من لايحضره الفقيه - جلد ۳، حدیث ۱۲۰

روي الحسن بن محبوب عن العلا و ابي ايوب عن محمد بن مسلم عن ابي جعفر ع :

‏محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۴ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۷۶ حسن بن محبوب از علاء و ابی ایّوب از محمد بن مسلم روایت کرده‏اند که حضرت باقر علیه السّلام در باره زنی که شوهرش به سفر رفته بود و دو مرد نزد او شهادت داده بودند که همسرش او را طلاق غیابی داده است و زن نیز بر این تصوّر عدّه نگهداشته بعد شوهری اختیار کرد، پس از چندی شوهر غایب آمد و فکر می‏کرد که زن خویش را طلاق نگفته است، و یکی از دو شاهد هم خود را تکذیب می‏کرد و می‏گفت: من به دروغ شهادت داده‏ام، فرمود: شوهر دوم راهی بر او ندارد، و مهریّه را باید آن که گفته است به دروغ شهادت دادم بپردازد و به شوهر دوم بدهد (در صورتی که پرداخته باشد و إلّا باید به زن داد) و میان او و شوهر ثانی جدائی انداخته شود (و زن عدّه نگهدارد) و مرد با او نزدیکی نکند تا عدّه‏اش منقضی شود.