الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۳۶۵

علي عمن حدثه قال :

محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۷۸۱ علی روایت کرده است از آن‏که او را حدیث کرده که گفت: فرزندی از برای من متولد شد، پس عریضه‏ای نوشتم که رخصت حاصل کنم در باب ختنه کردن آن فرزند در روز هفتم. جواب وارد شد که: «مکن» و آن فرزند در روز هفتم یا هشتم مرد. بعد از آن، عریضه‏ای در باب مردن آن فرزند نوشتم، جواب رسید که: «زود باشد که از پس این فرزند، دو فرزند غیر از این، به تو روزی شود که یکی از آنها را احمد نام کنی و بعد از احمد، دیگری را جعفر بنامی». پس هر دو آمدند؛ چنانچه فرموده بود. راوی می‏گوید که: مهیّا شدم که به حج روم و مردم را وداع کردم و بر جناح بیرون رفتن بودم که فرمان همایون وارد شد که: «ما این را ناخوش داریم و امر با تو است». راوی می‏گوید که: سینه‏ام تنگ شد و بسیار غمناک شدم و نوشتم که من می‏مانم و سفر نمی‏کنم و بر شنیدن امر تو و فرمان‏برداری آن اقامه دارم، مگر آن‏که من به سبب باز ایستادن از سفر حج، بسیار غمناکم. توقیع آن حضرت بیرون آمد که: «باید سینه‏ات تنگ نشود، زیرا که تو در سال آینده به حجّ می‏روی. ان شاءاللَّه». راوی می‏گوید که: چون سال آینده آمد، عریضه‏ای نوشتم و رخصت طلبیدم، جواب‏ وارد شد که مرا رخصت داده بود. بعد از آن نوشتم که: من همتای محمد بن عبّاس شدم و بنا چنان است که با او هم‏کجاوه باشیم و من به دیانت و نگاهداری او وثوق و اعتمادی دارم. توقیع وارد شد که: «اسدی خوب همتایی است، پس اگر او بیاید، دیگری را بر او اختیار مکن». بعد از آن، اسدی آمد و با او همتا و هم‏کجاوه شدم.