کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۵۹۱
از ابی بصیر از امام صادق (ع) فرمود: خداوند تبارک و تعالی به عمران وحی کرد که من به تو یک پسر درست و با برکت میدهم که کور مادر زاد و پیس را درمان کند و مُرده را به اذن خدا زنده کند و او را رسول بر بنی اسرائیل سازم، عمران این را به زن خود حنّه، که مادر مریم بود باز گفت، پس چون آبستن شد پیش خود بار خود را پسری میدانست، و چون زائیدش گفت: پروردگارا به راستی من او را دختر زائیدم، نیست پسر بمانند دختر، یعنی دختر رسول خدا نشود، که خدا عز و جل میفرماید (۳۲ سوره آل عمران): «و خدا داناتر بود بدان چه زائیده»، چون خدا تعالی عیسی را به مریم داد او همانی بود که به عمران مژده داده بود و با او وعده کرده بود، چون بگوئیم در مردی از ماها چیزی هست و از آن چیز در فرزند یا فرزندان او هم باشد شما منکر آن نباشید (و آن را دروغ نشمارید).
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۴۸۴
ابو بصیر گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: خدای تعالی بعمران (پدرم مریم مادر عیسی علیه السلام) وحی کرد که من بتو پسری میبخشم، سالم و مبارک که باذن خدا کور مادر زاد و پیس را درمان کند و مردگان را زنده کند و پیغمبر بنی اسرائیلش قرار دهم، عمران این مطلب را بهمسرش حنة که مادر مریم است گزارش داد، چون بمریم حامله گشت، فکر میکرد که حملش پسر است، چون او را زائید (و دید دختر است) گفت: پروردگارا! «من دختر زائیدم و پسر مانند دختر نیست» یعنی دختر که پیغمبر نمیشود. خدای عز و جل (در باره او) میفرماید: خدا بآنچه او زائیده داناتر است، سپس چون خدای تعالی عیسی را بمریم بخشید، او همان پیغمبری بود که بعمران بشارت داده شده بود و باو وعده کرده بودند.
پس هر گاه ما در باره مردی از خاندان خود چیزی گفتیم. و در فرزند یا فرزند زاده او پیدا شد آن را انکار مکنید.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۸۱۷
محمد بن یحیی، از احمد بن محمد و علی بن ابراهیم، از پدرش هر دو روایت کردهاند، از ابن محبوب، از ابن رئاب، از ابوبصیر، از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «به درستی که خدا به سوی عمران وحی فرمود که: من تو را پسری درستاندام بیعیب خواهم بخشید که پر منفعت باشد و کور مادرزاد و پیسی را شفا دهد و مردگان را به اذن خدا زنده گرداند و او را رسول میگردانم و به سوی بنیاسرائیل میفرستم. بعد از آن عمران حَنّه زن خود را به این قصّه خبر داد (و حَنّه مادر مریم است). پس چون حَنّه حامله شد، حملش به مریم، در نزد خودش پسر بود «فَلَمَّا وَضَعَتْها قالَتْ رَبِّ إِنِّی وَضَعْتُها أُنْثی وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما وَضَعَتْ وَ لَیْسَ الذَّکَرُ کَالْأُنْثی» «۱»؛ یعنی: پس آن هنگام که حنّه، زن عمران بار خود را بر زمین گذاشت و مریم را زایید، گفت از روی حسرت و ناامیدی که: پروردگارا، به درستی که من آن بار را بر زمین گذاشتم و این فرزند را زادم در حالتی که ماده است و نیست فرزند نر چون فرزند ماده و پسر چون دختر نمیباشد» و حضرت فرمود که: «یعنی: دختر پیغمبر نمیباشد. خدای عزّوجلّ میفرماید: «وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما وَضَعَتْ»؛ یعنی: و خدا داناتر است به آنچه حَنّه زاد» (و در قرآن این جمله در میان انثی و لیس واقع است و ذکر آن به این طریق اشاره به آن است که این جمله معترضه است در میان قول حَنّه و از اینجا فهمیده میشود که قرائت وَضَعَتْ به فتح عین و سکون تا بهتر است از قرائت وَضَعَتْ به سکون عین و ضمّ تا که این قول از حنّه باشد و معنی این باشد که: خدا داناتر است به آنچه زادم) و حضرت فرمود: «پس آن هنگام که خدا عیسی را به مریم بخشید، عیسی همان بود که خدا عمران را به آن مژده داده و آن را به وی وعده فرموده بود. پس هرگاه ما در باب مردی از خویش چیزی بگوییم و در فرزند او یا فرزند فرزند او باشد، آن را انکار مکنید». __________________________________________________
(۱). آل عمران، ۳۶.