الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۳۵۵

محمد بن ابي عبد الله عن محمد بن اسماعيل عن الحسين بن الحسن عن بكر بن صالح عن الحسن بن سعيد عن الهيثم بن عبد الله عن مروان بن صباح قال قال ابو عبد الله ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۱, ۴۱۵ امام صادق (ع) فرمود: به راستی خدا ما را آفرید و خوش آفرید (خوش خلق آفرید خ ل) و صورتگری کرد و خوش صورتگری کرد، و ما را در میان بندگان دیده و دیده‏بان خود ساخت و زبان گویای خویش نمود در خلق خود، و دست مهرورزی و رحمت که بر سر بندگانش گشود، ما را وجهه خود معرفی کرد که از سوی آن به وی گرایند، و باب خود ساخت که بر او رهنما باشد و گنجینه دار خود مقرر کرده در آسمان و زمینش. به برکت وجود ما، درختان میوه دهند و میوه‏ها برسند و نهرها روان باشند، به برکت ما باران فرو بارد و گیاه زمین بروید و بوسیله پرستش ما خداوند پرستیده شد و اگر ما نبودیم خداوند را نمی‏پرستیدند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۱۹۶ امام صادق فرمود: خدا ما را آفرید و آفرینش ما را نیکو ساخت (زیرا طینت ما را از علیین قرار داد و استعداد کمالات را در ما فوق العاده ساخت) و ما را صورتگری کرد و نیکو صورتگری کرد (اخلاق حمیده و صفات فاضله را در سرشت ما گذاشت) و ما را در میان بندگان دیده خویش قرار داد (تا کردار آنها را بنگریم و نزد او گواهی دهیم) و در میان خلقش زبان گویا قرار داد (تا معارف و حلال و حرام او را برای آنها بیان کنیم) و دست مهر و رحمت گشوده بر سر بندگانش ساخت و وجه خود قرار داد که از آن سوی باو گرایند (به حدیث دوم رجوع شود) و ما را دری که او را نشان دهد قرار داد (پس هر که از این در وارد شود بمعرفت و اطاعت او رسد) و گنجینه‏دار میان آسمان و زمینش نمود (تا معارف و بلکه تمام خیرات او از برکت ما بمردم رسد) و از برکت وجود ما درختان بارور گردند و میوه‏ها برسند و نهرها جاری شوند و از برکت ما باران از آسمان ببارد و گیاه از زمین بروید (زیرا شناختن و پرستش خدای یکتا و ظهور کمالات نفسانی مخلوق میوه‏ایست که از درخت وجود انسان مطلوبست و بدست آمدن این میوه شرایط و معداتی لازم دارد که در اثر تبلیغات فرستادگان و برگزیدگان خدا حاصل آید) و بوسیله عبادت ما خدا پرستش شد و اگر ما نبودیم خدا پرستش نمیگشت (زیرا پرستش کامل و واجد تمام شرایطی که خدا میخواهد، ما میدانیم و میگوئیم و انجام میدهیم). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۴۶۳ محمد بن ابی عبداللَّه، از محمد بن اسماعیل، از حسین بن حسن، از بکر بن صالح، از حسن بن سعید، از هَیثم بن عبداللَّه، از مروان بن صبّاح روایت کرده است که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام فرمود که: «خدای تعالی ما را آفرید، پس آفرینش ما را نیکو گردانید، و ما را تصویر نمود و نگاشت. پس صورت‏های ما را نیکو ساخت و ما را در میان بندگان خود چشم خویش گردانید، و زبان گویای خویش در میانه خلائق (چه، ایشان چون زبان اوامر و نواهی او را به مردمان می‏رسانند) و دست خود که بر بندگانش به رأفت و رحمت گشوده، و وجه خود که مردم از آن رو به او می‏روند، و به جنابش می‏رسند، و درهای معرفت خویش که بر او دلالت می‏کنند، و خزینه‏داران خویش درآسمان و زمین، و به واسطه ما درختان میوه آوردند و میوه‏ها رسیدند، و جوی‏ها روان شدند، و به ما باران از آسمان (یا از جانب آن)، فرود می‏آید، و گیاه از زمین می‏روید، و به عبادت ما خدا معبود شد. و اگر ما نمی‏بودیم، کسی خدا را عبادت نمی‏نمود» (چه، اساس بندگی را ایشان به مردم تعلیم دادند).