کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۵۴۷
از بدر غلام احمد بن حسن، گفت: من به شهرستان جبل رفتم (که میان بغداد و آذربایجان بوده) و معتقد به امامت نبودم ولی به طور کلی ائمه را دوست داشتم تا این که یزید بن عبد الله مُرد و وصیت کرد که یابوی سمند او را با شمشیر و کمربندش به مولای او (صاحب الزمان) بدهم و من ترسیدم که اگر سمند را به اذکوتکین (یکی از امرای ترک دولت عباسی) ندهم، مرا آزار دهد و زبون کند، من آن سمند را با شمشیر و کمربند به هفتصد اشرفی طلا در پیش خود قیمت کردم و به احدی نگفتم، بناگاه از عراق نامهای برای من آمد که هفتصد اشرفی را که در نزد تو است از بابت بهای سمند و شمشیر و کمربند بفرست.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۴۶۲
بدر غلام احمد بن حسن گوید: وارد جبل شدم (قصبهئی میان بغداد و آذربایجان بوده) و معتقد بامامت (حضرت صاحب الامر علیه السلام) نبودم ولی اولاد علی را بطور کلی دوست میداشتم، تا آنکه یزید بن عبد اللَّه مرد و در زمان بیماریش وصیت کرد که اسب سمندش را با شمشیر و کمربندش بمولایش (حضرت قائم علیه السلام) بدهند. من ترسیدم اگر آن اسب را به اذکوتکین (یکی از امراء ترک خلفاء عباسی) ندهم از او بمن آزاری رسد، لذا آن اسب و شمشیر و کمربند را پیش خود بهفتصد دینار قیمت کردم و بهیچ کس اطلاع ندادم، ناگاه از عراق نامهئی بمن رسید که: هفتصد دیناری که بابت بهای اسب و شمشیر و کمربند نزد تو است، برای ما بفرست. (از اینجا بامامت آن حضرت معتقد شدم).
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۷۸۱
علی روایت کرده است از چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن حسن و علاء بن رزق اللَّه، از بدر- غلام احمد بن حسن- که گفت: وارد جَبَل شمّر شدم و در آن حال من به امامت کسی قائل نبودم و همه ایشان را دوست میداشتم تا آنکه یزید بن عبداللَّه وفات کرد.
در هنگام رنجوری خویش، وصیّت کرد که یابوی سمند و شمشیر و کمربند او به آقایش حضرت صاحب الزّمان تسلیم شود. پس من ترسیدم که اگر یابوی سمند را با ذکور تکین- که حاکم آن ناحیه بود- تسلی نکنم، از او استخفافی به من رسد (و مرا سبک گرداند) پس، آن حیوان و شمشیر و کمربند را در دل خویش هفتصد اشرفی قیمت کردم و کسی را بر آن مطلع نگردانیدم، ناگاه نامهای از سمت بغداد بر من وارد شد که: «هفتصد اشرفیِ مال ما که پیش تو است، از بهای یابو و شمشیر و کمربند، بفرست».