الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۳۴۲

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن محمد بن خالد عن القاسم بن عروه عن عبد الحميد الطايي عن محمد بن مسلم قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۱, ۳۸۵ محمد بن مسلم گوید: از امام صادق (ع) پرسیدم از قول خدای عز و جل (۳۸ سوره ۱۱): «چون او را درست کردم و در او از روح خود دمیدم» آیا این دمیدن چگونه بوده است؟ فرمود: روح چون باد در جنبش است، و برای این به نام روح نامیده شده که از ریح اشتقاق یافته و بدین جهت از کلمه ریح اشتقاق یافته که ارواح همجنس بادند و همانا خدا آن را به خود وابسته است چون که او را بر ارواح دیگر برگزیده است چنان که به یک خانه گفته است: خانه من و به یک فرستاده‏ای در میان رسولان گفته است: خلیل من، و مانند آن، و همه اینها آفریده و ساخته و پدید شده و پروریده‏اند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۱۸۱ محمد بن مسلم گوید از امام صادق (ع) راجع بقول خدای عز و جل «و از روح خود در او دمیدم» پرسیدم که آن دمیدن چگونه بود؟ فرمود: روح مانند باد متحرکست و برای آن روحش نامند که نامش از ریح (باد) مشتق است و چون أرواح همجنس باد باشند روح را از لفظ ریح بیرون آورد و آن را بخود نسبت داد زیرا که آن را بر سایر ارواح برگزید چنان که نسبت بیک خانه از میان همه خانه‏ها فرموده خانه من (و آن کعبه است) و نسبت بیک پیغمبر (ابراهیم) از میان پیغمبران فرموده است خلیل من و نظایر اینها (چنان که گوید: دین من، بنده من، رسول من) و همه اینها مخلوق و ساخته شده و پدید آمده و پروریده و تحت تدبیرند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۴۲۳ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از محمد بن خالد، از قاسم بن عُروه، از عبدالحمید طائی، از محمد بن مسلم روایت کرده است که گفت: از امام جعفر صادق علیه السلام سؤال کردم از قول خدای عزّوجلّ: «وَ نَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی» «۲» که این دمیدن به چه وضع بود؟ حضرت فرمود که: «روح متحرک است؛ چون باد و آن را روح نامیده‏اند؛ زیرا که نام آن از ریح که به معنی باد است، مشتق شده و از این ماده بیرون آمده (چه وسط ریح نیز واو بوده و به جهت اعلال صرفی به یا مبدل شده) و این روح را موافق لفظ ریح، یا از آن بیرون آورده؛ زیرا که روح‏ها با ریح مجانست دارند و هر دو، از یک جنس‏اند (چه روح آدم در سرعت حرکت در جمیع بدن و جریان آثار آن در اندرون همه اعضا و اضلاع آن، چون جریان باد است در اجزای عالم). و خدا روح آدم را به خویش نسبت داده؛ زیرا که آن را بر سائر روح‏ها برگزیده، چنانچه در باب خانه‏ای از خانه‏ها که خانه کعبه است، فرموده که: خانه من «۳» و در باب رسولی از رسولان خود که ابراهیم علیه السلام است فرموده که: خلیل من «۴» (و خلیل کسی است که او را به دوستی مخصوص ساخته باشی). و امثال اینها از آنچه خدا به خویش نسبت داده از مخلوقات، و همه اینها مخلوق‏اند که خدا ایشان را آفریده و ساخته، و از سر نو پدید آورده، و ایشان را تربیت فرموده و می‏فرماید: و تدبیر ایشان و امور ایشان را چنانچه باید و شاید، به عمل آورده و می‏آورد». __________________________________________________ (۲). حجر، ۲۹. (۳). بقره، ۱۲۵؛ حج، ۲۶. (۴). اشاره به آیه ۱۲۵ سوره نساء است «وَاتَّخَذَ اللَّهُ إِبْرَ هِیمَ خَلِیلًا».