الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۰۲۰

علي بن ابراهيم عن صالح بن السندي عن جعفر بن بشير و محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن ابن فضال جميعا عن ابي جميله عن خالد بن عمار عن سدير قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۹۹ سدیر گوید: از امام باقر (ع) شنیدم در حالی که او وارد مسجد الحرام می‏شد و من خارج می‏شدم، دست مرا گرفت و برابر کعبه ایستاد و فرمود: ای سدیر، همانا به مردم دستور داده شده که بیایند به این سنگها طواف کنند و سپس نزد ما آیند و ولایت خود را به ما اعلام دارند و این است قول خدا (۸۲ سوره طه): «و به راستی من بسیار آمرزنده‏ام برای کسی که باز گردد و بگرود و کار خوب کند و سپس رهبری شود». پس از آن اشاره به سینه خود کرد و گفت: به سوی ولایت ما رهبری شود. سپس فرمود: ای سدیر، من کسانی را که از دین خدا جلو گیرند به تو می‏نمایم و نگاهی به ابی حنیفه و سفیان ثوری انداخت که در آن روز حلقه‏هائی در میان مسجد الحرام تشکیل داده بودند و فرمود: آنانند که سد راه دین خدایند بی‏رهبری از طرف خدا و بی‏دلیل روشن بر پیشوائی و گفتار خود، اگر این خبیثها در خانه خود نشینند، مردم بگردند و کسی را نیابند که به آنها از طرف خدا و رسولش خبر دهد آن وقت نزد ما آیند و از طرف خدا تبارک و تعالی و رسولش به آنها خبر دهیم. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۲۳۹ سدیر گوید: زمانی که امام باقر علیه السلام وارد مسجد الحرام میشد و من خارج میشدم، دست مرا گرفت و رو بکعبه ایستاد و فرمود: ای سدیر! همانا مردم مأمور شدند که نزد این سنگها (کعبه) آیند و گرد آن طواف کنند. سپس نزد ما آیند و ولایت خود را نسبت بما اعلام دارند، و همینست گفته خدا «همانا من آمرزنده‏ام آنکه را ایمان آورد و کار شایسته کند و سپس رهبری شود- ۸۲ سوره ۲۰-» آنگاه با دست بسینه‏اش اشاره کرد و فرمود: بسوی ولایت ما (رهبری شود). سپس فرمود: ای سدیر: کسانی که مردم را از دین خدا جلوگیر میشوند بتو مینمایم، آنگاه به ابو حنیفه و سفیان ثوری که در آن زمان جلوگیر دین خدا بودند و در مسجد حلقه زده بودند، نگریست و فرمود: اینهایند که بدون هدایت از جانب خدا و سندی آشکار، از دین خدا جلوگیری می‏کنند، همانا این پلیدان اگر در خانه‏های خود نشینند، مردم بگردش افتند و چون کسیرا نیابند که از خدای تبارک و تعالی و رسولش بآنها خبر دهد، نزد ما آیند، تا ما بآنها از خدای تبارک و تعالی و رسولش خبر دهم. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۳۵۳ علی بن ابراهیم، از صالح بن سِندی، از جعفر بن بشیر؛ و محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از ابن فضّال، همه از ابی جمیله، از خالد بن عمّار، از سَدیر روایت کرده‏اند که گفت: شنیدم از امام محمد باقر علیه السلام- در حالی که آن حضرت داخل مسجد مکه می‏شد و من بیرون می‏آمدم- پس دست مرا گرفت و رو به خانه کعبه کرد و فرمود که: «ای سَدیر، مردم مأمور نشده‏اند، مگر به این‏که بیایند به نزد این سنگ‏ها و بر دور آن بگردند، بعد از آن، به نزد ما آیند و ولایت و دوستی خود را که به ما دارند، اعلام کنند به نزد این سنگ‏ها، و این است معنی قول خدا: «وَ إِنِّی لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدی‏» «۱»» (که ترجمه‏اش مذکور شد). پس حضرت به دست خویش اشاره به سینه خود فرمود و فرمود: «یعنی: هدایت یافت به ولایت و امامت ما». پس فرمود که: «ای سَدیر، آیا می‏خواهی که راهزنان و منع کنندگان مردم را از دین خدا در این زمان به تو بنمایم» و نظر فرمود به سوی ابو حنیفه و سفیان ثوری- و ایشان در مسجد حلقه زده بودند- پس فرمود که: «این گروهند که مردمان را از دین خدا باز می‏دارند، بی آن‏که هدایتی از جانب خدا یافته باشند، و بی آن‏که کتابی داشته باشند هویدا که به آن عمل نمایند. به درستی که این گروه که از هر کسی خبیث‏ترند، اگر در خانه‏های خود می‏نشستند، البته مردمان جولان می‏زدند و کسی را نمی‏یافتند که ایشان را خبر دهد از خدای تبارک و تعالی و از رسول خدا صلی الله علیه و آله تا آن‏که به نزد ما می‏آمدند، پس ما ایشان را از جانب خدای تبارک و تعالی و از جانب رسول او صلی الله علیه و آله خبر می‏دادیم». __________________________________________________ (۱). طه، ۸۲.