الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۳۵۸

علي بن محمد عن ابي عبد الله بن صالح قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۵۳۷ از أبی عبد اللَّه بن صالح گفت: (بودم) که سالی از سالها به بغداد رفتم و اجازه خروج خواستم، به من اجازه داده نشد و ۲۲ روز ماندم تا کاروان به نهروان رفت و برای روز چهارشنبه به من اجازه خروج داده شد و گفته شد، در آن روز بیرون برو، من بیرون شدم ولی از رسیدن به کاروان نومید بودم و چون به نهروان رسیدم، دیدم کاروان در آنجا مانده است و بیش از این نشد که من شترانم را قدری علوفه دادم که کاروان کوچید و من هم کوچیدم و برای من دعای سلامت کرده بود و بدی ندیدم و الحمد لله. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۴۵۷ ابو عبد اللَّه بن صالح گوید: سالی از سالها ببغداد رفتم و (از حضرت قائم علیه السلام) اجازه خارج شدن خواستم، بمن اجازه نفرمود، بیست و دو روز در آنجا ماندم، و کاروان هم بسوی نهروان (چهار فرسنگی بغداد) رفت، تا در روز چهار شنبه بمن اجازه خروج داده شد و بمن گفته شد: در این روز خارج شو، من بیرون رفتم ولی مأیوس بودم که بکاروان توانم رسید، تا بنهروان رسیدم، دیدم کاروان‏ هنوز آنجا است، باندازه‏ای که شترانم را علوفه دادم، کاروان کوچ کرد، منهم کوچ کردم و آن حضرت برای سلامتی من دعا فرموده بود، منهم بدی ندیدم و الحمد لله. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۷۷۱ علی بن محمد، از ابو عبداللَّه بن صالح روایت کرده است که گفت: سالی از سال‏ها در بغداد بودم و در باب بیرون رفتن، از آن حضرت رخصت طلبیدم و مرا مرخّص نفرمود، پس بیست و دو روز ماندم و قافله به سوی نهروان بیرون رفته بودند و در روز چهارشنبه، در باب بیرون رفتن رخصت یافتم و به من گفته شد که: در همین روز بیرون رو، پس بیرون رفتم- و حال آن‏که من از قافله و رسیدن به ایشان نومید بودم- و چون به نهروان آمدم، دیدم که قافله در آنجا مانده‏اند. پس فایده تخلّف من چیزی نبود، مگر آن‏که به جمّال خویش چیزی از بابت علوفه ندادم؛ زیرا که متعارف بود که قافله، در هر منزلی که لنگ کنند، علوفه و خراجات شتران را به جمّال دهند. و چون راوی به فرموده حضرت، همراه قافله نرفت، این مبلغ او نفع شد (بعضی، معنی عبارت را چنین فهمیده‏اند و ظاهر در نزد فقیر آن است که معنی عبارت این باشد که: بعد از آن‏که به نهروان رسیدم، درنگی نشد، مگر آن قدر که من شتران خویش را قدری علوفه دادم تا قافله کوچ کردند). و من نیز با ایشان کوچ کردم و از برای من، به سلامت دعا شده بود و هیچ ناخوشی و بدی ندیدم، والحمد للَّه.