الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۳۰۵

علي بن محمد عن سهل بن زياد عن داود بن القاسم الجعفري قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۴۵۳ از داود بن قاسم جعفری که گفت: خدمت امام جواد رسیدم و سه نامه بی‏نشانی داشتم و بر من اشتباه شده بود و غمنده بودم، یکی از آنها را برداشت و فرمود: این از زیاد بن شبیب است، و دوّمی را برداشت و فرمود: این از فلانی است، من مات شدم، به من نگاهی کرد و لبخندی زد. گوید: سیصد اشرفی به من داد که آن را برای یکی از عموزادگانش برم، و به من فرمود: او محققاً به تو می‏گوید مرا به یک هم پیشه (دلالی خ) رهنمائی کن تا بدانها برایم کالائی بخرد، او را رهنمائی کن، گوید: اشرفیها را برای او آوردم و او به من گفت: ای ابا هاشم، مرا به یک هم پیشه (دلالی خ) رهنمائی کن تا با آنها برایم کالائی بخرد، گفتم: به چشم. گوید: شتربانی به من گفت که: به آن حضرت بگویم او را در یکی از کارهایش بپذیرد، من نزد آن حضرت رفتم تا با او در این باره سخن گویم، دیدم خوراک می‏خورد و گروهی با او هستند و نمی‏توانم با او در این باره گفتگو کنم، فرمود: ای ابا هاشم، بفرما بخور و خوراکی جلو من نهاد، سپس او آغاز سخن کرد و بی‏پرسش‏ فرمود: ای غلام، آن شتربانی را که ابا هاشم با خود آورده، بنگر و او را با خود داشته باش. گوید: یک روز با آن حضرت به بستانی رفتم و به او گفتم: قربانت، من به گل خوردن آزمندم، برای من دعائی بکن، پاسخی نداد و پس از سه روز، آغاز سخن کرد و فرمود: ای ابا هاشم، به تحقیق که خدا، خوردن گلِ را از تو برداشت، ابا هاشم گفت: امروز چیزی نزد من از آن کار دشمن‏تر نیست. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۴۱۸ داود بن قاسم جعفری گوید: خدمت امام جواد علیه السلام رسیدم و سه نامه بی‏آدرس همراه من بود که بر من مشتبه شده بود، و اندوهگین بودم، حضرت یکی از آنها را برداشت و فرمود: این نامه زیاد بن شبیب است، دومی را برداشت و فرمود: این نامه فلانی است، من مات و مبهوت شدم حضرت لبخندی زد. و نیز ۳۰۰ دینار بمن داد و امر فرمود که آن را نزدیکی از پسر عموهایش برم و فرمود: آگاه باش که او بتو خواهد گفت: مرا به پیشه‏وری راهنمائی کن تا با این پول از او کالائی بخرم، تو او را راهنمائی کن. داود گوید: من دینارها را نزد او بردم، بمن گفت: ای ابا هاشم! مرا به پیشه‏وری راهنمائی کن تا با این پول از او کالائی بخرم، گفتم: آری میکنم. و نیز ساربانی از من تقاضا کرده بود بآن حضرت بگویم: او را نزد خود بکاری گمارد، من خدمتش رفتم تا در باره او با حضرت سخن گویم، دیدم غذا میخورد و جماعتی نزدش هستند، برای من ممکن نشد با او سخن گویم. حضرت فرمود: ای ابا هاشم! بیا بخور و پیشم غذا نهاد، آنگاه بدون آنکه من پرسش کنم فرمود: ای غلام! ساربانی را که ابو هاشم آورده نزد خود نگه دار. و نیز روزی همراه آن حضرت به بستانی رفتم و عرضکردم: قربانت گردم، من بخوردن گل آزمند و حریصم، در باره من دعا کن و از خدا بخواه، حضرت سکوت کرد و بعد از سه روز دیگر خودش فرمود: ای ابا هاشم! خدا گل خوردن را از تو دور کرد، ابو هاشم گوید: از آن روز چیزی نزد من مبغوض‏تر از گل نبود. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۶۹۵ علی بن محمد، از سهل بن زیاد، از داود بن قاسم جعفری روایت کرده است که گفت: بر امام محمد تقی علیه السلام داخل شدم و با من سه کاغذ بی‏عنوانی بود (که در عنوان و سر آنها چیزی نوشته نشده بود) که موجب امتیاز هر یک از آنها از دیگری باشد، و آنها بر من مشتبه شد، و به این سبب، بسیار غمناک شدم. پس حضرت یکی از آن نامه‏ها را برگرفت و فرمود که: «این نامه زیاد بن شبیب است». بعد از آن، نامه دویم را برداشت و فرمود که: «این نامه فلان است» و اسم صاحب آن را برد. پس من مبهوت و حیران شدم، و حضرت به سوی من نگریست و تبّسم فرمود. راوی می‏گوید که: حضرت سیصد دینار به من داد و مرا امر فرمود که آن را به نزد بعضی از پسران عموی آن حضرت برم و فرمود که: «آگاه باش که زود باشد که به تو بگوید که مرا رهنمایی کن به هم پیشه و هم معامل که به این وجه متاعی را بخرد، پس او را بر آن دلالت کن». راوی می‏گوید که: آن دینارها را به نزد او آوردم، به من گفت که: ای ابو هاشم، مرا دلالت کن بر هم معامل که برای من به این مبلغ متاعی را بخرد. گفتم: آری بر چشم، تو را دلالت می‏کنم. و نیز راوی می‏گوید که: شترداری با من سخن گفت در باب این‏که از برایش با آن حضرت سخنی چند بگویم که حضرت او را در بعضی از امور خویش داخل گرداند، و از جمله کارکنان و خادمان خود قرار دهد. پس بر آن حضرت داخل شدم تا با آن حضرت در باب آن شتردار سخن گویم، آن حضرت را یافتم که چیزی می‏خورد، و با او جماعتی بودند و مرا میّسر نشد که با او سخن گویم. فرمود که: «ای ابو هاشم، طعام بخور» و آن را در پیش روی من گذاشت. بعد از آن ابتدا به سخن فرمود، بی‏آن‏که من خواهش کنم و فرمود که: «ای غلام، متوجّه شو و نظر کن به شترداری که ابوهاشم او را آورده است و او را با خود ضمّ کن». و نیز راوی می‏گوید که: روزی با آن حضرت در باغی داخل شدم و عرض کردم که: فدای تو گردم، من بر گل خوردن حریصم، پس دعا کن که خدا این امر را از من برطرف کند. پس آن حضرت ساکت شد، و بعد از چند روز ابتدا به سخن فرمود بی‏آن‏که من چیزی عرض کنم و فرمود که: «ای ابوهاشم، خدا گل خوردن را از تو بُرد». ابوهاشم گفت که: امروز چیزی در نزد من از گِل و گِل خوردن، دشمن‏تر نیست.