الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۰۲۱

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد عن ابن سنان عن مسمع كردين البصري قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۱۰۱ مِسمَع کِردین بصری گوید: شیوه من این بود که به روز و شب یک بار بیشتر نمی‏خوردم و بسا که به حساب این که سفره خانه امام صادق (ع) را بر چیده‏اند و من سر سفره به آن حضرت وارد نمی‏شوم، اجازه ورود به آن حضرت را می‏خواستم و چون خدمتش می‏رسیدم می‏فرمود: غذا بیاورند و من با آن حضرت غذا (روی غذا می‏خوردم) و هیچ آزاری نداشت برای من و اگر نزد دیگری غذا روی غذا می‏خوردم آسایش من سلب می‏شد و از نفخ شکم خوابم نمی‏برد. من این حالت را نزد امام شکایت کردم و به او گزارش دادم که اگر خدمت او روی غذا بخورم آزاری نبینم، فرمود: ای ابا سیّار، تو (در خانه ما) غذای مردم خوبی را می‏خوری که فرسته‏ها بالای فرش آنها به آنها دست می‏دهند و مصافحه می‏کنند، گوید: گفتم: برای شما آشکار هم می‏شوند؟ گوید: دست به سر یکی از کودکانش کشید و فرمود: آنها نسبت به کودکان ما از خودمان مهربان‏ترند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۲۴۰ مسمع کردین بصری گوید: من در شبانه روز بیش از یک مرتبه غذا نمی‏خوردم. گاهی از امام صادق علیه السلام اجازه شرفیابی حضورش را میگرفتم که فکر می‏کردم سفره برچیده شده و حضرت را در برابر سفره نخواهم دید (تا مبادا امر بخوردن کند و مرا زیان دهد) ولی چون وارد می‏شدم سفره می‏طلبید من هم همراه حضرت غذا می‏خوردم و از آن ناراحت نمی‏شدم، ولی هر گاه در منزل دیگری غذا روی غذا می‏خوردم، آرام نمیگرفتم و از نفخ شکم خوابم نمی‏برد: من این مطلب را بحضرت یاد آور شدم و گزارش دادم که هر گاه نزد او غذا می‏خورم آزارم نمی‏دهد فرمود: ای ابا سیار! تو غذای مردم صالحی را می‏خوری که فرشتگان با آنها روی فرششان مصافحه میکنند، عرضکردم: برای شما آشکار هم می‏شوند؟ حضرت دست خود را بیکی از کودکانش کشید و فرمود آنها نسبت بکودکان ما از خود ما مهربانترند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۳۵۳ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد، از ابن سِنان، از مِسمع کِردین بصری که گفت: عادتم این بود که در شبانه روز زیاده از یک مرتبه، چیزی نمی‏خوردم و با وجود این، بسا بود که رخصت می‏طلبیدم و به خدمت امام جعفر صادق علیه السلام می‏رسیدم و می‏دیدم که خوان و سفره را بر چیده‏اند و شاید که من آن را در پیش روی آن حضرت نمی‏دیدم، و چون داخل می‏شدم می‏فرمود که: خوان را حاضر سازند و من با آن حضرت رفاقت می‏کردم و از آن می‏خوردم، و به این تکرار و ادخال، اذیتی به من نمی‏رسید، و چون بعد از خوردن طعام، در نزد غیر او طعامی می‏خوردم، نمی‏توانستم که به جهت باد آرام گیرم و به خواب نمی‏رفتم. پس این حالت را به آن حضرت شکایت کردم و او را خبر دادم به این‏که چون در نزد او چیزی می‏خوردم، به جهت آن متأذّی نمی‏شوم و آزار نمی‏کشم. فرمود: «ای ابو سیار، به درستی که تو طعام گروه شایستگان را می‏خوری که فرشتگان با ایشان مصافحه می‏کنند برروی فرش‏های ایشان». مِسمع می‏گوید که: عرض کردم: فرشتگان برای شما ظاهر می‏شوند؟ پس حضرت دست خود را بر بعضی از کودکانش مالید و فرمود که: «فرشتگان به کودکان ما مهربان‏ترند از ما نسبت به ایشان».