→

الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۰۰۵

حدیث امام محمّد باقر (ع) در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْحُجَّة‏ بَابُ مَوَالِيدِ الْأَئِمَّةِ ع‏

کتاب الحجة · روایت شده از امام محمّد باقر عليه السلام

سند
علي بن محمد عن بعض اصحابنا عن ابن ابي عمير عن حريز عن زراره عن ابي جعفر ع قال :

لِلْإِمَامِ عَشْرُ عَلاَمَاتٍ يُولَدُ مُطَهَّراً مَخْتُوناً وَ إِذَا وَقَعَ‏ عَلَى اَلْأَرْضِ وَقَعَ عَلَى رَاحَتِهِ رَافِعاً صَوْتَهُ بِالشَّهَادَتَيْنِ‏ وَ لاَ يُجْنِبُ‏ وَ تَنَامُ عَيْنَاهُ وَ لاَ يَنَامُ قَلْبُهُ‏ وَ لاَ يَتَثَاءَبُ وَ لاَ يَتَمَطَّى وَ يَرَى مِنْ خَلْفِهِ كَمَا يَرَى مِنْ أَمَامِهِ‏ وَ نَجْوُهُ كَرَائِحَةِ اَلْمِسْكِ وَ اَلْأَرْضُ مُوَكَّلَةٌ بِسَتْرِهِ‏ وَ اِبْتِلاَعِهِ‏ وَ إِذَا لَبِسَ‏ دِرْعَ‏ رَسُولِ اَللَّهِ ص‏ كَانَتْ عَلَيْهِ وَفْقاً وَ إِذَا لَبِسَهَا غَيْرُهُ مِنَ اَلنَّاسِ طَوِيلِهِمْ وَ قَصِيرِهِمْ زَادَتْ عَلَيْهِ شِبْراً وَ هُوَ مُحَدَّثٌ‏ إِلَى أَنْ تَنْقَضِيَ أَيَّامُهُ

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۸۵ زراره از امام باقر (ع) که فرمود: برای امام ده نشانه است: ۱- پاک و ختنه شده متولد گردد. ۲- به کف دست بر زمین آید و آواز خود را در وقتی که نوزاد است به ادای شهادتین بلند کند. ۳- جنب نشود (یعنی به احتلام) ۴- دیده‏اش بخوابد و دلش بیدار باشد. ۵- دهن یاوه نکند کشکوار نکند. ۶- از پشت سر خود ببیند چنانچه از پیش رو بیند. ۷- فضله‏اش بوی مشک دهد. ۸- زمین آن را ببلعد و موکّل نهان کردنش باشد. ۹- چون زره رسول خدا (ص) را در بر کند به اندام او رسا باشد و چون دیگری از مردم آن را بپوشد چه دراز قدّ چه کوتاه قدّ، یک وجب بر قامت بلند باشد. ۱۰- و امام تا بمیرد محدّث باشد (یعنی با فرشته‏های نامرئی مربوط و در گفتگو است و اخبار غیب را از آنها دریافت کند). مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۲۳۱ امام باقر علیه السلام فرمود: امام را ده علامت است: ۱- پاکیزه و ختنه شده متولد شود. ۲- چون بدنیا آید کف دست بزمین نهاده، بشهادتین آواز بردارد. ۳- محتلم نشود [پلیدی جنابت باو نرسد اگر چه غسل بر او واجبست‏]. ۴- چشمش بخوابد ولی قلبش بخواب نرود. ۵- دهن دره و بغل باز کردن ندارد. ۶- از پشت سر ببیند چنان که از پیش رو بیند. ۷- مدفوعش بوی مشک دهد. ۸- زمین وظیفه دارد آن را بپوشاند و فرو برد. ۹- چون زره رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله را پوشد بقامتش رسا باشد و چون مرد دیگری پوشد، کوتاه قد باشد یا دراز قامت یک وجب بلندتر آید. ۱۰- تا زمان وفاتش محدث باشد (فرشته باو خبر دهد). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۳۳۹ علی بن محمد، از بعضی از اصحاب ما، از ابن ابی عمیر، از حریز، از زُراره از امام محمد باقر علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «امام را ده نشانه است: متولّد می‏شود پاکیزه از آلایش خون و غیر آن؛ و ختنه کرده؛ و چون از شکم مادر بر زمین فرود آید، ف‏های دست خویش را بر زمین گذارد؛ و آواز خود را به شهادتین بلند کند (و بگوید: اشهد ان لا اله الا اللَّه اشهد ان محمداً رسول اللَّه)؛ و محتلم نمی‏شود؛ و چشمش به خواب می‏رود و دلش به خواب نمی‏رود (یعنی: غفلت از برایش دست به هم نمی‏دهد و آنچه در آن حال واقع می‏شود، می‏داند)؛ و خمیازه نمی‏کند؛ و کمانه نمی‏کشد (که دست‏ها را کشد و سینه را پیش کند یا در رفتار ناز نمی‏کند و نمی‏خرامد)؛ و از پشت خویش می‏بیند، چنانچه از پیش رو می‏بیند؛ و بوی آنچه از شکمش بیرون آید، چون بوی مشک است، و زمین موکّل است به این‏که آن را بپوشاند و فرو برد؛ و چون زره رسول خدا صلی الله علیه و آله را بپوشد، بر قامتش راست آید (و موافق اندام او باشد)، و هرگاه غیر او از مردمان آن را بپوشد، خواه دراز باشد و خواه کوتاه، یک وجب از قامتش زیاد باشد؛ و فرشته با او سخن گوید تا ایام حیاتش به سرآید».

راویان