حدیث در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۴ بَابُ السُّکْنَى وَ الْعُمْرَى وَ الرُّقْبَى
باب السکنى و العمرى و الرقبى
سند
و روي محمد بن ابي عمير عن ابان بن عثمان عن عبد الرحمن بن ابي عبد الله عن حمران قال :
سَأَلْتُهُ عَنِ اَلسُّكْنَى وَ اَلْعُمْرَى فَقَالَ اَلنَّاسُ فِيهِ عِنْدَ شُرُوطِهِمْ إِنْ كَانَ شَرَطَ حَيَاتَهُ فَهُوَ حَيَاتَهُ وَ إِنْ كَانَ لِعَقِبِهِ فَهُوَ لِعَقِبِهِ كَمَا شَرَطَ حَتَّى يَفْنَوْا ثُمَّ تُرَدُّ إِلَى صَاحِبِ اَلدَّارِ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۶ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۱۲۲
و محمّد بن أبی عمیر، از أبان بن عثمان، از عبد الرّحمن بن أبی عبد اللَّه، از حمران روایت کرده است که گفت: از آن امام علیه السّلام در باره سکنی و عمری سؤال کردم، پس فرمود: مردم در این باره بشروطشان باید عمل کنند، اگر مدّت حیات خود را شرط کرده باشد پس سکنی مربوط بمدّت حیات او است، و اگر برای بازماندگانش شرط کرده باشد بمقتضای همین شرط متعلّق به بازماندگانست، تا زمانی که ایشان فانی شوند، پس از آن به صاحب خانه بازگردانده میشود.