان از آسمانی به آسمان دیگر فرو ریزد تا به آسمان دنیا می‏رسد، پس آسمان دنیا نیز، آن آبها را برابر می‏افکند و ابر چونان غربال است. سپس خداوند به باد وحی می‏فرماید که: ابر را بکوب و آبش بساز همچون آبهای دیگر و سپس به فلان جا ببر و بر آنها ببار تا سیل و جز آن جریان یابد. او نیز بر اساس دستورات الهی بر آن جا که بدو دستور داده شده ببارد و هیچ قطره بارانی نیست مگر آنکه فرشته‏ای همراه آن است تا آن را در جایگاهش بنشاند. و هیچ قطره بارانی فرو نریزد مگر به تعداد معین و اندازه مشخص جز بارانی که در روز طوفان نوح علیه السّلام باریدن گرفت که سیل آسا بریخت بی‏هیچ اندازه و شماری.راوی می‏گوید: سپس امام صادق علیه السّلام از پدرانش علیهم السّلام و از رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم حدیث کرد که آن حضرت فرمود: همانا خدای عزّ و جلّ ابر را غربالهای باران قرار داد، و در آغاز آن را به صورت تگرگ گرداند و ابر است که آن را آب می‏کند و به صورت باران در می‏آورد تا بدان چه اصابت می‏کند زیان نرساند، و تگرگ و آذرخشی که می‏بینید در واقع عذابهایی است از سوی خدای عزّ و جلّ تا به هر یک از بندگانش که خواهد اصابت کند.سپس فرمود: پیامبر اکرم صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم فرمود: به باران و هلال ماه اشاره نکنید که خداوند این کار را خوش نمی‏دارد