من لايحضره الفقيه - جلد ۳، حدیث ۹۴۷

روي :

‏محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۴ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۴۴۷ و روایت شده در باره کسی که ماهیی را یافت و نمی‏دانست که می‏توان آن را خورد یا نه، پس بیخ ذنب یا بیخ دو گوش او را بشکند، چنانچه به کبودی می‏رفت از آنهاست که نباید خورده شود، و اگر به سرخی می‏رود پس از آن‏هاست که می‏شود آن را خورد. شرح: «در پاره‏ای از نسخه‏ها به جای «اصل ذنبه» «اصل اذنیه» می‏باشد، یعنی گوشها». و اگر ماری، ماهی کوچکی را ببلعد سپس آن را بیرون افکند و آن ماهی زنده باشد و جست و خیز کرده خود را به زمین کوبد، پس اگر فلس آن جدا شده و بی‏فلس است خوردنی نیست و اگر همان طور که بلعیده بوده با فلس مرده‏اش را بیرون انداخت حلال و خوردنی است.