الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۴۷۵

الحسين بن محمد عن معلي بن محمد عن محمد بن اورمه و محمد بن عبد الله عن علي بن حسان عن عبد الرحمن بن كثير عن ابي عبد الله ع قال قال ابو جعفر ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۷۳ امام باقر (ع) فرمود: ابو عبد الله جدلی بر امیر المؤمنین (ع) وارد شد، امیر المؤمنین (ع) فرمود: ای ابو عبد الله، تو را از تفسیر قول خدای عز و جل (۹۱ سوره نمل): «هر که حسنه‏ای آورد، بهتر از آن را پاداش برد و هم آنها از هراس روز کذائی در آسایشند و هر که گناهی ورزد به رو در دوزخ افتد، مگر می‏شود جز طبق آنچه شما بکنید پاداش یابید؟» آگاه سازم؟ گفت: آری یا امیر المؤمنین، قربانت گردم. فرمود: این حسنه معرفت ولایت و دوستی ما خانواده است و گناهی چنین انکار ولایت و بغض ما خانواده است. و سپس این‏ آیه را بر او خواند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۲۶۲ امام باقر فرمود: ابو عبد اللَّه جدلی بر امیر المؤمنین (ع) وارد شد حضرت فرمود ای ابو عبد اللَّه نمیخواهی ترا خبر دهم از قول خدای عز و جل (۹۱ سوره ۲۷) «هر که کار نیکی آورد بهتر از آن را پاداش گیرد و از هراس روز قیامت ایمن باشند» و هر که کار بدی آورد برو در دوزخ افتد، مگر ممکن است جز آنچه کرده‏اید جزا بینید» عرضکرد چرا ای امیر مؤمنان قربانت گردم، فرمود: کار نیک شناختن ولایت و دوستی ما اهل بیت است و کار بد، انکار ولایت و دشمنی ما اهل بیت است و باز هم آن آیه را تلاوت فرمود. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۵۸۵ حسین بن محمد روایت کرده است، از مُعلّی بن محمد، از محمد بن اورَمه و محمد بن عبداللَّه، از علی بن حسّان، از عبدالرحمان بن کثیر، از امام جعفر صادق علیه السلام که آن حضرت فرمود که: «امام محمد باقر علیه السلام فرمود که: ابو عبداللَّه جدلی بر امیر المؤمنین علیه السلام داخل شد، حضرت فرمود که: ای ابو عبداللَّه، می‏خواهی تو را خبر دهم به تفسیر قول خدای عزّوجلّ «مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَیْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ یَوْمَئِذٍ آمِنُونَ* وَ مَنْ جاءَ بِالسَّیِّئَةِ فَکُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فِی النَّارِ هَلْ تُجْزَوْنَ إِلَّا ما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ» «۲». ابوعبداللَّه عرض کرد: [بله‏] یا امیر المؤمنین، فدای تو گردم. امیر المؤمنین فرمود که: حسنه در آیه، شناختن ولایت و دوستی ما اهل بیت و سیئه، انکار ولایت و دشمنی ما اهل بیت است. بعد از آن، حضرت این آیه را بر او خواند». و ترجمه آیه، این است که: «هر که بیاورد حسنه و خصلت نیکی را، پس او را جزایی است بهتر از آن و از فضل آن، و ایشان که حسنه از ایشان صادر شده از ترس و هول عظیم، در روز قیامت ایمنند، و هر که بیاورد سیئه و خصلت بدی را، پس نگون‏سار شود روی‏های ایشان در آتش (که ایشان را سرنگون به آتش دوزخ اندازند)، پس خازنان دوزخ به ایشان گویند که: آیا جزا داده می‏شوید؟ (یعنی: خدا جزا نداد شما را) مگر جزای آنچه بودید در دنیا که می‏کردید» (و آن را به جا می‏آوردید). __________________________________________________ (۲). نمل، ۸۹ و ۹۰.