الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۴۲۵

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد عن ابن فضال عن علي بن عقبه عن ابيه قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۱, ۴۷۷ علی بن عقبه از پدرش روایت کرده که شنیدم امام صادق (ع) می‏فرمود: دینداری خود را به حساب خدا گذارید نه به حساب مردم، زیرا هر چه از خدا است باید برای خدا باشد و هر چه به حساب مردم است به سوی خدا بالا نرود، با مردم در باره دین خود ستیزه نکنید زیرا ستیزه دل را بیمار می‏کند، خدا هم به پیغمبر خود فرمود (۵۷ سوره قصص): «به راستی تو به حق نرسانی هر که را دوست داری ولی خدا است که هر که را خواهد هدایت کند و به حق رساند» و فرمود (۱۰۰ سوره یونس): «تو باشی که مردم را واداری تا مؤمن باشند» مردم را وانهید، این مردم از دهان مردم دین را یاد گرفتند و شما از رسول خدا (ص) یاد گرفتید، من شنیدم که پدرم می‏فرمود: به راستی خدا چون در سرنوشت بنده‏ای ثبت کرده که وارد این مذهب شود از پرنده به آشیانه خود نسبت بدان شتابنده‏تر است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۲۳۴ و فرمود: امر تشیع خود را برای خدا قرار دهید نه برای مردم، زیرا آنچه برای خداست بحساب او گذارده شود و آنچه برای مردم است، بسوی خدا بالا نرود: بخاطر دینتان با مردم ستیزه نکنید، زیرا ستیزه کردن دل را بیمار کند، خدای تعالی بپیغمبرش (ص) فرمود: «تو نمیتوانی کسیرا که دوست داری هدایت کنی، بلکه خدا هر که را خواهد هدایت کند) و فرموده است (۱۰۰ سوره ۱۰) «مگر تو میتوانی مردم را مجبور کنی که ایمان آورند» مردم را رها کنید زیرا آنها از مردم تعلیم گرفتند و شما از رسول خدا (ص) تعلیم گرفتید. من از پدرم شنیدم که میفرمود: چون خدای عز و جل بر بنده‏ای نویسد که باید در این امر (تشیع) داخل شود از رفتن پرنده بآشیانه‏اش شتابنده‏تر شود. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۵۲۳ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از علی بن عُقبه، از پدرش، از امام جعفر صادق علیه السلام که گفت: شنیدم از آن حضرت که می‏فرمود: «کار خویش را از برای خدا و رضای او قرار دهید، و آن را از برای مردم و نمودن به ایشان قرار مدهید؛ زیرا که آنچه از برای خدا باشد، از برای خدا است (یعنی خدا آن را قبول می‏فرماید و به او نفع می‏رساند). و آنچه از برای مردم باشد، به سوی خدا بالا نمی‏رود. و با مردم به جهت دین خویش مخاصمه و گفت‏وگو مکنید؛ زیرا که مخاصمه، دل را بیمار می‏گرداند. به درستی که خدای تبارک و تعالی به پیغمبرش صلی الله علیه و آله فرمود: «إِنَّکَ لا تَهْدِی مَنْ أَحْبَبْتَ وَ لکِنَّ اللَّهَ یَهْدِی مَنْ یَشاءُ» «۲»، یعنی: «به درستی که تو هدایت نمی‏کنی هر که را که دوست داری، __________________________________________________ (۲). قصص، ۵۶. ولیکن خدا هدایت می‏کند هر که را می‏خواهد». و فرموده که: «أَ فَأَنْتَ تُکْرِهُ النَّاسَ حَتَّی یَکُونُوا مُؤْمِنِینَ» «۱»، یعنی: آیا پس تو اکراه می‏کنی مردمان را تا مؤمن شوند و ایمان آورند». و حضرت فرمود که: «مردم را واگذارید؛ زیرا که مردم، دین خویش را از مردم گرفتند و شما آن را از رسول خدا صلی الله علیه و آله گرفتید. و به درستی که از پدرم علیه السلام شنیدم که می‏فرمود: هرگاه خدای عزّوجلّ بنویسد و واجب کند بر بنده‏ای که در این امر (که تشیع است) داخل شود، به سوی آن شتابان‏تر باشد از مرغ به سوی آشیانه خویش».