الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۴۰۲

الحسين بن محمد عن معلي بن محمد عن الوشا عن احمد بن عايذ عن ابي خديجه قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۵۹۳ ابی خدیجه گوید: شنیدم امام صادق (ع) می‏فرمود: گاه باشد که برای مردی شهرتی پدید آید از نظر داد پژوهی، یا ستم کشی، و به او نسبت عدالت یا ستم دهند و خود او چنین نیست، و این صفت در پسرش و یا پسر پسرش، پس از او با دید آید و آن همان ارزیابی در پدر و نیا است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۴۸۵ امام صادق علیه السلام میفرمود: گاهی انسان با صفت عدالت یا ستم سنجیده می‏شود و بآن سنجش نسبتش میدهند، در صورتی که خودش آن صفت را دارا نیست، بلکه پسرش یا پسر پسرش بعد از او دارای آن صفت میباشد، پس او همانست (که آن صفت در باره‏اش گفته شده). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۸۱۹ حسین بن محمد، از معلّی بن محمد، از وشّاء، از احمد بن عائذ، از ابو خدیجه روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که می‏فرمود: «گاه است که مردی به عدل، یا به جور قیام می‏کند و گاهی هر یک از آن را نسبت به او می‏دهند و حال آن‏که آن مرد چنان نیست که به آن قیام نموده باشد. پس آن‏که آن را به جا آورده، پسرش یا پسر پسرش خواهد بود، بعد از او و آن پسر یا پسر پسر، همان پدر است که فعل به او منسوب است» (حاصل مراد، آن‏که کاری که به کسی منسوب است، بر دو قسم است: یک قسم آن است که خود مباشر آن است و قسم دیگر آن است که فرزند و نبیره او مباشر آنند).