حدیث امام جواد (ع) در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْحُجَّة بَابُ مَوْلِدِ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الثَّانِي ع
کتاب الحجة · روایت شده از امام جواد عليه السلام
سند
الحسين بن محمد عن معلي بن محمد عن علي بن اسباط قال :
خَرَجَ ع عَلَيَّ فَنَظَرْتُ إِلَى رَأْسِهِ وَ رِجْلَيْهِ لِأَصِفَ قَامَتَهُ لِأَصْحَابِنَا بِمِصْرَ فَبَيْنَا أَنَا كَذَلِكَ حَتَّى قَعَدَ وَ قَالَ يَا عَلِيُ إِنَّ اَللَّهَ اِحْتَجَّ فِي اَلْإِمَامَةِ بِمِثْلِ مَا اِحْتَجَّ فِي اَلنُّبُوَّةِ فَقَالَ وَ آتَيْنََاهُ اَلْحُكْمَ صَبِيًّا قَالَ وَ لَمََّا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً فَقَدْ يَجُوزُ أَنْ يُؤْتَى اَلْحُكْمَ صَبِيّاً وَ يَجُوزُ أَنْ يُعْطَاهَا وَ هُوَ اِبْنُ أَرْبَعِينَ سَنَةً
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۴۵۱
از علی بن اسباط، گوید: آن حضرت (امام جواد" ع") بیرون آمد و من از سر تا پایش را نگاه کردم تا اندام او را برای هم مذهبان مصری خودمان وصف کنم، در این میان بودم که نشست و فرمود: ای علی، به راستی، خدا در امامت همان حجتی را اقامه کرده است که در نبوت اقامه کرده و فرموده است (۱۳ سوره مریم): «و حکم نبوت را در کودکی بدو عطا کردیم» و فرموده: (۱۵ سوره احقاف): «و چون به نیرومندی رسید و چهل ساله شد» روا باشد که حکم را به کودکی عطا کند و روا باشد که به او داده شود در سن چهل سالگی
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۴۱۶
علی بن اسباط گوید: امام جواد علیه السلام بطرف من میآمد و من بسر و پای آن حضرت مینگریستم تا اندامش را برای رفقای خود در مصر وصف کنم، من در این فکر بودم که آن حضرت بنشست و فرمود: ای علی! همانا خدا در باره امامت حجت آورده، چنان که در باره نبوت حجت آورده و فرموده: «در کودکی باو حکمت [داوری] دادیم- ۱۳ سوره ۱۹-» و باز فرموده: «چون بنیرومندی رسید» «و چهل ساله شد» پس رواست که در کودکی بامام حکمت [داوری] داده شود چنان که رواست در سن چهل سالگی باو عطا شود (بحدیث ۹۹۲ رجوع شود).
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۶۹۳
حسین بن محمد، از معلّی بن محمد، از علی بن اسباط روایت کرده است که گفت: امام محمد تقی علیه السلام بر من بیرون آمد، پس به سر و پایهای او نظر کردم تا قامت او را برای اصحاب خویش در مصر وصف کنم «۱» (تا آخر آنچه در باب حالات ائمّه علیهم السلام در سنّ
__________________________________________________
(۱). و در بین آنکه من همچنین نگران بودم، نشست و فرمود که: «ای علی، به درستی که خدا در باب امامت، حجتآورده، به مثل آنچه در باب نبوت به آن حجت آورده، و فرموده که: «حَتَّی إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِینَ سَنَةً» (احقاف، ۱۵). و ترجمه آیه چنین است: «چون حضرت موسی به غایت قوت و کمال خویش که چهل سالگی است رسید (چنانچه از ابن عباس و مجاهد و قتاده نیز مروی است)، و راست شد قد او (یا عقلش به نهایت نَشوْ و نما رسید)، دادیم او را پیغمبری و دانش در دین». آنکه گاهی جائز است که به پیغمبر، پیغمبری عطا شود و او کودک باشد، و جائز است که به او عطا شود و او در سن چهل سالگی باشد».
مذکور شد با زیادتی بعضی از عبارات در صدر حدیث و بحثی که در نظم آیه به طوری که در روایت مذکور است).