→

الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۰۱۴

حدیث امام محمّد باقر (ع) در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْحُجَّة‏ بَابُ التَّسْلِيمِ وَ فَضْلِ الْمُسَلِّمِين‏

کتاب الحجة · روایت شده از امام محمّد باقر عليه السلام

سند
علي بن محمد بن عبد الله عن احمد بن محمد البرقي عن ابيه عن محمد بن عبد الحميد عن منصور بن يونس عن بشير الدهان عن كامل التمار قال قال ابو جعفر ع :

قَدْ أَفْلَحَ اَلْمُؤْمِنُونَ‏ أَ تَدْرِي مَنْ هُمْ قُلْتُ أَنْتَ أَعْلَمُ قَالَ قَدْ أَفْلَحَ اَلْمُؤْمِنُونَ اَلْمُسَلِّمُونَ‏ إِنَّ اَلْمُسَلِّمِينَ هُمُ اَلنُّجَبَاءُ فَالْمُؤْمِنُ غَرِيبٌ فَطُوبَى لِلْغُرَبَاءِ

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۹۳ کامل تمّار گوید: امام باقر (ع) فرمود: به تحقیق رستگار شدند مؤمنان، میدانی آنان کیانند؟ من گفتم: تو داناتری، فرمود: به‏ تحقیق رستگار شدند مؤمنان و پذیرندگان، به راستی آنها که بپذیرند هم آنها نُجَبایند، مؤمن، غریب است و خوشا بر غریبان. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۲۳۶ کامل تمار گوید: امام باقر علیه السلام فرمود: «براستی که مؤمنان رستگارند- ۱ سوره ۲۳-» میدانی کیانند؟ عرضکردم: شما بهتر میدانید، فرمود: براستی که مؤمنان تسلیم‏شوندگان رستگارند تسلیم‏شوندگان همان نجیبانند، پس مؤمن غریب است و خوشا حال غریبان. (یعنی چون مؤمن با تسلیم کمیاب است پس او غریب است، زیرا هم انس ندارد و انسش تنها با خداست). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۳۴۷ علی بن محمد بن عبداللَّه، از احمد بن محمد برقی، از پدرش، از محمد بن عبدالحمید، از منصور بن یونس، از بشیر دَهّان، از کامل تمّار روایت کرده است که گفت: امام محمد باقر علیه السلام فرمود که: «قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ» «۳» حضرت فرمود که: «ای کامل، آیا می‏دانی که ایشان کیانند؟» عرض کردم که: تو بهتر می‏دانی. فرمود: «به حقیقت که رستگار شدند مؤمنانی که تسلیم کننده‏اند. به درستی که مسلمانند که نجیبان و بزرگوارانند. پس مؤمن‏ __________________________________________________ (۳). مؤمنون، ۱. یعنی: به حقیقت که رستگار شدند مؤمنان و به مقاصد دنیوی و اخروی خود رسیدند. (مترجم) غریب است و خوشا حال غریبان». «۱» __________________________________________________ (۱). و غریب در اصل لغت، دور و بیگانه است، و آن‏که از ولایت دیگر آمده باشد. و مراد از آن در این حدیث شریف و امثال آن، کسی است که به سبب زیادتی صفت تسلیم در فرقه مؤمنان، چون یکی از غریبان باشد که شریک و هم شهری نداشته باشد. (مترجم)

راویان