→

من لايحضره الفقيه - جلد ۴، حدیث ۵۰

حدیث امام على (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۴ کِتَابُ الْحُدُود‏ بَابُ مَا يَجِبُ بِهِ التَّعْزِيرُ وَ الْحَدُّ وَ الرَّجْمُ وَ الْقَتْلُ وَ النَّفْيُ فِي الزِّنَا

کتاب الحدود · روایت شده از امام على عليه السلام

سند
:

وَ إِنَّ اِمْرَأَةً أَتَتْ‏ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ ع‏ فَقَالَتْ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ‏ إِنِّي زَنَيْتُ فَطَهِّرْنِي طَهَّرَكَ اَللَّهُ فَإِنَّ عَذَابَ اَلدُّنْيَا أَيْسَرُ مِنْ عَذَابِ اَلْآخِرَةِ اَلَّذِي لاَ يَنْقَطِعُ فَقَالَ مِمَّ أُطَهِّرُكِ قَالَتْ مِنَ اَلزِّنَا فَقَالَ لَهَا فَذَاتُ بَعْلٍ أَنْتِ أَمْ غَيْرُ ذَاتِ بَعْلٍ فَقَالَتْ ذَاتُ بَعْلٍ فَقَالَ لَهَا فَحَاضِراً كَانَ بَعْلُكِ أَمْ غَائِباً قَالَتْ حَاضِراً فَقَالَ اِنْتَظِرِي حَتَّى تَضَعِي مَا فِي بَطْنِكِ ثُمَّ اِئْتِينِي فَلَمَّا وَلَّتْ عَنْهُ مِنْ حَيْثُ لاَ تَسْمَعُ كَلاَمَهُ قَالَ اَللَّهُمَّ هَذِهِ شَهَادَةٌ فَلَمْ تَلْبَثْ أَنْ أَتَتْهُ فَقَالَتْ إِنِّي وَضَعْتُ فَطَهِّرْنِي فَتَجَاهَلَ عَلَيْهَا وَ قَالَ لَهَا أُطَهِّرُكِ يَا أَمَةَ اَللَّهِ مِمَّا ذَا قَالَتْ إِنِّي قَدْ زَنَيْتُ وَ قَدْ وَضَعْتُ فَطَهِّرْنِي قَالَ وَ ذَاتُ بَعْلٍ أَنْتِ إِذْ فَعَلْتِ مَا فَعَلْتِ أَمْ غَيْرُ ذَاتِ بَعْلٍ قَالَتْ بَلْ ذَاتُ بَعْلٍ قَالَ وَ كَانَ بَعْلُكِ غَائِباً أَمْ حَاضِراً قَالَتْ بَلْ حَاضِراً قَالَ اِذْهَبِي حَتَّى تُرْضِعِيهِ فَلَمَّا وَلَّتْ حَيْثُ لاَ تَسْمَعُ كَلاَمَهُ قَالَ اَللَّهُمَّ إِنَّهُمَا شَهَادَتَانِ فَلَمَّا أَرْضَعَتْهُ عَادَتْ إِلَيْهِ فَقَالَتْ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ‏ إِنِّي زَنَيْتُ فَطَهِّرْنِي فَقَالَ لَهَا وَ ذَاتَ بَعْلٍ كُنْتِ إِذْ فَعَلْتِ مَا فَعَلْتِ أَمْ غَيْرَ ذَاتِ بَعْلٍ قَالَتْ بَلْ ذَاتَ بَعْلٍ قَالَ وَ كَانَ زَوْجُكِ حَاضِراً أَمْ غَائِباً قَالَتْ بَلْ حَاضِراً قَالَ اِذْهَبِي فَاكْفُلِيهِ حَتَّى يَعْقِلَ أَنْ يَأْكُلَ وَ يَشْرَبَ وَ لاَ يَتَرَدَّى مِنْ سَطْحٍ وَ لاَ يَتَهَوَّرَ فِي بِئْرٍ فَانْصَرَفَتْ وَ هِيَ تَبْكِي فَلَمَّا وَلَّتْ حَيْثُ لاَ تَسْمَعُ كَلاَمَهُ قَالَ اَللَّهُمَّ هَذِهِ ثَلاَثُ شَهَادَاتٍ فَاسْتَقْبَلَهَا عَمْرُو بْنُ حُرَيْثٍ‏ وَ هِيَ تَبْكِي فَقَالَ مَا يُبْكِيكِ قَالَتْ أَتَيْتُ‏ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ ع‏ فَسَأَلْتُهُ أَنْ يُطَهِّرَنِي فَقَالَ لِي اُكْفُلِي وَلَدَكِ حَتَّى يَأْكُلَ وَ يَشْرَبَ وَ لاَ يَتَرَدَّى مِنْ سَطْحٍ وَ لاَ يَتَهَوَّرَ فِي بِئْرٍ وَ قَدْ خِفْتُ أَنْ يُدْرِكَنِي اَلْمَوْتُ وَ لَمْ يُطَهِّرْنِي فَقَالَ لَهَا عَمْرُو بْنُ حُرَيْثٍ‏ اِرْجِعِي فَإِنِّي أَكْفُلُ وَلَدَكِ فَرَجَعَتْ فَأَخْبَرَتْ‏ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ ع‏ بِقَوْلِ‏ عَمْرٍو فَقَالَ لَهَا أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ ع‏ لِمَ يَكْفُلُ‏ عَمْرٌو وَلَدَكِ قَالَتْ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ‏ إِنِّي زَنَيْتُ فَطَهِّرْنِي قَالَ وَ ذَاتَ بَعْلٍ كُنْتِ إِذْ فَعَلْتِ مَا فَعَلْتِ قَالَتْ نَعَمْ قَالَ وَ كَانَ بَعْلُكِ حَاضِراً أَمْ غَائِباً قَالَتْ بَلْ حَاضِراً فَرَفَعَ‏ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ ع‏ رَأْسَهُ إِلَى اَلسَّمَاءِ وَ قَالَ اَللَّهُمَّ إِنِّي قَدْ أَثْبَتُّ ذَلِكَ عَلَيْهَا أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ وَ إِنَّكَ قَدْ قُلْتَ‏ لِنَبِيِّكَ‏ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‏ فِيمَا أَخْبَرْتَهُ مِنْ دِينِكَ يَا مُحَمَّدُ مَنْ عَطَّلَ‏ حَدّاً مِنْ حُدُودِي فَقَدْ عَانَدَنِي وَ ضَادَّنِي فِي مُلْكِي اَللَّهُمَّ وَ إِنِّي غَيْرُ مُعَطِّلٍ حُدُودَكَ وَ لاَ طَالِبٍ مُضَادَّتَكَ وَ لاَ مُعَانِدٍ لَكَ وَ لاَ مُضَيِّعٍ أَحْكَامَكَ بَلْ مُطِيعٌ لَكَ مُتَّبِعٌ لِسُنَّةِ نَبِيِّكَ‏ فَنَظَرَ إِلَيْهِ‏ عَمْرُو بْنُ حُرَيْثٍ‏ فَقَالَ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ‏ إِنِّي إِنَّمَا أَرَدْتُ أَنْ أَكْفُلَهُ لِأَنِّي ظَنَنْتُ أَنَّ ذَلِكَ تُحِبُّهُ فَأَمَّا إِذْ كَرِهْتَهُ فَلَسْتُ أَفْعَلُ فَقَالَ‏ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ ع‏ بَعْدَ أَرْبَعِ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ لَتَكْفُلَنَّهُ وَ أَنْتَ صَاغِرٌ ثُمَّ قَامَ ع فَصَعِدَ اَلْمِنْبَرَ فَقَالَ يَا قَنْبَرُ نَادِ فِي اَلنَّاسِ اَلصَّلاَةَ جَامِعَةً فَاجْتَمَعَ اَلنَّاسُ حَتَّى غَصَّ اَلْمَسْجِدُ بِأَهْلِهِ فَقَالَ أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّ إِمَامَكُمْ خَارِجٌ بِهَذِهِ اَلْمَرْأَةِ إِلَى اَلظَّهْرِ لِيُقِيمَ عَلَيْهَا اَلْحَدَّ إِنْ شَاءَ اَللَّهُ ثُمَّ نَزَلَ فَلَمَّا أَصْبَحَ خَرَجَ بِالْمَرْأَةِ وَ خَرَجَ اَلنَّاسُ مُتَنَكِّرِينَ مُتَلَثِّمِينَ بِعَمَائِمِهِمْ وَ اَلْحِجَارَةُ فِي أَيْدِيهِمْ وَ أَرْدِيَتِهِمْ وَ أَكْمَامِهِمْ حَتَّى اِنْتَهَوْا إِلَى اَلظَّهْرِ فَأَمَرَ فَحُفِرَ لَهَا حَفِيرَةٌ ثُمَّ دَفَنَهَا فِيهَا إِلَى حَقْوَيْهَا ثُمَّ رَكِبَ بَغْلَتَهُ وَ أَثْبَتَ رِجْلَهُ فِي غَرْزِ اَلرِّكَابِ‏ ثُمَّ وَضَعَ يَدَيْهِ اَلسَّبَّابَتَيْنِ فِي أُذُنَيْهِ ثُمَّ نَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى عَهِدَ إِلَى‏ نَبِيِّهِ ص‏ عَهْداً وَ عَهِدَ نَبِيُّهُ‏ إِلَيَّ أَنْ لاَ يُقِيمَ اَلْحَدَّ مَنْ لِلَّهِ عَلَيْهِ حَدٌّ فَمَنْ كَانَ لِلَّهِ عَلَيْهِ حَدٌّ مِثْلُ مَا لَهُ عَلَيْهَا فَلاَ يُقِيمُ اَلْحَدَّ عَلَيْهَا فَانْصَرَفَ اَلنَّاسُ يَوْمَئِذٍ كُلُّهُمْ مَا خَلاَ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ‏ وَ اَلْحَسَنَ‏ وَ اَلْحُسَيْنَ ع‏ فَأَقَامُوا عَلَيْهَا اَلْحَدَّ وَ مَا مَعَهُمْ غَيْرُهُمْ‏ مِنَ اَلنَّاسِ‏

ترجمه
‏محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۵ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۳۵۴ و بهمان سند پیش گوید: زنی خدمت امیر المؤمنین علیه السّلام آمد و گفت: یا امیر المؤمنین من زنا کرده‏ام مرا از گناه پاک ساز خداوند شما را پاک دارد زیرا عذاب دنیا آسانتر است از عذاب آخرت که هرگز بریده نخواهد شد، فرمود: از چه چیز تو را پاک کنم؟ گفت: از زنا، فرمود: آیا شوهر داری یا نه؟ گفت: شوهر دارم، فرمود: شویت در اینجا است، یا غائب و در شهر دیگر است؟ گفت: در اینجا است، پس آن حضرت فرمود: تو اکنون منتظر باش تا از حمل فارغ شوی آنگاه خود بمن مراجعه کن، پس چون زن دور شد آنقدر که دیگر کلام آن‏ حضرت علیه السّلام را نمی‏شنید، گفت: خدایا این یک اقرار، بمنزله یک شاهد، طولی نکشید که زن باز آمد و گفت: من حملم را گذاردم مرا پاک کن، امیر المؤمنین علیه السّلام تجاهل نموده فرمود: تو را از چه پاک سازم؟ زن گفت: من زنا کرده‏ام و اکنون حملم را هم گذارده‏ام و کودک بدنیا آمده، حضرت باز پرسید آیا تو شوهر داشتی و این کار از تو سر زد یا نداشتی؟ گفت: بلی، شوهر داشتم، فرمود: آیا شوهر نزد تو بود یا بمسافرت رفته بود؟ زن‏ گفت: من زنا کرده‏ام و اکنون حملم را هم گذارده‏ام و کودک بدنیا آمده، حضرت باز پرسید آیا تو شوهر داشتی و این کار از تو سر زد یا نداشتی؟ گفت: بلی، شوهر داشتم، فرمود: آیا شوهر نزد تو بود یا بمسافرت رفته بود؟ زن گفت: نه، حاضر بود، فرمود: برو و فرزندت را شیر ده تا وقت باز گرفتن از شیر، و چون زن چند قدمی دور شد که صدای امیر المؤمنین را دیگر نمی‏شنید حضرت گفت: خدایا این دو اقرار بمنزله دو شاهد، چون زن طفل را از شیر باز گرفت نزد آن حضرت آمد و گفت: یا امیر المؤمنین من زنا کرده‏ام و مرا پاک ساز، حضرت پرسید شوهر داشتی و این کار را کردی؟ گفت آری، فرمود: شوهرت حاضر بود یا مسافر؟ گفت: حاضر بود، فرمود: برو و کودک را مواظبت و پرستاری کن تا بعقل رسد و بتواند خود بخورد و بیاشامد، و از بام و بلندی نلغزد و در چاه و امثال آن نیفتد، پس آن زن بازگشت در حالی که میگریست، و چون مقداری که دیگر کلام امام را نمی‏شنید دور شد حضرت گفت: خدایا این سه اقرار، بمنزله سه شاهد، عمرو بن حریث در این حال زن را دید که میگرید، سبب گریه را پرسید؟ زن گفت: نزد امیر المؤمنین علیه السّلام رفتم که مرا از گناه زنا پاک کند، بمن فرمود: برو و کودکت را پرستاری کن تا بتواند خود بخورد و بیاشامد و از بام سقوط نکند و در چاه نیفتد، و من میترسم که مرگم فرا رسد و ناپاک از دنیا بروم، عمرو بن حریث: گفت: باز گرد من کفالت این طفل را خواهم کرد. زن نزد علی علیه السّلام بازگشت و قول عمرو را باز گفت، امام از وی پرسید برای چه عمرو فرزندت را کفالت کند؟ زن گفت: من زنا کرده‏ام مرا پاک کن،فرمود: آیا شوهر داشتی و چنین کردی گفت: آری، پرسید شوهرت حاضر بود یا مسافر؟ گفت حاضر، آنگاه امیر المؤمنین سر بسوی آسمان کرده گفت: بار الها براستی که من با گرفتن چهار بار اقرار حدّ را بر او ثابت کردم و تو خود برسولت صلوات اللَّه علیه و آله از جمله آنچه باو از دین و آئینت وحی کرده‏ای این است که ای محمّد هر کس حدّی از حدود مرا تعطیل کند پس بی‏شک با من ستیز کرده و از فرمان من سر پیچید و در برابر قدرت من ایستاده، پروردگارا من حدود تو را تعطیل‏کننده نیستم و طالب مخالفت با تو نیستم و ستیزه‏کننده با تو و ضایع‏کننده احکامت نخواهم بود، بلکه مطیع فرمان تو هستم و تابع سنّت رسولت، و عمرو بن حریث نگاه بحضرت کرده گفت: یا امیر المؤمنین جز این نبود که من می‏پنداشتم تو دوست داری که کسی او را کفالت کند، اگر میدانستم تو خوش نداری کفالت فرزند او نمی‏کردم، حضرت فرمود:پس از چهار بار شهادت او؟ بخدا باید او را کفالت کنی، بی‏چون و چرا بدون أجر، سپس برخاست و بمنبر رفت و فرمود: ای قنبر مردم را خبر کن تا حاضر شوند، جمعیّت آمدند و مسجد از کسان پر شد، امام فرمود: ای مردم پیشوای شما فردا با این زن به‏ میدان کوفه می‏آید تا بیاری خدا حدّ الهی را بر او جاری سازد، سپس از منبر فرود آمد، و چون صبح شد با زن خارج گشت و مردم در حالی که با دستار خویش رویهای خود را پوشیده بودند، و پاره‏هایی سنگ را در دست و در آستین و در دامن عبا برگرفته بسوی میدان رهسپار شدند، پس أمر فرمود برای او گودالی آماده کردند و آن زن را تا سینه در آن پنهان کردند، آنگاه بر قاطر خود سوار گشت و پا در پنجه رکاب نمود و دو انگشت سبّابه خود را در گوش نهاد و با صدای بلند آواز داد: ای گروه مردم براستی‏ که خداوند تبارک و تعالی دستوری و قراری را بسوی پیامبرش صلّی اللَّه علیه و آله فرستاد، و رسولش نیز با من این قرار را گفته است که هر کس حدّی از حدود الهی بگردن دارد در اجرای حدّ اقدام ننماید، پس هر کس حدّی بر عهده اوست همانند حدّی که بر این زن است، او حقّ ندارد در این کار شرکت کند، پس همگی مردم در آن روز بازگشتند بجز امیر المؤمنین و حسن و حسین علیهم السّلام و اینان حدّ را بر او جاری کردند در حالی که با آنان‏ کسی از مردم نبود