الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۸۴

علي بن ابراهيم عن ابيه عن محمد بن عيسي عن يونس عن حماد عن عبد الله بن سنان عن ابي الجارود قال قال ابو جعفر ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۱, ۱۷۷ ابی الجارود گوید: امام باقر (ع) فرمود: هر گاه به شما از چیزی باز گفتم از کتاب خدا مرا بپرسید (یعنی دلیل آن را از قرآن بخواهید) سپس در ضمن حدیثش فرمود: به راستی رسول خدا (ص) از قیل و قال و تباه کردن مال و بسیار پرسیدن غدقن کرده. به او عرض شد: یا بن رسول الله همین در کجای قرآن است؟ فرمود: خدای عز و جل (۱۱۴ سوره ۴) می‏فرماید: «در بسیاری از نجواهای (تو گوشی‏ها) آنها خیری نیست مگر آنکه دستور دهد به صدقه یا کار خیر یا اصلاح میان مردم» و فرموده (۵ سوره ۴): «ندهید به سفیهان اموال خود را که خدا آن را وسیله بقای زندگی شما ساخته» و فرموده (۱۰۱ سوره ۵): «نپرسید از چیزهائی که اگر به شما اظهار شود بدتان آید». مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۷۷ ابو جارود گوید: امام باقر علیه السلام فرمود: چون بشما از چیزی خبر دهم از من بپرسید کجای قرآنست آنگاه حضرت ضمن گفتارش فرمود: پیغمبر (ص) از قیل و قال و تباه ساختن مال و زیادی سؤال نهی فرموده است، بحضرت عرض شد، پسر پیغمبر! همین که فرمودید در کجای قرآنست؟ فرمود: خدای عز و جل‏ میفرماید: (۱۱۴ سوره ۴) در بسیاری از سرگوشیهای مردم خیری نیست جز آنکه بصدقه یا نیکی یا اصلاح میان مردم دستور دهد. و فرمود (۵ سوره ۴) اموالتان را که خدا اقوام کار شما قرار داده بکم‏خردان مدهید، و فرموده (۱۰۱ سوره ۵) از چیزهائی که اگر بر شما عیان شود غمگینتان کند سؤال نکنید. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۲۱۵ علی بن ابراهیم، از یونس، از حمّاد، از عبداللَّه بن سِنان، از ابی الجارود روایت کرده است که گفت: امام محمد باقر علیه السلام فرمود که: «هر گاه شما را به چیزی خبر دهم، مرا سؤال کنید از کتاب خدا» (یعنی بپرسید که کدام آیه به این دلالت دارد). بعد از آن، در بعضی از حدیث خویش فرمود که: «رسول خدا صلی الله علیه و آله نهی فرمود از قیل و قال و گفتار بسیار با کثرت جواب و سؤال (یا سخنان بیهوده که به کار نیاید)، و از فاسد نمودن مال به ترک اصلاح آن (یا صرف کردن آن در غیر مصرف)، و از بسیاری سؤال». به آن حضرت عرض شد که: یا ابن رسول اللَّه، این در چه موضع از کتاب خدا مذکور است؟ فرمود: «به درستی که که خدای عزّوجلّ می‏فرماید: «لا خَیْرَ فِی کَثِیرٍ مِنْ نَجْواهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلاحٍ بَیْنَ النَّاسِ» «۱»، یعنی: «هیچ خوبی نیست در بسیاری از راز ایشان، مگر راز آن‏که امر کند به صدقه دادن و یا هر چه در شرع حسن و مستحسن باشد، یا به اصلاح کردن در میان مردم به رفع کدورت از دل‏های ایشان و الفت دادن ایشان به یکدیگر» (بنا بر بعضی احتمالات که در آیه می‏رود). و فرموده است: «وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَکُمُ الَّتِی جَعَلَ اللَّهُ لَکُمْ قِیاماً» «۲»، یعنی: «مدهید به سفیهان و کم‏خردان مال‏های خویش را و مال‏های ایشان را که در تحت تصرف شما است و بر آن تسلط دارید. ای اولیای ایشان، آن مال‏ها که خدا آنها را از برای شما سبب قیام معیشت و رابطه مقام امور دین قرار داده» (یا مال‏ها که از جنس چیزی است که خدا آن را چنین قرار داده؛ چه ایشان به جهت سفاهت، ضبط آن نکنند و آن را تلف گردانند و شما، یا خود را بی چیز گردانند. بنا بر هر دو تفسیر که در آیه ذکر شده است). و فرموده است: «لا تَسْئَلُوا عَنْ أَشْیاءَ إِنْ تُبْدَ لَکُمْ تَسُؤْکُمْ» «۳»، یعنی: مپرسید از چیزی چند که اگر آشکار شود از برای شما (یعنی جواب آنها) شما را ناخوش دارد و اندوهناک سازد» (چه کثرت سؤال، لازم دارد جوابی را که موجب اندوه این کس باشد، یا به حسب دنیا یا __________________________________________________ (۱). نساء، ۱۱۴. (۲). نساء، ۵. (۳). مائده، ۱۰۱. به حسب آخرت).