الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۳۰۲

الحسين بن محمد الاشعري قال حدثني شيخ من اصحابنا يقال له عبد الله بن رزين قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۴۴۵ عبد الله بن رزین گوید: من مجاور مدینه پیغمبر (ص) بودم، هر روز امام جواد (ع) هنگام ظهر به مسجد می‏آمد و در صحن فرود می‏شد و از آنجا سرِ قبر پیغمبر (ص) می‏رفت و بر او سلام‏ می‏داد و به خانه فاطمه (ع) بر می‏گشت و کفش خود را می‏کند و می ایستاد و نماز می‏خواند، شیطان به دل من انداخت که: چون فرود می‏آید برو و از خاکی که بر آن گام می‏نهد برگیر، آن روز من در انتظار او بودم و چون ظهر شد سوار الاغ خود آمد ولی در آنجا که فرود می‏آمد پیاده نشد و آمد تا کنار سنگی که بر در مسجد بود، پیاده شد روی سنگ، و سپس به مسجد در آمد و بر رسول خدا (ص) سلام داد و برگشت به همان جا که در آن نماز می‏خواند و چند روز همین کار را کرد، و من با خود گفتم: چون کفش خود را کند می‏روم و از سنگریزه‏هائی که بر آن گام نهد بر می‏گیرم. چون فردا شد، هنگام ظهر آمد و بر سنگ پیاده شد و به مسجد در آمد و بر رسول خدا (ص) سلام داد و آمد آنجا که نماز می‏خواند و با نعلین خود نماز خواند و آنها را در نیاورد و چند روز هم چنین کرد، با خود گفتم: در اینجا هم برای من آماده نشده که کاری بکنم ولی می‏روم در حمام و چون وارد حمام شد از خاک زیر پایش بر می‏دارم و از حمامی که آن حضرت بدان می‏رفت پرسیدم، به من گفتند که او به حمامی می‏رود که در بقیع است و از آن مردی از اولاد طلحه است، و روزی که در آن به حمام می‏رفت دانستم و رفتم در حمام و با آن مرد طلحی نشستم و گفتگو کردم و در انتظار آمدن آن حضرت بودم، آن مرد طلحی به من گفت: اگر می‏خواهی به حمام بروی پاشو برو زیرا پس از ساعت دیگر نمی‏توانی به حمام رفت، گفتم: برای چه؟ گفت: چون ابن الرضا می‏خواهد به حمام برود. گوید: گفتم: ابن الرضا کیست؟ گفت: مردی است از خاندان محمد (ص) که صلاح و ورع دارد، من به او گفتم: روا نیست که دیگری با او به حمام برود؟ گفت: هر وقت او به حمام می‏آید حمام را برای او خلوت می‏کنیم، گوید: در این میان که من چنین بودم بناگاه آن حضرت آمد و چند غلام به همراه او بودند و جلو او غلامی بود که حصیری با خود داشت تا وارد رختکن شد و آن حصیر را برای او پهن کرد و (آن حضرت) آمد و سلام داد و سوار بر الاغ وارد حجره شد و به رختکن رفت و از بالای الاغ روی آن حصیر پیاده شد، من به آن طلحی گفتم: این بود که تو او را به صلاح و ورع وصف می‏کردی؟ گفت: نه به خدا او هرگز چنین کاری نکرده بود مگر در امروز، در دل خودم گفتم: این هم از کردار من است من او را به این کار خلاف عرف واداشتم و تقصیر با من است. گفتم: من انتظارش را می‏برم تا بیرون آید و شاید به مقصد خود برسم، و چون بیرون آمد و جامه پوشید الاغ را خواست و آن را به رختکن آوردند و از روی حصیر بر آن سوار شد و بیرون رفت، و من با خود گفتم: به خدا من او را آزردم و به این عمل باز نگردم و آنچه را می‏خواستم نمی‏خواهم هرگز و بر آن تصمیم قطعی گرفتم، و چون هنگام ظهر آن روز شد بر الاغ خود آمد تا در همان جای از صحن مسجد که سابقاً پیاده می‏شد، پیاده شد و در آمد و سلام بر رسول خدا (ص) داد و آمد به همان جا از حجره فاطمه (ع) که در آن نماز می‏خواند و کفش خود را درآورد و ایستاد و نمازش را خواند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۴۱۴ عبد اللَّه بن رزین گوید: من در مدینه- شهر پیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله- مجاور بودم و امام جواد علیه السلام هر روز هنگام ظهر بمسجد می‏آمد و در صحن فرود میشد و بطرف پیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله میرفت، بآن حضرت سلام میداد و سپس بجانب خانه فاطمه علیها السلام برمیگشت و نعلینش را میکند و بنماز میایستاد، شیطان بمن وسوسه کرد و گفت: چون فرود آمد، برو و از خاکی که بر آن قدم میگذارد برگیر (در صورتی که امام باین امر راضی نبود و استحباب چنین کاری از هیچ معصومی روایت نشده است) من در آن روز بانتظار نشستم تا این کار را انجام دهم، چون ظهر شد، حضرت بیامد و بر الاغش سوار بود، ولی در محلی که همیشه فرود می‏آمد پائین نشد، بلکه روی سنگی که در مسجد بود فرود آمد، آنگاه وارد شد و بر پیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله سلام داد، سپس بجائی که نماز میگذاشت رفت و چند روز چنین کرد. با خود گفتم: چون نعلینش را (برای نماز) بیرون کرد میروم و ریگهائی را که بر آن قدم نهاده برمیگیرم، چون فردا شد، نزدیک ظهر بیامد و روی سنگ پائین شد و بمسجد در آمد و بپیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله سلام داد، سپس بجای نمازش رفت و با نعلینش نماز گزارد و آنها را بیرون نیاورد و تا چند روز چنین می‏کرد. با خود گفتم: اینجا برایم ممکن نشد، من باید بدر حمام بروم، چون وارد حمام شد، از خاکی که بر آن قدم نهاده برگیرم. پرسیدم حضرت بکدام حمام میرود؟ گفتند: حمامی که در بقیع است و صاحبش مردی از خاندان طلحه است، من روزی را که آن حضرت بحمام میرفت پرسیدم و دانستم، بدر حمام رفتم و نزد طلحی (صاحب حمام) نشستم و با او سخن میگفتم و در انتظار آمدن آن حضرت بودم. طلحی بمن گفت: اگر میخواهی بحمام بروی، برخیز و برو که یک ساعت دیگر برای تو ممکن نیست گفتم: چرا؟ گفت: زیرا ابن الرضا میخواهد بحمام آید، گفتم: ابن الرضا کیست؟ گفت: مردی است شایسته و پرهیزگار از آل محمد. گفتم: مگر نمیشود دیگری با او بحمام رود؟ گفت: هر وقت او می‏آید حمام را برایش خلوت میکنیم، ما در اینسخن بودیم که با غلامانش تشریف آورد و غلامی در پیشش بود که حصیری همراه داشت، وارد رختکن حمام شد و حصیر را پهن کرد، حضرت هم رسید و سلام کرد و با الاغش وارد حجره شد و برختکن رفت و روی حصیر پیاده شد. من بطلحی گفتم: همین است کسی که او را بشایستگی و پرهیزگاری معرفی کردی؟!! (پس چرا سواره برختکن حمام رفت؟) گفت: بخدا که او هیچ گاه غیر از امروز چنین نمیکرد، من با خود گفتم: نیت من سبب این عمل شد و من او را بر این کار واداشتم [من او را باین جنایت نسبت دادم‏] باز با خود گفتم: انتظار میکشم تا بیرون بیاید، شاید بتوانم بمقصودم رسم، چون بیرون آمد، لباس پوشید و الاغ را طلبید تا در رختکن آوردند، از همان روی حصیر سوار شد و بیرون رفت، با خود گفتم بخدا که من آن حضرت را اذیت کردم، دیگر نمیکنم و هرگز باین فکر نمیافتم و بر آن تصمیم جدی گرفتم. سپس چون آن روز وقت ظهر شد سوار الاغش بیامد و در همان صحن که فرود می‏آمد پیاده شد و وارد مسجد گشت و بپیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله سلام داد و در جایی که در خانه فاطمه علیها سلام نماز میگزارد بیامد و نعلینش را بکند و بنماز ایستاد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۶۸۹ حسین بن محمد اشعری روایت کرده و گفته است که: حدیث کرد مرا شیخی از اصحاب ما-/ که او را عبداللَّه بن رَزین می‏گفتند-/ و گفت که: من در مدینه مجاور بودم (یعنی:مدینه رسول خدا صلی الله علیه و آله) و امام محمد تقی علیه السلام هر روز در وقت زوال آفتاب به مسجد می‏آمد و در صحن در مسجد از الاغ فرود می‏آمد و به زیارت رسول خدا صلی الله علیه و آله می‏رفت و بر آن حضرت سلام می‏کرد و بر می‏گشت به سوی خانه فاطمه علیها السلام و نعلین خود را می‏کند و می‏ایستاد و نماز می‏کرد، پس شیطان به من وسوسه کرد و گفت که: چون حضرت از الاغ فرود آید، برو تا آن‏که قدری از آن خاکی که پا بر آن می‏گذارد فراگیری، و من در آن روز نشستم و انتظار آن حضرت می‏کشیدم از برای آن‏که این کار را به جا آورم، و چون وقت زوال آفتاب شد، آن حضرت علیه السلام رو کرد و تشریف آورد و بر الاغ سوار بود. پس در آنجایی که همیشه در آن فرود می‏آمد، فرود نیامد و آمد تا فرود آمد بر روی سنگی که بر در مسجد بود، بعد از آن داخل شد و بر رسول خدا صلی الله علیه و آله سلام کرد. آن شیخ می‏گوید که: پس، برگشت به آن مکانی که همیشه در آنجا نماز می‏کرد و چند روزی چنین کرد. من گفتم که: چون نعلین خود را می‏کند، می‏آیم و آن سنگریزه‏ای را که پاهای خویش را بر آن می‏گذارد، فرا می‏گیرم، و چون فردا شد در نزد زوال آفتاب آمد و بر روی آن سنگ فرود آمد، بعد از آن داخل شد و بر رسول خدا صلی الله علیه و آله سلام کرد. و آمد به آن موضعی که در آن نماز می‏کرد، پس در نعلین خویش نماز کرد و آنها را نکند، تا آن‏که چند روزی چنین کرد. من با خود گفتم که: آنچه اراده داشتم در اینجا از برایم میّسر نشد، ولیکن می‏روم تا در حمّام و چون داخل حمّام می‏شود قدری از آن خاک را که پا بر آن می‏گذارد، فرا می‏گیرم. پس سؤال کردم از حمّامی که حضرت در آن داخل می‏شود به من گفتند که: داخل می‏شود در حمّامی که در بقیع است، و آن حمّام مال مردی از فرزندان طلحه است، و احوال گرفتم که آن روزی که حضرت در آن داخل حمّام می‏شود، کدام روز است، تا آن روز را دانستم و رفتم تا در حمّام و در نزد طلحی صاحب حمّام نشستم، و با او سخن می‏گفتم، و من انتظار می‏کشیدم که آن حضرت علیه السلام بیاید. طلحی گفت که: اگر می‏خواهی داخل حمّام شوی برخیز و داخل شو؛ زیرا که بعد از ساعتی دیگر تو را میسّر نمی‏شود که داخل شوی. گفتم:چرا؟ گفت: زیرا که ابن الرّضا اراده دخول حمّام دارد. گفتم که: ابن الرّضا کیست؟ گفت: مردی است از آل محمد صلی الله علیه و آله که او را صلاح و پارسایی عظیمی هست. به آن طلحی گفتم که: روا نیست که غیر او با او داخل حمّام شود؟ گفت که: چون بیاید، ما حمّام را از برایش خلوت می‏کنیم. آن شیخ می‏گوید که: در بین این‏که من همچنین در این گفت‏وگو بودم ناگاه دیدم که آن حضرت علیه السلام رو آورده می‏آید و غلامی چند از آن حضرت همراه اویند، و در پیش روی آن حضرت غلامی بود که حصیری با خود داشت و آمد تا آن حصیر را داخل جامه‏کن حمّام کرد و آن را گسترانید، و حضرت تشریف آورد و سلام کرد و بر الاغ خود سوار بود که داخل حجره شد و داخل جامه‏کن گردید و بر بالای حصیر فرود آمد. من به آن طلحی گفتم که: اینک آن کسی است که تو او را وصف کردی، به آنچه وصف کردی، از صلاح و پارسایی. گفت که:ای مرد، نه به خدا سوگند، که این مرد هرگز این کار را نکرده بود، مگر در امروز. من با خود گفتم که: این، از عمل من ناشی شد و من او را بر این فعل غیر متعارف داشتم، و با خود گفتم که:او را انتظار می‏کشم تا بیرون آید، شاید که چون بیرون آید، آنچه را که اراده کرده‏ام بیابم. پس چون بیرون آمد و رخت‏پوش الاغ را طلبید و الاغ را داخل رخت‏کن کردند و از بالای حصیر بر آن سوار شد و بیرون رفت، من با خود گفتم: به خدا سوگند، که او را آزار کردم و هرگز بر نخواهم گشت که قصد کنم و طلب نمی‏نمایم آنچه را که از او طلب کردم، و عزم من بر این درست شد و چون همان روز وقت زوال شد، آمد و بر الاغ خود سوار بود تا آن‏که فرود آمد در آن موضعی که در آن فرود می‏آمد، در صحن و داخل شد و بر رسول خدا صلی الله علیه و آله سلام کرد و آمد به موضعی که در آن نماز می‏کرد در خانه فاطمه علیها السلام و نعلین خود را بیرون کرد و ایستاد و نماز می‏کرد.