الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۰۲۸

محمد بن يحيي عن محمد بن الحسين عن ابراهيم بن ابي البلاد عن سدير الصيرفي قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۱۰۷ سدیر صیرفی گوید: امام باقر (ع) نیازمندیهائی را در مدینه به من سفارش داد و من از مدینه (به سوی مکه) روانه شدم و در تنگه روحاء (در سی میلی یا چهل میلی میان مکه و مدینه) بر شتر خود سوار بودم که یک انسانی پر و پا پیچیده به نظر آوردم و بدو رو کردم به گمانم رسید که تشنه است آفتابه را به او دادم، گفت: نیازی بدان ندارم و او نامه‏ای به من داد که مهر او هنوز تر بود، چون نگاه کردم، مهر امام باقر (ع) بود، گفتم: چه وقتی این نامه را از آقایت گرفتی؟ گفت: هم اکنون و به ناگاه در نامه مطالبی بود که‏ به من دستور داده بود و رو برگردانیدم و احدی را نزد خود ندیدم، گوید: سپس امام باقر (ع) آمد و خدمتش رسیدم و گفتم: قربانت، مردی نامه شما را که هنوز مهرش تر بود برای من آورد، فرمود: ای سدیر، ما خدمت‏کارانی از جن داریم که هر وقت شتاب داشته باشیم آنها را می‏فرستیم. در روایت دیگر فرمود: ما را پیروانی است از جن چنانچه پیروانی است از انس و چون کاری را بخواهیم آنها را می‏فرستیم. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۲۴۳ سدیر صیرفی گوید: امام باقر علیه السلام مرا بحوائجی که در مدینه داشت سفارش فرمود، چون بیرون شدم و در میان دره روحاء بر شتر سوار بودم، ناگاه انسانی دیدم جامه درنوردیده، بسویش رفتم، گمان کردم تشنه است، ظرف آب را باو دادم، گفت: احتیاجی بآن ندارم، و نامه‏ای بمن داد که مهرش هنوز تر بود، چون نگاه کردم دیدم مهر امام باقر علیه السلام است، گفتم کی نزد صاحب این نامه بودی؟ گفت: هم اکنون، و در نامه مطالبی بود که حضرت مرا بآنها دستور داده بود، چون من متوجه‏ شدم کسی را نزد خود ندیدم (آورنده نامه غایب شد) سپس امام باقر علیه السلام وارد مدینه شد، من ملاقاتش کردم و عرضکردم: قربانت، مردی نامه شما را بمن داد و مهرش‏تر بود، فرمود: ای سدیر ما خدمتگزارانی از طایفه جن داریم که هر گاه شتاب داریم، آنها را می‏فرستیم. و در روایت دیگر فرموده: ما پیروانی از جن داریم چنان که پیروانی از انس داریم، چون اراده کاری کنیم، آنها را میفرستیم. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۳۵۹ محمد بن یحیی، از محمد بن حسین، از ابراهیم بن ابی البِلاد، از سَدیر صیرفی روایت کرده است که گفت: حضرت امام محمد باقر علیه السلام در مدینه خدمتی چند که داشت، به من رجوع فرمود و مرا در باب آنها امر و سفارش نمود. بعد از آن، از مدینه بیرون آمدم و در هنگامی که در میان شاهراه روحاء «۱» بر ناقه خود سوار بودم، ناگاه دیدم که انسانی جامه خود را حرکت می‏دهد. سَدیر می‏گوید که: پس به جانب او میل نمودم و گمان کردم که او تشنه است. مَطهره «۲» خود را به او دادم. گفت: مرا احتیاجی به آن نیست، و نامه‏ای به من داد که گِلی که به آن نامه مهر شده بود، هنوز تر بود. چون به مُهر آن نظر کردم، دیدم که مُهر امام محمد باقر علیه السلام بود. گفتم: در چه وقت از صاحب این نامه جدا شدی (یا در خدمت او بودی)؟ گفت: در همین ساعت؛ و دیدم که در نامه چیزی چند بود که مرا به آنها امر فرموده بود. پس نگاه کردم، دیدم که کسی در نزد من نیست. بعد از آن‏که حضرت تشریف آورد و به خدمتش رسیدم، عرض کردم که: فدای‏ __________________________________________________ (۱). که موضعی است بین الحرمین که سی میل یا چهل میل به مدینه دارد. (مترجم) (۲). ظرف آب و آبریز. تو گردم، مردی نامه تو را به نزد من آورد و گِل آن هنوز تر بود. فرمود که: «ای سدیر، به درستی که ما را خدمت‏کاری چندند از جن، و چون خواهیم که امری به زودی صورت یابد، ایشان را می‏فرستیم». و در روایت دیگر، چنین است که: «ما را پیروانی چند از جن هست؛ چنانچه ما را پیروانی چند از انس می‏باشند و چون امری را اراده کنیم، ایشان را می‏فرستیم».