حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۱ أَبْوَابُ الصَّلَاةِ وَ حُدُودِهَا-بَابُ الْجَمَاعَةِ وَ فَضْلِهَا
أبواب الصلاة و حدودها-باب الجماعة و فضلها · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
و روي بكر بن محمد الازدي عن ابي عبد الله ع انه قال :
إِنِّي أَكْرَهُ لِلْمَرْءِ أَنْ يُصَلِّيَ خَلْفَ اَلْإِمَامِ صَلاَةً لاَ يُجْهَرُ فِيهَا بِالْقِرَاءَةِ فَيَقُومَ كَأَنَّهُ حِمَارٌ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ فَيَصْنَعُ مَا ذَا قَالَ يُسَبِّحُ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۲ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۵۵
بکر بن محمّد أزدی از امام صادق علیه السّلام روایت کرده که آن حضرت فرمود: من دوست نمیدارم که شخص در نمازی که قراءت را در آن بلند نمیخوانند (یعنی نمازهای اخفاتیّه) پشت سر امام نماز کند و مانند درازگوش خاموش و بیصدا ایستاده باشد، راوی گوید: عرض کردم: فدایت گردم پس چه بکند؟
فرمود: تسبیح بگوید.