حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۲ کِتَابُ الصَّوْم بَابُ قَضَاءِ صَوْمِ شَهْرِ رَمَضَان
کتاب الصوم · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
و روي ابن فضال عن صالح بن عبد الله الخثعمي قال :
سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع عَنِ اَلرَّجُلِ يَنْوِي اَلصَّوْمَ فَيَلْقَاهُ أَخُوهُ اَلَّذِي هُوَ عَلَى أَمْرِهِ فَيَسْأَلُهُ أَنْ يُفْطِرَ أَ يُفْطِرُ قَالَ إِنْ كَانَ تَطَوُّعاً أَجْزَأَهُ وَ حُسِبَ لَهُ وَ إِنْ كَانَ قَضَاءَ فَرِيضَةٍ قَضَاهُ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۲ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۴۹۳
و ابن فضّال از صالح بن عبد اللَّه خثعمی روایت کرده است که گفت: از امام صادق علیه السّلام در باره مردی سؤال کردم که نیّت روزه میکند، پس برادرش که هم مسلک و هم مذهب او است با او دیدار میکند، و از او میخواهد که افطار کند. آیا جایز است که افطار کند؟ فرمود: اگر روزهاش به قصد تطوّع بوده همان مقدار برایش کفایت میکند و به حسابش محسوب میشود، و اگر قضای روزه واجبی بوده باید قضای آن را بجا آورد.