حدیث در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْحُجَّة أَبْوَابُ التَّارِيخ-بَابُ مَوْلِدِ النَّبِيِّ ص وَ وَفَاتِه
کتاب الحجة · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
محمد بن يحيي عن سعد بن عبد الله عن ابراهيم بن محمد الثقفي عن علي بن المعلي عن اخيه محمد عن درست بن ابي منصور عن علي بن ابي حمزه عن ابي بصير عن ابي عبد الله ع قال :
لَمَّا وُلِدَ اَلنَّبِيُّ ص مَكَثَ أَيَّاماً لَيْسَ لَهُ لَبَنٌ فَأَلْقَاهُ أَبُو طَالِبٍ عَلَى ثَدْيِ نَفْسِهِ فَأَنْزَلَ اَللَّهُ فِيهِ لَبَناً فَرَضَعَ مِنْهُ أَيَّاماً حَتَّى وَقَعَ أَبُو طَالِبٍ عَلَى حَلِيمَةَ اَلسَّعْدِيَّةِ فَدَفَعَهُ إِلَيْهَا
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۲۸۷
امام صادق (ع) فرمود: چون پیغمبر (ص) متولد شد، چند روز بیشیر به سر برد و ابو طالب او را به پستان خود افکند و خدا بدان شیری فرستاد و از آن چند روزی نوشید تا ابو طالب حلیمه سعدیه را دریافت و آن حضرت را به وی تسلیم کرد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۳۳۹
و فرمود: چون پیغمبر صلی اللَّه علیه و آله متولد شد، چند روز بیشیر بود (گویا مادرش بیمار بوده یا شیر نداشته است) ابو طالب آن حضرت را بسینه خود افکند، خدا در سینه او شیر جاری ساخت و تا چند روز پیغمبر از آن شیر میخورد، تا آنگاه که ابو طالب حلیمه سعدیه را پیدا کرد و پیغمبر را باو داد.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۵۴۷
محمد بن یحیی، از سعد بن عبداللَّه، از ابراهیم بن محمد ثقفی، از علی بن معلّی، از برادرش محمد، از دُرست بن ابی منصور، از علی بن ابی حمزه، از ابو بصیر از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «چون پیغمبر صلی الله علیه و آله متولّد شد، چند روزی مکث نمود که از برایش شیر نبود که آن را تناول فرماید. پس ابوطالب او را بر بالای پستان خویش افکند (یعنی: آن را در دهان مبارک آن حضرت گذاشت) و خدا شیر را در پستان ابوطالب فرود آورد، و پیغمبر، چند روزی از پستان او شیر خورد تا آنکه ابوطالب بر حلیمه (که زنی بود از قبیله بنی سعد) مطّلع شد، و پیغمبر را به او تسلیم فرمود که دایه آن حضرت باشد».