الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۴۳۹

علي بن ابراهيم عن ابيه قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۶۳۵ علی بن ابراهیم از پدرش، گفت: من نزد امام جواد (ع) بودم که صالح بن محمد بن سهل نزد آن حضرت آمد و او در قم برای آن حضرت متصدی وقف بود و به آن حضرت عرض کرد: ای آقای من، مرا از ده هزار حلال کن که من آن را خرج کردم، به او فرمود: بر تو حلال، و چون صالح بیرون رفت، ابو جعفر (ع) فرمود: یکی از این مردم بر اموال آل محمد و أیتام و مستمندان آنها و فقرایشان و أبنای سبیلشان بر می‏جهد و آن را می‏خورد و می‏برد و سپس نزد من می‏آید و می‏گوید: مرا حلال کن. آیا به نظر تو می‏پندارد که من می‏گویم: حلالت نمی‏کنم؟ به خدا که در روز رستاخیز، خداوند فوراً از آنها بازخواست می‏کند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۵۰۴ علی بن ابراهیم گوید: پدرم گفت: من خدمت امام محمد تقی علیه السلام بودم که صالح بن‏ محمد بن سهل که متولی اوقاف قم بود، وارد شد و بحضرت عرضکرد: آقای من! آن ده هزار را بمن حلال کن، زیرا آنها را خرج کرده‏ام، باو فرمود: حلالت باد. چون صالح بیرون رفت، امام جواد علیه السلام فرمود: شخصی باموال آل محمد و یتیمان و مساکین و فقراء و در راه ماندگانشان میتازد و میخورد سپس می‏آید و میگوید: مرا حلال کن، گمان میکند من میگویم: نمیکنم؟! (من میگویم حلالت باد) ولی بخدا که در روز قیامت خدا از آنها بدون مسامحه سؤال خواهد کرد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۸۵۱ علی بن ابراهیم، از پدرش روایت کرده است که گفت: در خدمت امام محمد تقی علیه السلام بودم در هنگامی که صالح بن محمد بن سهل بر او داخل شد و صالح در قم به جهت آن حضرت متوجّه وقف بود، پس عرض کرد که: ای آقای من، مرا از ده هزار درم یا دینار در حَلّ قرار ده و مرا حلال کن؛ زیرا که من آن را خرج کرده‏ام. حضرت به او فرمود که: «تو در حلّی». پس آن هنگام که صالح بیرون رفت، حضرت جواد علیه السلام فرمود که: «یکی از ایشان بر می‏جهد و مسلّط می‏شود بر مالی چند که حقّ آل محمد و یتیمان ایشان و بیچارگان و درویشان و رهگذریان ایشان است و آن را فرا می‏گیرد، بعد از آن می‏آید و می‏گوید که مرا در حل قرار ده و حلال کن. آیا او را چنان می‏بینی که گمان کرده باشد که من می‏گویم حلال‏ نمی‏کنم. به خدا سوگند که خدا در روز قیامت ایشان را از این سؤال خواهد کرد؛ سؤالی با شتاب».