من لايحضره الفقيه - جلد ۴، حدیث ۲۸۸

و روي علي بن الحكم عن ابان عن اسماعيل بن الفضل قال :

‏محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۵ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۵۰۳ و اسماعیل بن فضل گوید: از امام صادق علیه السّلام در مورد ریختن خون مجوسی و یهودی و نصرانی پرسیدم که هر گاه با مسلمین دغلی کردند و آشکارا دشمنی نمودند، اگر کسی آنها را کشت، بر قاتل چیزی هست؟ فرمود: نه، مگر اینکه بکشتن آنها عادت کند، گوید: پرسیدم آیا مسلمان را برای ذمّی و اهل کتاب می‏کشند اگر از آنها بکشد، فرمود: نه، مگر اینکه عادت به این کار داشته باشد و دست‏بردار نباشد که او را با کمال خفّت و خواری می‏کشند. و هر گاه یهودی و نصرانی و مجوسی بر عهد و پیمان خود پایبند نبودند و شرایط ذمّه را که گفتیم بجای نیاوردند (آنچه گذشت) پس بر کسی که یکی از آنها را بکشد (بعمد) هشتصد درهم دادن دیه واجب می‏شود، و مسلمان را برای آنها قصاص نکنند نه در قتل، نه در جراحات و زخمها، همچنان که در اوّل این فصل ذکر کردیم، و مخالفت با امام و سرباز زدن از فرمان او است که موجب قتل است در چیزی که از این پست‏تر باشد، چنان که‏ در مورد کسی که از همسر خود بخوردن سوگند دوری گزیند و چهار ماه بگذرد و امام او را برجوع یا طلاق امر کند و وی هر گاه امتناع ورزد نه باز گردد و نه طلاق دهد کشته شود، برای اینکه از فرمان امام سر باززده است. ‏