→ من لايحضره الفقيه - جلد ۴، حدیث ۴۹
حدیث امام على (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۴ کِتَابُ الْحُدُود بَابُ مَا يَجِبُ بِهِ التَّعْزِيرُ وَ الْحَدُّ وَ الرَّجْمُ وَ الْقَتْلُ وَ النَّفْيُ فِي الزِّنَا
کتاب الحدود · روایت شده از امام على عليه السلام
سند
و روي سعد بن طريف عن الاصبغ بن نباته قال :
أَتَى رَجُلٌ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ ع فَقَالَ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ إِنِّي زَنَيْتُ فَطَهِّرْنِي فَأَعْرَضَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ ع بِوَجْهِهِ عَنْهُ ثُمَّ قَالَ لَهُ اِجْلِسْ فَأَقْبَلَ عَلِيٌّ ع عَلَى اَلْقَوْمِ فَقَالَ أَ يَعْجِزُ أَحَدُكُمْ إِذَا قَارَفَ هَذِهِ اَلسَّيِّئَةَ أَنْ يَسْتُرَ عَلَى نَفْسِهِ كَمَا سَتَرَ اَللَّهُ عَلَيْهِ فَقَامَ اَلرَّجُلُ فَقَالَ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ إِنِّي زَنَيْتُ فَطَهِّرْنِي فَقَالَ وَ مَا دَعَاكَ إِلَى مَا قُلْتَ قَالَ طَلَبُ اَلطَّهَارَةِ قَالَ وَ أَيُّ اَلطَّهَارَةِ أَفْضَلُ مِنَ اَلتَّوْبَةِ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى أَصْحَابِهِ يُحَدِّثُهُمْ فَقَامَ اَلرَّجُلُ فَقَالَ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ إِنِّي زَنَيْتُ فَطَهِّرْنِي فَقَالَ لَهُ أَ تَقْرَأُ شَيْئاً مِنَ اَلْقُرْآنِ قَالَ نَعَمْ فَقَالَ اِقْرَأْ فَقَرَأَ فَأَصَابَ فَقَالَ لَهُ أَ تَعْرِفُ مَا يَلْزَمُكَ مِنْ حُقُوقِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِي صَلاَتِكَ وَ زَكَاتِكَ فَقَالَ نَعَمْ فَسَأَلَهُ فَأَصَابَ فَقَالَ لَهُ هَلْ بِكَ مِنْ مَرَضٍ يَعْرُوكَ أَوْ تَجِدُ وَجَعاً فِي رَأْسِكَ أَوْ شَيْئاً فِي بَدَنِكَ أَوْ غَمّاً فِي صَدْرِكَ فَقَالَ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ لاَ فَقَالَ وَيْحَكَ اِذْهَبْ حَتَّى نَسْأَلَ عَنْكَ فِي اَلسِّرِّ كَمَا سَأَلْنَاكَ فِي اَلْعَلاَنِيَةِ فَإِنْ لَمْ تَعُدْ إِلَيْنَا لَمْ نَطْلُبْكَ قَالَ فَسَأَلَ عَنْهُ فَأُخْبِرَ أَنَّهُ سَالِمُ اَلْحَالِ وَ أَنَّهُ لَيْسَ هُنَاكَ شَيْءٌ يَدْخُلُ عَلَيْهِ بِهِ اَلظَّنُّ قَالَ ثُمَّ عَادَ اَلرَّجُلُ إِلَيْهِ فَقَالَ لَهُ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ إِنِّي زَنَيْتُ فَطَهِّرْنِي فَقَالَ لَهُ لَوْ أَنَّكَ لَمْ تَأْتِنَا لَمْ نَطْلُبْكَ وَ لَسْنَا بِتَارِكِيكَ إِذْ لَزِمَكَ حُكْمُ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ ثُمَّ قَالَ يَا مَعْشَرَ اَلنَّاسِ إِنَّهُ يُجْزِي مَنْ حَضَرَ مِنْكُمْ رَجْمَهُ عَمَّنْ غَابَ فَنَشَدْتُ اَللَّهَ رَجُلاً مِنْكُمْ يَحْضُرُ غَداً لَمَّا تَلَثَّمَ بِعِمَامَتِهِ حَتَّى لاَ يَعْرِفَ بَعْضُكُمْ بَعْضاً وَ أْتُونِي بِغَلَسٍ حَتَّى لاَ يَنْظُرَ بَعْضُكُمْ بَعْضاً فَإِنَّا لاَ نَنْظُرُ فِي وَجْهِ رَجُلٍ وَ نَحْنُ نَرْجُمُهُ بِالْحِجَارَةِ قَالَ فَغَدَا اَلنَّاسُ كَمَا أَمَرَهُمْ قَبْلَ إِسْفَارِ اَلصُّبْحِ فَأَقْبَلَ عَلِيٌّ ع عَلَيْهِمْ ثُمَّ قَالَ نَشَدْتُ اَللَّهَ رَجُلاً مِنْكُمْ لِلَّهِ عَلَيْهِ مِثْلُ هَذَا اَلْحَقِ أَنْ يَأْخُذَ لِلَّهِ بِهِ فَإِنَّهُ لاَ يَأْخُذُ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ بِحَقٍّ مَنْ يَطْلُبُهُ اَللَّهُ بِمِثْلِهِ قَالَ فَانْصَرَفَ وَ اَللَّهِ قَوْمٌ مَا نَدْرِي مَنْ هُمْ حَتَّى اَلسَّاعَةِ ثُمَّ رَمَاهُ بِأَرْبَعَةِ أَحْجَارٍ وَ رَمَاهُ اَلنَّاسُ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۵ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۳۵۱
و سعد بن طریف از اصبغ بن نباته روایت کرده است که مردی نزد امیر مؤمنان علیه السّلام آمد و گفت: یا امیر المؤمنین براستی که من زنا کردهام مرا باجراء حدّ الهی پاک کن، حضرت از وی روی بگردانید، سپس وی را گفت بنشین، پس روی بمردم کرده فرمود: آیا شما عاجزید از اینکه یکی از شما اگر مرتکب عمل ناشایستهای شد بر خود بپوشد همچنان که خداوند از دیگران آن را مستور داشته، آن مرد برخاست و گفت: یا علی من زنا کردهام مرا پاک ساز، حضرت پرسید: چه تو را وادار کرد که این کلام را در این جمع بگوئی؟ گفت: طلب پاک شدن از گناه، حضرت فرمود: چه طهارتی بالاتر از توبه است، سپس روی بیاران کرده مشغول به سخن شد، مرد برخاست و گفت: یا امیر المؤمنین من براستی که زنا کردهام مرا پاک ساز، حضرت فرمود: آیا چیزی از قرآن خواندهای؟ گفت: آری، فرمود: بخوان، مرد شروع کرد و درست خواند، پرسید آیا مبتلا به بیماری یا ناراحتی عصبی هستی که گاهی تو را فرا میگیرد، یا بسردردی گرفتاری یا چیزی در بدن تو است، یا در سینه تو اندوهی است و تو را ناراحت ساخته، مرد گفت: یا امیر المؤمنین نه، فرمود: خدایت ببخشد برو تا از دیگران سرّی از وضع تو سؤال شود چنان که از تو آشکارا پرسش شد، و اگر باز نگردی ما نیز با تو کاری نخواهیم داشت، و در باره او از دیگران سؤال شد، گفتند سالم و تندرست است و چیزی که انسان را در مورد او بشک اندازد در او سراغ نداریم، گوید:سپس مرد آمد نزد امام و باو گفت: یا امیر المؤمنین من زنا کردم مرا پاک ساز، حضرت باو فرمود:
چنانچه تو نزد ما نمیآمدی تو را احضار نمیکردیم ولی دست از تو بر نخواهیم داشت همانا جرمت ثابت شد و حکم خداوند بزرگ در باره تو مورد پیدا کرد، سپس فرمود: ای مردم برای رجم این مرد حاضران شما از کسانی که غائبند کفایت میکنند، پس بخدا سوگند میدهم که نیاید یکی از شما فردا مگر اینکه با عمامهاش رویش را پوشانیده باشد تا اینکه دیگران او را نشناسند، و صبح تاریک بیائید تا یک دیگر را درست نبینید زیرا ما نمینگریم در چهره مردیکه او را رجم میکنیم با سنگریزه یا پاره سنگ، گوید: فردا بامدادان همان طور که امام فرموده بوده پیش از اینکه هوا روشن شود گرد آمدند، و امیر مؤمنان علیه السّلام بآنان رو کرده فرمود: شما را بخدا سوگند هر کدام از شما حدّی این چنین خدا بر او واجب کرده است در این مورد شرکت نکند زیرا حقّ خدا را نگیرد آن کس که خداوند از او حقّی مانند آن طلبکار است، فرمود:بخدا مردمی رفتند که اکنون ندانستیم چه کسانی بودند، سپس با چهار سنگ او را سنگسار کرد.
شرح: «سعد بن طریف قاضی سنّی است و علماء رجال او را توثیق نکردهاند، و خبر دلالت دارد که امام علیه السّلام اقرار را موجب رجم دانست و مردی را به اقرار رجم کرد، با اینکه وی قبل از ثبوت حکم به اقرارش، بارها خود گفته بود: «طهّرنی» که این اگر توبه صریح نباشد، لا اقلّ شبهه آن هست، و حدّ چه جلد باشد چه رجم قبل از توبه است، و اگر توبهاش قبل از ثبوت حکم باشد درء حدّ میکند، چنان که شبهه نیز درء حدّ مینماید. که «الحدود تدرأ بالشّبهات».
راویان