→

من لايحضره الفقيه - جلد ۲، حدیث ۴۳۰

حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۲ کِتَابُ الصَّوْم‏ بَابُ قَضَاءِ صَوْمِ شَهْرِ رَمَضَان‏

کتاب الصوم · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام

سند
و روي ابن فضال عن صالح بن عبد الله الخثعمي قال :

سَأَلْتُ‏ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ‏ ع‏ عَنِ اَلرَّجُلِ يَنْوِي اَلصَّوْمَ فَيَلْقَاهُ أَخُوهُ اَلَّذِي هُوَ عَلَى أَمْرِهِ‏ فَيَسْأَلُهُ أَنْ يُفْطِرَ أَ يُفْطِرُ قَالَ إِنْ كَانَ تَطَوُّعاً أَجْزَأَهُ وَ حُسِبَ لَهُ وَ إِنْ كَانَ قَضَاءَ فَرِيضَةٍ قَضَاهُ‏

ترجمه
‏محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۲ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۴۹۳ و ابن فضّال از صالح بن عبد اللَّه خثعمی روایت کرده است که گفت: از امام صادق علیه السّلام در باره مردی سؤال کردم که نیّت روزه می‏کند، پس برادرش که هم مسلک و هم مذهب او است با او دیدار می‏کند، و از او می‏خواهد که افطار کند. آیا جایز است که افطار کند؟ فرمود: اگر روزه‏اش به قصد تطوّع بوده همان مقدار برایش کفایت می‏کند و به حسابش محسوب می‏شود، و اگر قضای روزه واجبی‏ بوده باید قضای آن را بجا آورد.

راویان