حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۴ بَابُ السُّکْنَى وَ الْعُمْرَى وَ الرُّقْبَى
باب السکنى و العمرى و الرقبى · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
و روي محمد بن الفضيل عن ابي الصباح الكناني عن ابي عبد الله ع قال :
سُئِلَ عَنِ اَلسُّكْنَى وَ اَلْعُمْرَى فَقَالَ إِنْ كَانَ جَعَلَ اَلسُّكْنَى فِي حَيَاتِهِ فَهُوَ كَمَا شَرَطَ وَ إِنْ كَانَ جَعَلَهَا لَهُ وَ لِعَقِبِهِ مِنْ بَعْدِهِ حَتَّى يَفْنَى عَقِبُهُ فَلَيْسَ لَهُمْ أَنْ يَبِيعُوا وَ لاَ يُورِثُوا اَلدَّارَ ثُمَّ تُرْجَعُ اَلدَّارُ إِلَى صَاحِبِهَا اَلْأَوَّلِ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۶ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۱۲۲
و محمد بن فضیل، از ابو الصّباح کنانی روایت کرده است، که گفت:
از امام علیه السّلام در باره سکنی و عمری سؤال کردند، فرمود: اگر سکنی را برای ایّام حیات طرف قرار داده، کار بر مدار همین شرطست، و اگر برای او و بازماندگانش تا انقراض ایشان قرار داده، حقّ ندارند که آن خانه را بفروشند، یا آن را به ارث بدهند، آنگاه پس از انقراض بازماندگان، آن خانه بصاحب اوّلش باز میگردد.