حدیث امام رضا (ع) در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْحُجَّة بَابُ أَنَّ الْجِنَّ يَأْتِيهِمْ فَيَسْأَلُونَهُمْ عَنْ مَعَالِمِ دِينِهِمْ وَ يَتَوَجَّهُونَ فِي أُمُورِهِم
کتاب الحجة · روایت شده از امام رضا عليه السلام
سند
علي بن محمد و محمد بن الحسن عن سهل بن زياد عمن ذكره عن محمد بن جحرش قال حدثتني حكيمه بنت موسي قالت :
رَأَيْتُ اَلرِّضَا ع وَاقِفاً عَلَى بَابِ بَيْتِ اَلْحَطَبِ وَ هُوَ يُنَاجِي وَ لَسْتُ أَرَى أَحَداً فَقُلْتُ يَا سَيِّدِي لِمَنْ تُنَاجِي فَقَالَ هَذَا عَامِرٌ اَلزَّهْرَائِيُ أَتَانِي يَسْأَلُنِي وَ يَشْكُو إِلَيَّ فَقُلْتُ يَا سَيِّدِي أُحِبُّ أَنْ أَسْمَعَ كَلاَمَهُ فَقَالَ لِي إِنَّكِ إِنْ سَمِعْتِ بِهِ حُمِمْتِ سَنَةً فَقُلْتُ يَا سَيِّدِي أُحِبُّ أَنْ أَسْمَعَهُ فَقَالَ لِيَ اِسْمَعِي فَاسْتَمَعْتُ فَسَمِعْتُ شِبْهَ اَلصَّفِيرِ وَ رَكِبَتْنِيَ اَلْحُمَّى فَحُمِمْتُ سَنَةً
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۱۰۹
حکیمه دختر موسی (امام کاظم (ع) گوید: امام رضا (ع) را دیدم در انبار هیزم ایستاده و راز میگوید و من دیگری را نمیبینم.
گفتم: ای آقایم، با که راز میگوئی؟ فرمود: این عامر زهرائی است آمده از من پرسش کند و به من شکایتی دارد، گفتم:
ای آقایم، میخواهم کلام او را بشنوم به من فرمود: اگر سخن او را بشنوی یک سال دچار تب میشوی. گفتم: ای آقایم، دوست دارم کلامش را بشنوم، به من فرمود: گوش بده. گوش دادم و چیزی به مانند سوت زدن شنیدم و تا یک سال دچار تب شدم.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۲۴۴
حکیمه دختر موسی بن جعفر علیه السلام گوید: امام رضا علیه السلام را دیدم در هیزم خانه ایستاده و آهسته سخن میگوید و من دیگری را نمیدیدم. گفتم: آقای من! با کی آهسته سخن میگوئی فرمود: این عامر زهرائی است که نزد من آمده، و چیزی میپرسد و درد دل میکند. عرضکردم:
سرورم! دوست دارم سخنش را بشنوم، بمن فرمود: اگر تو سخنش را بشنوی یک سال تب میکنی، عرض کردم: آقایم! دوست دارم بشنوم. فرمود: بشنو، من گوش دادم صدائی مانند سوت شنیدم و تب مرا گرفت تا یک سال.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۳۶۱
علی بن محمد و محمد بن حسن، از سهل بن زیاد، از آنکه او را ذکر کرده، از محمد بن جَحْرَش روایت کردهاند که گفت: حدیث کرد مرا حکیمه، دختر امام موسی علیه السلام و گفت: حضرت امام رضا علیه السلام را دیدم که بر در هیزمدان ایستاده بود و با کسی راز میگفت، و من کسی را نمیدیدم. عرض کردم که: ای آقای من، با که راز میگویی؟ فرمود که: «اینک عامر زهرائی است که به نزد من آمده، و از من سؤال میکند و به سوی من شکایت مینماید».
عرض کردم که: ای سید من، دوست میدارم که سخن او را بشنوم. فرمود که: «اگر تو آن را بشنوی، یک سال تب میکنی». عرض کردم که: ای سید من، میخواهم که آن را بشنوم. فرمود که: «بشنو» من گوش دادم و آوازی شنیدم مانند آواز مرغان و تب بر من مستولی شد و یک سال تب کردم.