حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۲ کِتَابُ الصَّوْم بَابُ قَضَاءِ الصَّوْمِ عَنِ الْمَيِّت
کتاب الصوم · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
روي ابان بن عثمان عن ابي مريم الانصاري عن ابي عبد الله ع قال :
إِذَا صَامَ اَلرَّجُلُ شَيْئاً مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ ثُمَّ لَمْ يَزَلْ مَرِيضاً حَتَّى مَاتَ فَلَيْسَ عَلَيْهِ قَضَاءٌ وَ إِنْ صَحَّ ثُمَّ مَرِضَ ثُمَّ مَاتَ وَ كَانَ لَهُ مَالٌ تُصُدِّقَ عَنْهُ مَكَانَ كُلِّ يَوْمٍ بِمُدٍّ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ مَالٌ صَامَ عَنْهُ وَلِيُّهُ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۲ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۴۹۶
أبان بن عثمان از ابو مریم انصاری از امام صادق علیه السّلام روایت کرده است، که فرمود: چون شخص چند روزی از ماه رمضان را روزه بدارد و پس از آن بیمار شود، تا بمیرد، قضائی بر ذمهاش تعلّق نمیگیرد، و اگر صحّت خود را بازیابد، و بار دیگر بیمار شود، و پس از آن بمیرد، و مالی داشته باشد، برای هر روزی مدّی از طعام به حساب او به رسم صدقه داده میشود، و اگر مالی نداشته باشد، ولیّش از جانب او روزه میدارد.
و چون کسی بمیرد، و روزه ماه رمضان را بر ذمّه داشته باشد، پس بر عهده پسر او است که قضای آن را از جانب او ادا کند، مگر آنکه در بیماریش، پیش از بازیافتن صحّت به اندازهای که برای قضای روزهاش کافی باشد بمیرد، که در این صورت قضائی به او تعلّق نمیگیرد. و اگر میّت دو ولی داشته باشد، پس قضای روزه بر ذمّه بزرگتر آن دو است. و اگر ولیّی از طبقه رجال نداشته باشد، زنی که وارث او محسوب میشود باید قضای روزه او را بجا آورد.