الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۲۶

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد عن نوح بن شعيب النيسابوري عن عبيد الله بن عبد الله الدهقان عن درست بن ابي منصور عن عروه ابن اخي شعيب العقرقوفي عن شعيب عن ابي بصير قال سمعت ابا عبد الله ع يقول كان امير المومنين ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۱, ۱۳۹ می‏فرمود: ای طالب علم، به راستی علم را فضائل بسیار است (اگر مجسم شود)، تواضع سر او است، و بر کناری از حسد چشم او، گوشش فهم است و زبانش راستی، حافظه‏اش بررسی است و دلش حسن نیت، و عقلش معرفت اشیاء و امور، دست او مهرورزی است و پایش دیدار دانشمندان، همتش سلامت و حکمتش ورع، قرارگاهش نجات است و جلو کشش عافیت و مرکبش وفاء و سلاحش نرمش سخن، تیغش رضا و کمانش مدارا و لشکرش گفتگوی با علماء و سرانجامش ادب و پس‏اندازش دوری از گناهان، توشه‏اش احسان است و شرابش سازگاری و رهنمایش هدایت و رفیقش دوستی با نیکان. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۶۰ امیر المؤمنین علیه السلام میفرمود: ای دانشجو همانا دانش امتیازات بسیاری دارد (اگر بانسان کاملی تشبیه شود) سرش تواضع است، چشمش بی‏رشکی، گوشش فهمیدن، زبانش راست گفتن حافظه‏اش کنجکاوی، دلش حسن نیت، خردش شناختن اشیاء و امور، دستش رحمت، پایش دیدار علما همتش سلامت، حکمتش پرهیزکاری، قرارگاهش رستگاری، جلودارش عافیت، مرکبش وفا، اسلحه‏اش نرم زبانی، شمشیرش رضا، کمانش مدارا، لشکرش گفتگوی با علماء، ثروتش ادب، پس اندازش دوری از گناه، توشه‏اش نیکی، آشامیدنیش سازگاری، رهبرش هدایت، رفیقش دوستی نیکان. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۱۷۹ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند از احمد بن محمد، از نوح بن شُعیب نیشابوری، از عبیداللَّه بن عبداللَّه دهقان، از دُرست بن ابی منصور، از عروه پسر برادر شعیب عَقَرقوفی، از شعیب، از ابوبصیر که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «امیر المؤمنین علیه السلام می‏فرمود: ای طلب کننده علم، به درستی که علم، صاحب فضیلت‏های‏ بسیار است. پس سرِ آن فروتنی است، و چشمش بیزاری از حسد، و گوشش فهمیدن، و زبانش راست‏گویی، و حافظه‏اش تفحص و جستجو، و دلش نیکی نیت، و عقلش شناختن چیزها و کارها، و دستش رحمت و دل‏نرمی، و پایش دیدن علما، و همتش سلامتی مردم از صاحبش، و حکمتش پرهیزگاری، و قرارگاهش نجات، و لشکرکشش دوری از بدی‏ها، و حیوان سواریش نگاه‏داشتن عهد، و حربه‏اش نرمی سخن، و شمشیرش رضا و خشنودی، و کمانش مدارا با دشمنان، و لشکرش گفت‏وگوی با علما (که با ایشان بگوید و بشنود)، و مالش ادب، و ذخیره‏اش دوری و پرهیز کردن از گناهان، و توشه‏اش نیکی، و آرامگاهش مصالحه و ترک دشمنی، و رهبرش هدایت، و یارش دوستی نیکان است».