حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۳ کِتَابُ الْمَعِيشَة بَابُ الْمُزَارَعَةِ وَ الْإِجَارَة
کتاب المعيشة · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
روي الحسن بن محبوب عن خالد بن جرير اخي اسحاق بن جرير قال :
وَ سُئِلَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع عَنْ أَرْضٍ يُرِيدُ رَجُلٌ أَنْ يَتَقَبَّلَهَا فَأَيُّ وُجُوهِ اَلْقَبَالَةِ أَحَلُّ قَالَ يَتَقَبَّلُ مِنْ أَهْلِهَا بِشَيْءٍ مُسَمًّى إِلَى سِنِينَ مُسَمَّاةٍ فَيَعْمُرُ وَ يُؤَدِّي اَلْخَرَاجَ فَإِنْ كَانَ فِيهَا عُلُوجٌ فَلاَ يُدْخِلِ اَلْعُلُوجَ فِي اَلْقَبَالَةِ فَإِنَّ ذَلِكَ لاَ يَحِلُ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۴ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۳۳۶
خالد بن جریر برادر اسحاق بن جریر گوید: از امام صادق علیه السّلام سؤال کردند مردی زمینی را با صاحبانش برای کشت قرارداد میبندد بفرمائید کدام نوع قرارداد آن حلالتر است؟ فرمود: آنکه آن را از صاحبانش به چیزی معیّن تا سالهائی معلوم نام ببرد، و در آن عمران و آبادی کند، و خراج دولت را بپردازد، و چنانچه در میان صاحبانش غیر مسلمان بود او را داخل قرارداد نیاورد زیرا این حلال نیست.
شرح: «ظاهرا مشارکت با غیر مسلمان در اصل زمین جایز و حلال نیست نه در محصول، و احتمال دارد مراد از عدم حلالیّت حلالتر بودن باشد نه حلال بودن، زیرا سؤال از أحلیّت بود نه حلالیّت».