الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۴۲۷

قال ابو جعفر محمد بن يعقوب الكليني مصنف هذا الكتاب رحمه الله حدثنا علي بن ابراهيم عن ابيه عن العباس بن عمر الفقيمي عن هشام بن الحكم عن ابي عبد الله ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۱۵ هشام بن حکم از امام صادق (ع) گزارش دهد که در پاسخ زندیق فرموده است (سؤال زندیق این بود که: از کجا پیغمبران و رسولان را ثابت می‏کنی؟)، فرمود: چون ما ثابت کردیم که آفریننده و سازنده‏ای داریم، برتر از ما و از همه آفریده‏ها و این صانع حکمت مدار و بلند مقام است و روا نبود احدی از خلقش او را ببیند و بساید، تا به همدیگر بمالند و بچسبند و خدا با آنان احتجاج کند و آنها با خدا احتجاج کند و با یک دیگر یک و دو نمایند، ثابت شد که این خدا در خلق خود نمایندگان و واسطه‏هائی دارد که از طرف او برای مخلوق و بنده‏ها پیام آورند و بیان مقاصد او کنند و مردم را به مصالح و منافع و وسائل بقای آنان و موجبات فنایشان آگاهی دهند، و ثابت شد که در میان خلق از طرف خدای علیم و حکیم امر و نهی کن و مفسر باید باشد و آنان همان پیغمبران (ع) و برگزیده‏های او هستند از خلقش، حکیمانی که حکمت آموخته و بدان مبعوثند، با مردم در خلقت و جسم شریکند ولی با آنها در احوال و اخلاق شریک نیستند و از طرف خدای حکیم و علیم به حکمت و متانت تأیید شدند و بعلاوه در هر دوره و زمانی این موضوع به وسیله دلائل و براهین و معجزاتی که پیغمبران و رسولان آورده‏اند ثابت و محقق گردیده تا آنکه زمین تهی از حجتی نباشد که همراهش نشانه و دلیلی باشد که دلالت بر صدق گفتار و روش عدالت او کند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۲۳۶ هشام بن حکم گوید: امام صادق (ع) بزندیقی که پرسید: پیغمبران و رسولان را از چه راه ثابت میکنی؟ فرمود: چون ثابت کردیم که ما آفریننده و صانعی داریم که از ما و تمام مخلوق برتر و با حکمت و رفعت است و روا نباشد که خلقش او را به بینند و لمس کنند و بی‏واسطه با یک دیگر برخورد و مباحثه کنند، ثابت شد که برای او سفیرانی در میان خلقش باشند که خواست او را برای مخلوق و بندگانش بیان کنند و ایشان را بمصالح و منافعشان و موجبات تباه و فنایشان رهبری نمایند، پس وجود امر و نهی‏کنندگان و تقریر نمایندگان از طرف خدای حکیم دانا در میان خلقش ثابت گشت و ایشان همان پیغمبران و برگزیده‏های خلق او باشند، حکیمانی هستند که بحکمت تربیت شده و بحکمت مبعوث گشته‏اند، با آنکه در خلقت و اندام با مردم شریکند در احوال و اخلاق شریک ایشان نباشند. از جانب خدای حکیم دانا بحکمت مؤید باشند، سپس آمدن پیغمبران در هر عصر و زمانی بسبب دلائل و براهینی که آوردند ثابت شود، تا زمین خدا از حجتی که بر صدق گفتار و جواز عدالتش نشانه‏ای داشته باشد، خالی نماند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۵۲۹ ابو جعفر محمد بن یعقوب کلینی رضی الله عنه مصنف این کتاب (یعنی کتاب کافی که این کتاب ترجمه آن است) فرمود که: حدیث کرد ما را علی بن ابراهیم، از پدرش، از عباس بن عمرو فُقَیمی، از هشام بن حکم، از امام جعفر صادق علیه السلام که آن حضرت علیه السلام به زندیقی که او را سؤال نمود که از کجا و به چه دلیل پیغمبران و رسولان خدا را اثبات کردی؟ فرمود که: «ما چون ثابت کردیم که ما را آفریننده‏ای هست که ما را ساخته و برتری دارد از ما و صفات ما و از همه آنچه آفریده، و این صانع، حکیمی است برتر از حکیمان، که بنای تمام امورش بر وفق حکمت و مصلحت است، و جایز نبود که خلائق او را مشاهده نمایند و او را لمس کنند (که دست یا غیر آن از اعضای خویش را به او بمالند)، تا توانند که با یکدیگر روبه‏رو شوند و با هم مکالمه و محاجّه و گفت‏وگو کنند، ثابت شد که آن جناب را ایل‏چیانی «۲» هستند در میان خلائق، که امور ایشان را به اصلاح می‏آورند، و از جانب آن جناب، تعبیر می‏کنند و فرمان او را به سوی خلائق و بندگانش می‏رسانند، و ایشان را راهنمایی می‏نمایند بر آنچه مصلحت ایشان در آن و آنچه باعث نفع ایشان است، و دلالت می‏فرمایند بر چیزی که بقای ایشان به واسطه آن و در ترک آن، فنای ایشان است. پس ثابت شد که باید جماعتی باشند که از جانب خداوند حکیم علیم در میانه خلائق، مردم را امر و نهی فرمایند. پس آنان که از جانب خدای جلّ و عزّ تعبیر می‏کنند و آنچه‏ __________________________________________________ (۲). سفیر و فرستادگان. می‏فرماید به مردم می‏فرمایند، پیغمبران و برگزیدگان خدایند، از خلائق که حکیمان و تأدیب دهندگان مردمانند به حکمت، و با آن مبعوث شده‏اند و با وجودی که در آفرینش و صورت و ترکیب، با عامه مردمان شرکت دارند در چیزی از احوال، از اخلاق و صفات با ایشان مشارکت ندارند، و از نزد خداوند حکیم علیم مؤیدند به حکمت، که ایشان را (به معجزات و دلایل و براهین و شواهد، که بر حقیقت ایشان شهادت می‏دهند) یاری نموده و تقویت فرموده. بعد از آن (همین که مذکور شد) در هر روزگار و زمانی از زمان‏ها، ثابت گردید به آنچه رسولان و پیغمبران آورده‏اند از دلایل و براهین (که جحت‏های خدا و ایشان را بر خلائق روشن ساخته و می‏سازد)، تا آن‏که زمین خدا خالی نباشد از حجتی که با او علمی باشد، که بر راستی گفتارش در دعوت و روایی عدالتش دلالت داشته باشد».