من لايحضره الفقيه - جلد ۱، حدیث ۲۷۰۵

و روي عمر بن اذينه عن زراره عن ابي جعفر ع قال :

‏محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۲ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۵۵ عمر بن اذینه از زرارة و او از امام باقر علیه السّلام روایت کرده است که آن حضرت فرمود: هر گاه مأموم به بعضی از نماز برسد و بخشی از آن را از دست بدهد و امام عادل باشد و بتوان بر او اعتماد کرد آنچه را درمی‏یابد اوّل نماز خود حساب می‏کند در این صورت اگر دو رکعت از نماز ظهر یا عصر یا عشا را دریابد و دو رکعت از او (مأموم) فوت شده باشد، در آن دو رکعتی که پشت سر امام دریافته نزد خود و از برای خویش الحمد را میخواند، و چون امام سلام داد او برمیخیزد و دو رکعت باقیمانده را بجا می‏آورد، که در آن قراءت نمی‏کند و تنها تسبیح و ذکر لا إله إلّا اللَّه و دعا میخواند، زیرا در این دو رکعت (دو رکعت آخر نمازهای چهار رکعتی) قرائت نیست. و اگر یک رکعت را با امام دریابد، در آن یک رکعت پشت سر امام قراءت می‏کند و حمد را میخواند، و چون امام سلام داد او برمیخیزد و سوره فاتحه (الحمد) را میخواند، آنگاه می‏نشیند و تشهّد را بجا می‏آورد، بعد برمیخیزد و آن دو رکعتی را که در آن قراءت (الحمد) نیست میخواند.