کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۸۱
اسحق بن جعفر گوید: شنیدم پدرم (امام صادق (ع) میفرمود: چون اوصیاء در شکم مادر قرار گیرند تا مدت یک روز به مادر آنها یک سستی دست دهد به مانند بیهوشی یا اگر شب باشد تا مدت یک شب و سپس در خواب بیند که یک مژده بخشی او را به پسری بردبار، مژده میدهد و از آن شاد گردد و از خواب بیدار شود و از سمت راست خود در خانهای که هست آوازی شنود که میگوید: به خیر آبستن شدی، سَرانجام خیر داری و خیر آوردی، مژدهات باد به پسری بردبار دانشمند، و در تن خود یک حال سبکی درک کند و سپس از آن دیگر فشاری (اتساعی خ ل) در پهلوها و شکم خود درک نکند و چون نه ماه او بگذرد در خانه حس و جنجال سختی بشنود و چون شبی آید که در آن بزاید، در خانه نوری برای او عیان شود که آن را ببیند و دیگری جز پدر امام آن را نبیند و چون او را بزاید نشسته باشد و برایش گشایشی شود که چهار زانو بیرون آید و بچرخد روی زمین تا برابر قبله گردد هر سو که باشد، سپس سه بار عطسه کند و با انگشت برای حمد خدا اشارت نماید، شاد و ختنه شده به دنیا آید، دندانهای چهارمین او (که پهلوی جفت دندانهای پیشین است) از بالا و پائین و دندانهای نیش او و دو دندان دنبال آنها که ضواحک خوانند (زیرا هنگام خنده ظاهر شوند) بر آمده باشد و جلوی او نوری باشد که چون شمش طلا بدرخشد و تا یک شب و روز از دو دستش سیل طلا روان است، و انبیاء همچنین باشند چون زائیده شوند و همانا اوصیاء آویزههای انبیاء باشند.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۲۳۰
اسحاق بن جعفر گوید: شنیدم پدرم (امام صادق علیه السلام) میفرمود: هنگامی که مادران ائمه بآنها باردار شوند، سستی مانند بیهوشی ایشان را فرا گیرد که اگر در روز باشد یک روز و اگر در شب باشد یک شب در آن حال بسر برد، سپس در خواب بیند که مردی او را بپسری دانا و بردبار مژده میدهد، او از آن مژده مسرور گردد و از خواب بیدار شود، و از طرف راستش از جانب خانه صدائی شنود که گوید: بخیر آبستن شدی و بسوی خیر بگرائی، و با خیر آمدی [خیر آوردی] مژده باد ترا بپسری بردبار و دانا، و در تن خود احساس سبکی کند و پس از آن از پهلوها و شکمش ناراحتی نبیند.
و چون ماه نهم شود در خانه، آواز بلندی [صدای حرکتی] بگوشش رسد و چون شب زائیدنش فرا رسد، در خانه نوری ظاهر شود که جز او و پدرش آن را نبینند (چنان که پیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله فرشته را میبیند و دیگران نمیبینند) و چون او را بزاید نشسته باشد (نه آنکه با سر فرود آید) و برایش گشایش شود تا چهار زانو بیرون آید و پس از اینکه روی زمین قرار گیرد، بچرخد تا قبله بهر طرف باشد، از آن منحرف نشود، سپس سه بار عطسه کند و با انگشت بحمد خدا اشاره کند (چنان که مستحب است پس از عطسه انگشت را سر بینی گذاشته حمد خدا گویند) و ناف بریده و ختنه شده باشد و دندانهای رباعیش از بالا و پائین و دو دندان نیش و دو دندان ضاحکهاش برآمده باشد (گویا نبودن دندانهای دیگر برای اینست که پستان مادر را آزرده نکند) و در مقابلش نوری مانند شمش طلا بدرخشد و تا یک شبانه روز از دو دستش نوری طلائی ساطع است و پیغمبران هم در زمان تولد چنینند (نسبت بتمام حالات) و همانا اوصیاء آویزه (اشرف اولاد) پیغمبرانند.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۳۳۵
حسین بن محمد، از معلّی بن محمد، از احمد بن محمد بن عبداللَّه، از ابن مسعود، از عبداللَّه بن ابراهیم جعفری روایت کرده است که گفت: شنیدم از اسحاق بن جعفر که میگفت: شنیدم از پدرم، حضرت امام جعفر صادق علیه السلام، که میفرمود: «اوصیا چون مادران ایشان به ایشان حامله شوند، سستی مانند غَش به ایشان رسد، و در تمام آن روز اگر روز باشد، و در همه آن شب اگر شب باشد، بر این حال بماند (که گویا در غَش است). پس مردی را در خواب ببیند که او را مژده دهد به پسری بردبار دانا، و به این بشارت شاد شود.
بعد از آن، از خواب بیدار شود و از جانب راست خود، از کنار خانه آوازی بشنود که کسی بگوید که: حامله شدی به خوبی، و بازگشت تو به خوبی خواهد بود، و چیز خوبی را آوردی.
بشارت باد تو را به پسری بردبار دانا. و در بدن خود سبکی بیابد و بعد از آن، از پهلوها و شکم خویش ناخوشی نیابد، و چون نه ماه از حملش بگذرد، آواز سختی را در خانه بشنود، و صاحب آن را نببیند، و چون شبی که در آن میزاید، بیاید از برای او نوری در آن خانه ظاهر شود، آن را ببیند و غیر از او، کسی آن را نبیند، مگر پدر امام و چون او را بزاید، بزاید او را نشسته، و به جهت امام چنان از هم باز شود که امام چهار زانو بیرون آید، و بعد از آنکه به زمین رسید، گرد بنشیند و از قبله تجاوز نکند تا آنکه در برابر روی او باشد (یعنی: به هر طرف که روی او باشد، به جانب قبله بگرداند).
پس، سه مرتبه عطسه کند و به انگشت خویش، اشاره به حمد خدا نماید، و به زمین آید ناف بریده و ختنه کرده، و دو دندان پیش او از بالا و پایین و همچنین دو دندان نیشتر و دندانهای خنده او روئیده باشد (حاصل آنکه امام را در هنگام تولد، دوازده دندان باشد:
رباعیات و انیاب و ضواحک، و اما طواحن که آن را دندان آسیا میگویند و آن دوازده است، و چهار دندان نواجذ که آن را دندان عقل میگویند، بعد از آن بیرون میآید). و در پیش روی او نور زردی است مانند شمش طلا و در آن روز و در آن شب، چنان میماند که نوری مانند طلا از دستهای او روان میشود و پیغمبران همچنیناند، چون متولد شوند، و جز این نیست که اوصیا چیزهای نفیساند از پیغمبران علیهم السلام».