حدیث امام رضا (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۴ کِتَابُ الْوَصِيَّة بَابُ إِخْرَاجِ الرَّجُلِ ابْنَهُ مِنَ الْمِيرَاثِ لِإِتْيَانِهِ أُمَّ وَلَدٍ لِأَبِيه
کتاب الوصية · روایت شده از امام رضا عليه السلام
سند
ما رواه احمد بن محمد بن عيسي عن عبد العزيز بن المهتدي عن سعيد بن سعد قال :
وَ تَصْدِيقُ ذَلِكَ سَأَلْتُهُ يَعْنِي أَبَا اَلْحَسَنِ اَلرِّضَا ع عَنْ رَجُلٍ كَانَ لَهُ اِبْنٌ يَدَّعِيهِ فَنَفَاهُ وَ أَخْرَجَهُ مِنَ اَلْمِيرَاثِ وَ أَنَا وَصِيُّهُ فَكَيْفَ أَصْنَعُ فَقَالَ ع لَزِمَهُ اَلْوَلَدُ لِإِقْرَارِهِ بِالْمَشْهَدِ لاَ يَدْفَعْهُ اَلْوَصِيُّ عَنْ شَيْءٍ قَدْ عَلِمَهُ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۶ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۷۲
خبریست که احمد بن محمّد بن عیسی از عبد العزیز بن مهتدی، از سعد بن سعد روایت کرده است که گفت: از او- یعنی امام ابو الحسن الرّضا علیه السّلام- در باره مردی سؤال کردم که پسری داشته و او را ادّعاء میکرده، آنگاه بازگشته و ویرا از میراث اخراج کرده، و من وصیّ اویم، اکنون میباید چه کنم؟ امام علیه السّلام فرمود: فرزندی آن پسر بعلّت اقرار او در حضور جمع بر او ثابت و لازم شده است، و وصی نمیتواند او را از چیزی که میداند دفع کند.